Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

aokΚαλά που έχω μάρτυρες, γιατί κανένας δε θα με πιστέψει. Στο δρόμο για Καβάλα, το ’97, ήταν μαζί μας ένας παππούλης, όπως λέμε παλιά σχολή-old school, καμία σχέση, αυτός ήταν κρυφό σχολειό-secret school και πιο παλιός.

Παίζει να ήταν αυτός που είχε ρίξει το κυτίο αναψυκτικού ροφήματος το 1963 με τον Ολυμπιακό και μας έλεγαν τότε τρομοκράτες, πού να ‘ξεραν τι άλλο θα τους πετάξουμε τα επόμενα 50 χρόνια.

Στην 4 είχανε κάτι παλιόπαιδα μια συνήθεια να πειράζουν τα καημένα τα κουμπωμένα, χαμηλά, κάτω από τη Νεάπολη, αυτά που ματς δεν έβλεπαν κι έφτιαχναν το σκορ από μόνα τους ανάλογα με τα «αχ» και τα «ωχ» του κόσμου. Ποπό, 5-5, τι ματσάρα είδαμε. Οι ίδιοι οι καραγκιόζηδες μια ζωή, τους φώναζαν «βρέχει» και τα κουμπωμένα ανέβαζαν τα φλάι στο κεφάλι να μη βραχούν και μπορεί μισή ώρα να έμεναν έτσι. Παλιόπαιδα.

Αυτός ο παππούλης πήγαινε γυρεύοντας, στη μισή εκδρομή έλεγε ασυναρτησίες, μας είχε ζαλίσει. Έτσι ο Ολυμπιακός, αλλιώς η ΑΕΚ, ξέρω εγώ, έχω πληροφορίες, όλα τα ματς είναι στημένα, σήμερα θα μας βγάλει δύο κόκκινες επειδή η παράγκα και οι μασόνοι και οι εξωγήινοι, τέτοιες παπαριές. Κάποια στιγμή, ρωτάει πόσο έληξε το Καστοριά-Ολυμπιακός. Του απαντάει ένας πως ο γάβρος παίζει την ίδια ώρα με εμάς. Ο παππούλης ειρωνεύεται, «τι λες, ρε παιδί μου, δεν μπορεί να γίνεται βραδινό ματς στην Καστοριά, δεν έχει προβολείς το γήπεδο». Επιμένουν οι υπόλοιποι, επιμένει κι αυτός, μπαίνω στη μέση και του λέω πως θα φοράνε οι παίκτες κορδέλες στο κεφάλι με φακούς, σαν τους ανθρακωρύχους.

Και αντί να γελάσουμε όλοι με το πολύ πετυχημένο αστείο μου, βλέπω πως ο παππούλης όχι μόνο το χάφτει, αλλά το συνεχίζει κιόλας, τι λες, βρε παιδί μου, μπράβο η τεχνολογία, δεν το ήξερα και τα λοιπά. Είπαμε μας δουλεύει τώρα αυτός, αλλά όχι. Του άλλαξα τον κόσμο του, όποιος κόσμος κι αν ήταν αυτός. Ίδρωσα, ντράπηκα. Αλλά κανείς δεν είπε τίποτε άλλο, το αφήσαμε έτσι. Άμα είναι να κάνεις πλάκα, πρώτα να κοιτάς αν σε παίρνει, μου έγινε μάθημα. Ποιος ξέρει τι έπαιρνε ο παππούλης, θα είχε μπλέξει τα χάπια για την υπέρταση μ’ αυτά της καρδιάς, κουμπωμένος θα ήταν κι αυτός, μαλακία μου.

Ήταν αυτός που στο Καβάλα-ΠΑΟΚ 0-3 είχε μπει μέσα, πίσω από την εστία στο πέταλό μας και κάτι έκανε σε όλο το ματς, μάζευε τις μπάλες, τα αντικείμενα που πετούσαμε, δεν το έχω ξεκάθαρο τώρα, κάτι έκανε μέσα, όποιος ήταν σ’ εκείνο το ματς και τον θυμάται θα καταλάβει ποιον εννοώ. Σα να λέμε τώρα που πήρα ένα μεσουλίντ, έρχεται μετά από μισή ώρα που θα είμαι έτσι ζαλισμένος η γυναίκα μου και μου λέει πως ο Άγγελος ζήτησε Φραντζέσκο, Μαραγκό, Νάγκμπε και Ολιβάρες, δε θα την πιστέψω;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB