Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

kateriniΤην είχαμε πέσει και βλέπαμε το Τρένο Της Μεγάλης Φυγής. Ο Γιον Βόιτ το οδηγούσε στην απόλυτη ελευθερία του θανάτου, χτυπημένος, κουρασμένος αλλά όρθιος. Ατρόμητος, αποφασισμένος να διαλέξει αυτός το τέλος του.

Ο Κοντσαλόφσκι ζωντάνευε στην οθόνη το όνειρο του Κουροσάβα, ένα μεγαλειώδες παράπονο είχε αντικαταστήσει τον ήχο και το τρένο διέσχιζε τη χιονισμένη Αλάσκα προς το τέλος της αδιέξοδης διαδρομής. Τα είχα παίξει. Μαλάκα, τι ταινιάρα είναι αυτή, η τρίχα κάγκελο στη μισή προβολή. «Θέλω να μπω σε ένα τρένο. Τώρα». Και μου λέει η Άννα «πάμε, τώρα».

Ντυθήκαμε άρον-άρον και πήγαμε στο σταθμό. Ρωτήσαμε ποιο είναι το επόμενο τρένο και μας είπαν πως πάει Αθήνα. Ωραία. Ήταν μεσάνυχτα, το σκεφτόμασταν, αποφασίσαμε να πάμε ως την Κατερίνη, για να προλάβουμε κάτι ανοιχτό, να συνεχίσουμε το Σαββατόβραδο. Η πόλη χιονισμένη -στις φωτογραφίες που είχαμε βγάλει μοιάζει με την Αλάσκα της ταινίας.

Γυρίσαμε την επίσης χιονισμένη Κατερίνη και καταλήξαμε σε ένα μπαρ που είχε κρεμασμένη μια μοτοσικλέτα απ’ έξω, πάνω απ’ την πινακίδα. Δε θυμάμαι πώς το ‘λεγαν, αλλά είχε μια κανονική μηχανή, κομπλέ, κρεμασμένη πάνω από την είσοδο. Μας είχε ρωτήσει ο μπάρμαν «από πού είστε», του είπαμε «από Θεσσαλονίκη», ξαναρώτησε «πώς από ‘δώ», του είπαμε «μπήκαμε στο τρένο και ήρθαμε, έτσι». Γαμήθηκε να μας κερνάει. Ήπιαμε, ήπιαμε, πιάσαμε ξημέρωμα, συρθήκαμε ξανά ως το σταθμό να γυρίσουμε Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι πως αργούσε το τρένο της επιστροφής και η Άννα κοιμόταν πάνω μου στην αίθουσα αναμονής ώσπου ξημέρωσε.

Αυτό που θα μου μείνει στη μνήμη ήταν που όλοι στην πόλη μιλούσανε για τον ΠΑΟΚ. Ήταν η περίοδος στο μέσο της αποχής, η ομάδα προσπαθούσε να επιβιώσει και να ξεχρεώσει την τιμωρία, το μπάσκετ πάλευε με νύχια και δόντια να παραμείνει πρώτο σε όλη την Ευρώπη. Παντού ΠΑΟΚ. Κάτσαμε να φάμε, όλοι τριγύρω για τον ΠΑΟΚ. Περπατούσαμε στους κάτασπρους δρόμους, άκουγες για το Βουλινό και τον Μπάνε και τις μεταγραφές. Πήραμε τσιγάρα από το περίπτερο, έπρεπε να περιμένουμε τον περιπτερά να τελειώσει την ανάλυση της αυριανής εντεκάδας με το φιλαράκι του. Στο μπαρ, μία που λέγαμε «γεια μας» και μία που ξαναπιάναμε το Βεζυρτζή και τον Οικονομίδη. Τέτοια ασπρόμαυρη πόλη μόνο τη Βέροια είχα ξανασυναντήσει.

Και πώς έγινε, είκοσι χρόνια μετά, να έχει αλλάξει αυτό το σκηνικό και η ασπρόμαυρη Κατερίνη «όλη η πόλη είναι μπλε», πραγματικά μου κάνει εντύπωση. Μυστήριο ανεξήγητο.

Τζόγος

Τζόγος

Γεννήθηκα μέσα στον &t ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Προσδοκίες

Προσδοκίες

Σαν σήμερα, ακριβώς &delt ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
Pestin

Pestin

Ήμουν ο πιο ενημερ&omega ...

Read more
0020

0020

Μια παρέα όλοι οι «π&alph ...

Read more
Γιατί

Γιατί

Πάντα το θέμα είναι το γιατί. Γιατί γράφεις κάτι. Γράφεις γιατί πληρώνεσαι, γράφεις γιατί γουστάρεις ...

Read more
Γκαργκίνος

Γκαργκίνος

Ο Ντάριλ Μπράιαντ είνα&i ...

Read more
Λουκούμι

Λουκούμι

Το περσινό φάιναλ φο&r ...

Read more
Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να κ ...

Read more
Mπούλης

Mπούλης

Παγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως ...

Read more
Πρόβλημα

Πρόβλημα

Ο Λαός του ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο οι Παοκτσήδες του «ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα». Στην κερκίδα υπάρχει μεγάλη δι ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.