Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

Peja565Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μάτια μας από τότε που θυμόμαστε τον ΠΑΟΚ.

Μεγάλη η ανάλυση, ξεχώριζαν όλα, έβλεπες κάθε πρόσωπο στην κερκίδα του ΣΕΦ, την αγωνία, τον τρόμο, την απορία στις φάτσες τους, αμάν, λες να μπει τώρα και να μας αποκλείσει το Παοκάκι από τους τελικούς, απελπισία, φόρτωμα -μπήκε. Μπήκε, ρε φίλε, μπήκε, γαμώ την πουτάνα μου, τα σπάζαμε όλα, έφευγαν καρέκλες και τασάκια και ποτήρια στους τοίχους, μπήκε, γαμώ την κατάρα μας τόσα χρόνια, πήραμε ένα σουτ εκτός έδρας στο τελευταίο δευτερόλεπτο, σηκωθήκαμε για τρίποντο στην εκπνοή του τελευταίου αγώνα και μπήκε. Μπήκε, ρε μαλάκες -και τώρα μπορείτε να πά’ να γαμηθείτε.

Τέζα το Φάληρο. Κλάμα ο Πέτζα. Κλάμα κι εμείς. Πανηγύρι. Από το καφενείο, τι να κάνεις, δεν μπορούσες να είσαι πάντα εκεί. Είχαμε την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης και τη φοβόμασταν, τρέμαμε στις τελευταίες επαναφορές και τις πάσες, τώρα ήρθε η επόμενη γενιά με εκατό κιλά κοχόνες και παίρνει πάνω της το τελευταίο σουτ -και το βάζει έξω από τη γραμμή, κλαπ, πάρ’ το μέσα να με θυμάσαι. Καρτ-ποστάλ. Η τελευταία, η ύψιστη στιγμή του παικταρά που έφυγε για να γράψει άλλες ιστορίες, αμερικάνικες. Το αντίο του στην ομάδα και τον κόσμο που τον ντάντεψε, τον μεγάλωσε, τον προστάτευσε, τον έκανε άντρα και τον άφησε να πετάξει. Και πέταξε τόσο ψηλά και τόσο μακριά που δε βρήκε το δρόμο πίσω για τη φωλιά κι έμεινε η πίκρα, όπως η μάνα που καμαρώνει το παιδί της από την τηλεόραση κι αυτό δεν την παίρνει ένα τηλέφωνο να ρωτήσει τι κάνει. Η καρτ-ποστάλ μίας ολόκληρης εποχής, το σουτ του Πέτζα στο Φάληρο. Η απόλυτη καύλα. Έστω, από την τιβί, σαν ταινία θρίλερ με χάπι εντ. Να έχεις μια μηχανή του χρόνου και να γυρίσεις εκεί, στα 39’59’’ και να το ξαναζήσεις.

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την Τ&epsil ...

Read more
Κυμαινόμενο

Κυμαινόμενο

Η οργάνωση μιας εκδρομής από την επαρχία για Τούμπα ήθελε πολύ τρέξιμο. Απλή εκδρομή, ας πούμε ένα Π ...

Read more
Σύμβολο

Σύμβολο

Έχει πολλά χρόνια πο&upsi ...

Read more
Ορμένιο

Ορμένιο

Για να πας από Ξάνθη σ&ta ...

Read more
Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more
Kαρτ-ποστάλ

Kαρτ-ποστάλ

Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μά ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Καροπαντελονής

Καροπαντελονής

Πόσοι να φορούσαν α&sigm ...

Read more
Ισλανδία

Ισλανδία

Αρχικά ήθελα να πάω ν&alpha ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
24

24

Σήμερα, 24 Δεκεμβρίο&upsi ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.