Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

thyratesoldΟ κλασικός οδηγός του πούλμαν των εκδρομών δεν μπορούσε να μας πάει Θεσσαλονίκη, λόγω ενός νομικού θέματος που είχε προκύψει και του είχαν πάρει το δίπλωμα -τον είχαν δείξει μέχρι και στην τηλεόραση, μεγάλες στιγμές για το πούλμαν μας που έπαιζε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων.

Αναγκάστηκα να κλείσω σε τουριστικό, για την κυριακάτικη βόλτα στην Τούμπα, με ακριβότερη τιμή κατά δέκα χιλιάρικα, αλλά μεγαλύτερο πούλμαν, τσίλικο, με τα καινούργια παραθυράκια επάνω που απαγόρευαν τις τσαχπινιές. Όταν το είδα αραγμένο μπροστά στο τουριστικό, μέρες πριν το παιχνίδι που είχα πάει για τις συνεννοήσεις, σκεφτόμουν πως θα ήταν η πρώτη φορά που θα κοιμόμασταν στην επιστροφή χωρίς να πονάει η μέση μας ως την επόμενη εκδρομή.

Μαζεύεται ο κόσμος, γεμίζει το πούλμαν, μιλημένοι όλοι να κάθονται τρεις-τρεις στις πίσω θέσεις για να μην έχει όρθιους. Ο παλιός οδηγός μας ήξερε και τον ξέραμε, δε χαμπάριαζε, είχαμε φορτώσει και ογδόντα άτομα μια φορά σε επιστροφή από Τούμπα. Αλλά με τον καινούργιο δεν ήθελα να ξεκινήσουμε στραβά. Βγαίνει η εκδρομή, του πάω τα φράγκα, επαναλαμβάνω το σχέδιο, πού σταματάμε, πού μας αφήνει, από πού μας παίρνει, τι ώρα και τα λοιπά, τι κάνει σε ενδεχόμενη περίπτωση έκτακτης ανάγκης με εντοπισμό αλλόχρωμων πούλμαν στην Εθνική, με την κλασική συνθήκη «όταν σε πούμε σταμάτα να κατεβούμε, εσύ σταματάς», που ήταν αδιαπραγμάτευτη. Κι όπως την πέφτω για να ξεκινήσουμε, στην άνετη πρώτη θέση και τι μεγαλεία και βελούδινα καθίσματα ο Λαός με τα φλάι και τα αρβυλάκια, παίρνει ο οδηγός το μικρόφωνο και λέει «καλησπέρα».

Η αντίδραση του πούλμαν σε όσα μας είπε ο οδηγός είναι, για μένα, όλο το ζουμί της διαφοράς ανάμεσα στην τότε γενιά και τη σημερινή. Στην «Old School», ας πούμε, και τα σημερινά πιτσιρίκια. «Καλησπέρα, παιδιά, καλό δρόμο να έχουμε, ένα πράγμα θέλω μόνο να σας παρακαλέσω. Στο πούλμαν δεν καπνίζουμε. Θα κάνουμε στάσεις όποτε μου πείτε για να μη χαρμανιάσετε, αλλά μέσα στο πούλμαν ούτε ένα τσιγάρο. Ευχαριστώ». Το πούλμαν εξήντα άτομα με εβδομήντα καπνιστές, γιατί είχαμε και δέκα που κάπνιζαν για δυο άτομα ο καθένας. Ο οδηγός μας ενημερώνει πως απαγορεύεται το κάπνισμα -οι μισοί ήδη έστριβαν για να το ανάψουν με την αναχώρηση, οι υπόλοιποι το είχαν στο στόμα. Και δεν είπε κανείς τίποτα. Δε διαμαρτυρήθηκε άνθρωπος, ούτε ένας. Να τον βρίσει, να γκρινιάξει, να πει «ρε τι με λες τώρα να πούμε απαγορεύεται το κάπνισμα μη γαμήσω ρε πώς θα πάμε τρεις ώρες μέχρι την Τούμπα χωρίς τσιγάρο ρε πλάκα με κάνεις», όχι, τα είπε ο οδηγός, τα άκουσαν όλοι, έβαλε μπρος, φύγαμε για Θεσσαλονίκη. Πέντε δευτερόλεπτα μετά, δεν έβλεπες το διπλανό σου από το ντουμάνι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB