Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

ethniki odos2Όταν λες «ήρθε μια πέτρα στο παράθυρο και έσκασε δίπλα στο κεφάλι μου» διηγείσαι την ιστορία από πρώτο χέρι. Αυτός που την ακούει και τη λέει σε άλλους, «και έσκασε η πέτρα δίπλα του και τα γυαλιά πετάχτηκαν στα μούτρα του αλλά αυτός τα κατάπιε» τότε διηγείσαι από δεύτερο χέρι.

Αυτός που θα πάει και θα πει «μου είπε ο τάδε πως ο άλλος έφαγε μια πέτρα στα μούτρα και η πέτρα διαλύθηκε στον αέρα και μόνο που την κοίταξε» είναι το τρίτο χέρι. Και πάει κάπως έτσι, μετά προστίθενται στην ίδια αφήγηση δράκοι, εξωγήινοι, κροκόδειλοι, μάγοι, κύκλωπες και στο τέλος την ιστορία δεν την πιστεύει κανείς.

Τη συγκεκριμένη ιστορία την ξέρω από τρίτο χέρι, συνεπώς δεν είμαι σίγουρος για το αν και πόσο στέκει στο ελάχιστο. Αν κάποιος την ξέρει από πρώτο ή δεύτερο χέρι, ας σχολιάσει να επιβεβαιώσουμε την πραγματικότητα. Είναι από τέλη της δεκαετίας ’80, οπότε δύσκολα τα πράματα, όπως και να ‘χει.

Κάθε Κυριακή που γυρνούσανε από εκδρομή, οι δικοί μας επισκέπτονταν συγκεκριμένο κατάστημα πάνω στην Εθνική με το γνωστό business plan που κόβανε τιμολόγιο στο ΑΦΜ του Συνδέσμου. Μια, δυο, τρεις, αποφάσισε ο καταστηματάρχης να το κλείνει το μαγαζί τα βράδια των Κυριακών που ήταν να περάσουν οι Παοκτσήδες.

Κυριακή βράδυ, λοιπόν, γυρνάει  ο λαός από Νέα Σμύρνη, ας πούμε, το μαγαζί κλειστό. Φώτα δεν είχε, οι πόρτες κλειδωμένες, ερημιά. Στο επόμενο εκτός έδρας, π.χ. στο ΟΑΚΑ, πάλι τα ίδια. Σταματάει το πούλμαν, κατεβαίνει ο διψασμένος κόσμος, πάλι δεν έχει φώτα και δεν είναι κανείς. Δυο βδομάδες μετά, επιστρέφουμε από Καραϊσκάκη, παρκάρει ο οδηγός, όλοι εξαφανισμένοι. Αλλά ένα τσακαλάκι πλησιάζει στα τζάμια και παρατηρεί κάποια κινητικότητα μέσα στο μαγαζί, κάτι σκιές, κάτι γινόταν. Την πήραν γραμμή τη δουλειά οι δικοί μας, σου λέει αυτοί κάνουν πως κλείνουν, κατεβάζουν τα φώτα και κρύβονται μέσα και περιμένουν να φύγουμε για να ανοίξουν ξανά. Κάνουν ένα γύρο το μαγαζί, βλέπουν και αυτοκίνητα παρκαρισμένα από πίσω. Μπαίνουν στο πούλμαν και φεύγουν.

Την επόμενη μέρα, δευτεριάτικα, ναυλώνουν ένα πούλμαν και από Θεσσαλονίκη κατεβαίνουν προς Αθήνα. Δεν έχει ματς, δεν τους περιμένει κανείς. Παρκάρουν το λεωφορείο, μπαίνουν στο μαγαζί που δουλεύει κανονικά, δεν έμεινε τίποτα, από τότε μετράνε τις ζημιές οι λογιστές του καταστήματος.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB