Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

DSC00236Όποιος έχει δει το «Ηλίθιος Και Πανηλίθιος» συνεχίζει να διαβάζει. Κάποτε, η Εγνατία Ασφαλιστική χάριζε 500 εισιτήρια στη Θύρα 7 σε κάθε ματς.

Αν θυμάστε, είχε κι ένα μεγάλο πανό της εταιρείας δίπλα στους τσαμπατζήδες που κέρδιζαν στις κληρώσεις τότε. Έστελνες sms και σου απαντούσε συγχαρητήρια, κερδίσατε ένα εισιτήριο για τον αγώνα του ΠΑΟΚ τάδε του μήνα. Αφραγκιές εμείς, στέλναμε αβέρτα. Συνήθως κερδίζαμε, ας πούμε στα 20 ματς που στείλαμε sms κερδίσαμε στα 15. Τόσο συχνά μπαίναμε τσάμπα που στο τέλος θα υπογράφαμε στους τοίχους ΤΑΔΕ-7 και θα γινόταν καμιά παρεξήγηση.

Και κληρωνόμαστε στο κύπελλο με την Καστοριά. Μείον 10 βαθμούς, πόσο είχε, χειμωνιάτικα, απίστευτο κρύο, εγώ δούλευα απογευματινός, ούτως ή άλλως, δεν μπορούσα να πάω, δε στείλαμε μήνυμα με τη σύζυγο και τον ΤΣ που πηγαίναμε τριάδα παρέα στα τζαμπαντάν της Εγνατίας. Φτάνει το πρωί του αγώνα, μπιπ-μπιπ, μήνυμα και στα τρία κινητά μας, κερδίσατε εισιτήριο για το ΠΑΟΚ-Καστοριά. Ούτε 500 άτομα δεν είχαν στείλει να κερδίσουν το εισιτήριο κι αυτοί τα χαρίζανε τσάμπα στους συνηθισμένους πελάτες τους με το ζόρι.

Η σύζυγος και ο ΤΣ το ξύνανε, οπότε είπαν να πάνε. Εγώ έφυγα για δουλειά, αλλά όταν πάνε οι υπόλοιποι και δεν πας εσύ αγχώνεσαι περισσότερο. Λοιπόν, τους λέω, να πάτε, αλλά θέλω συνεχή ενημέρωση, επειδή στη δουλειά ούτε ίντερνετ δεν μπορούσα να ανοίξω τότε. Θα μου στέλνετε sms κάθε πέντε λεπτά, συνθέσεις, φάσεις, κάρτες, τα πάντα. Εντάξει, μου λένε. Όντως, πριν το ματς παίρνω sms με τις συνθέσεις, μετά ότι παίζουμε π.χ. 4-4-2 με Φουτσίνι-Καραδήμο στα άκρα, κάναμε σουτ λίγο άουτ, πέναλτι η Καστοριά, 0-1 ο Καπετανόπουλος, πιέζουμε, 5-1 θα λήξει, φαίνεται το πράμα, κι άλλη ευκαιρία ο Γιασουμής, πήρα συνολικά καμιά 10αριά μηνύματα, κομπλέ ενημέρωση, παράπονο δεν είχα. Όλα από το κινητό του ΤΣ.

Στο γήπεδο είχαν παγώσει και τα τσιμέντα. Ο ΤΣ είχε πει στη σύζυγο να μου στέλνουν τα sms εναλλάξ, να κρυώνει μια ο ένας και μια η άλλη επειδή σε κάθε μήνυμα πάγωνε το χέρι σου να το γράψεις μ’ εκείνα τα κινητά της εποχής, που για να πεις ΓΚΟΛ έπρεπε να πατήσεις Α-Β-Γ, Κ, Μ-Ν-Ο, Κ-Λ, ολόκληρη ιστορία, τρία λεπτά το sms. Πού να τα εκτιμήσει αυτά τώρα η νέα γενιά που πατάει ένα Κ και γράφει το smartphone ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ. Τέλος πάντων. Η σύζυγος και με το δίκιο της επικαλέστηκε το ασθενές φύλο, έλα, ρε ΤΣ, εσύ είσαι άντρας, αντέχεις στο κρύο, πήγες και φαντάρος, τα γνωστά. Και επί 45 λεπτά ο δικός μου έγινε το δεξί του χέρι παγάκι να με ενημερώνει για τις κινήσεις του Χάγκαν, τα διωξίματα του Βόκολου, τα βολέ του Ατματσίδη και τις αλλαγές θέσεων Θεοδωρίδη και Κούτση.

ΜΑΛΑΚΑ ΕΧΩ ΠΑΓΩΣΕΙ ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΔΕ ΣΤΕΛΝΩ ΑΛΛΟ, παίρνω ένα sms. Βγαίνω διάλειμμα στη δουλειά, παίρνω τη σύζυγο, δεν απαντάει. Παίρνω τον ΤΣ, απαντάει. Τι έγινε, ρε φίλε, του λέω. Τι να γίνει ρε, αυτή αρνείται να βγάλει τα χέρια απ’ τις τσέπες, το ‘χω δαγκώσει, να βρεις κανένα ραδιόφωνο, άκου από το κινητό, δεν μπορώ άλλο. Τόσο κρύο έχει; Δε φαντάζεσαι, μου λέει, θα σπάσει το χέρι μου. Δώσε τη σύζυγο, του λέω, τη φωνάζει, της δίνει το κινητό, εκείνη βγάζει από τις τσέπες τα χέρια να μου μιλήσει.

Και βλέπει ο ΤΣ πως η σύζυγος όχι μόνο έχει τα χέρια στις τσέπες, αλλά φοράει και κάτι γαντάρες σα να ήταν για ορειβασία στα Ιμαλάια, άει σιχτίρ ρε, μαλάκες, εγώ φταίω που ασχολούμαι μαζί σας, καραγκιόζηδες.

Κορεό

Κορεό

Επιβάλλεται σχετική μελέτη της φωτογραφίας πριν την ανάγνωση. Λοιπόν, τι βλέπουμε στην εικόνα; ...

Read more
Pestin

Pestin

Ήμουν ο πιο ενημερ&omega ...

Read more
Αδιάφορο

Αδιάφορο

Όλο μου το σόι είναι ...

Read more
Στοίχημα

Στοίχημα

Είχε έρθει ο Π από το εξωτερικό και ψαχνόταν να παίξει στοίχημα. «Τι να παίξω από ελληνικά», ρωτούσε ...

Read more
Αδιάφορος

Αδιάφορος

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, για μένα, είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Όπως και όλοι. Ένα ονομα ...

Read more
Συμβολικό

Συμβολικό

Ο πρώτος αγώνας του ΠΑΟΚ που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το ΠΑΟΚ-Πιερικός 2-1, τη χρονιά που πή ...

Read more
Κλίκμπεϊτ

Κλίκμπεϊτ

Κάποια στιγμή χθες &tau ...

Read more
Σέλφι

Σέλφι

Τώρα εμείς της γενιάς μας ακούμε λολ και μένσιον και σέλφι και δεν έχουμε ιδέα τι εννοούν τα παιδιά. ...

Read more
Μπουγάτσα

Μπουγάτσα

Ναι, εντάξει, τα ξέρου ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more
24

24

Τον Δεκέμβριο του 20 ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.