Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

20140430 093159Πανηγύριζαν οι Ισπανοί, εγώ έκλαιγα πάνω στα σύρματα στην 4, δίπλα στον Μάριο που κοίταζε στο πουθενά αμίλητος, πρώτη φορά στο πέταλο και μου ‘λαχε τέτοιο μαρτύριο.

Έπεφταν μπουκάλια, ποτήρια, τα αντικείμενα της απογοήτευσης, όλα πάνω σ’ εμάς που είχαμε ανεβεί στο σύρμα –δεν είχε τότε «καθίστε κάτω, ρε, κατεβείτε, δε βλέπουμε» και τέτοια. Πετούσε ο κόσμος ό,τι είχε, δε χωνεύεται η ήττα στα πέναλτι, α ρε Μαγκντί, α ρε Σκαρτάδο, έσκαγαν πάνω μου όλα, έφαγα 2-3 στο κεφάλι και μάσησα ο πιτσιρίκος κι είπα να κατεβώ, αλλά αν δεν κατέβαινε ο άλλος έμενες στη θέση σου, ντρεπόσουν. Έμεινα έτσι κι έσκαγαν τα μπουκάλια πάνω μου για ώρα.

Τόσα ματς, τόσες εκδρομές στην επαρχία, πρώτη φορά στα 15 μου μπήκα στο πέταλο στην Τούμπα, σκαστός, «να πας αλλά όχι με την εκδρομή και όχι με τους χούλιγκαν, με το θείο σου να είσαι», καλά, πήγα με την εκδρομή, μπήκα στην 4 και δεν ξεχνιέται η στιγμή που για πρώτη φορά βλέπεις το πανί ανάποδα όπως μπαίνεις, αυτό το πανί, το σπίτι σου. Μου ‘πε μια ιστορία ο Θ πως ο Μάκης έπρεπε να έχεις κομμένα νύχια για να σ’ αφήνει να το κουβαλάς, εγώ ήμουνα μπροστά όταν κάποιος πέταξε κομφετί κάποιες απόκριες και τον έβαλε να τα καθαρίσει ένα-ένα, πήγαμε να βοηθήσουμε κι είπε «όχι, μόνος του να τα καθαρίσει ο μαλάκας».

Γλίστρησα σιγά-σιγά, έμεινα να κρατάω το κάγκελο κάτω-κάτω στην 4, όπως αυτό το μπαρμπατζέλι στο προφίλ μου, ο κόσμος έφευγε, πόση ώρα, ίσως ένα λεπτό, ίσως δυο ώρες, δεν ξέρω πόσο έμεινα έτσι, δεν ήμουν μαθημένος ακόμα σε τέτοιες πίκρες. Δίπλωναν τα πανιά από έξω οι παλιοί, δέος, εκεί μου ήρθε, όλη μου τη ζωή εδώ στα κάγκελα θα την περάσω. Ισόβια. Και φτιάξαμε το πανί με τον Φ, ισοβίτες, χωρίς να γράφει την πόλη μας, σκέτο, όλοι ισοβίτες είμαστε ούτως ή άλλως, ποιος θα αποδράσει ποτέ, κανείς. Το ‘χασα στη μεγάλη εκδρομή στο ΣΕΦ, το είχαμε αφήσει στον Πανελλήνιο και μετά έκλεισε το δρόμο η αστυνομία, δεν μπορούσαμε να πάμε να το πάρουμε, είπαν τα παιδιά θα μας το φέρουν στην επόμενη εκδρομή, δεν πρόλαβαν. Ας το ξαναφτιάξω, 20 χρόνια πέρασαν πια.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB