Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

4paridis1Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικροί κάγκουρες, στο Μικρό Καφέ οι γόηδες με τις καλές τους, στη Ζιγκ-Ζαγκ οι μεγάλοι κάγκουρες με τα ΧΤ παραταγμένα απ’ έξω.

Συνήθως έπαιρνα το δρόμο από την αρχή και μπαινόβγαινα σε όλες τις καφετέριες, μετρώντας τα άτομα από τη λίστα με τα κωδικοποιημένα ονόματα, για να επιβεβαιώσω πως δε θα έχουμε πάλι κανένα μπέρδεμα. Δύο, πέντε, επτά, δεκατρείς, τριάντα, πενήντα, εβδομήντα. Όλοι εδώ, άντε να δούμε πώς θα τους χωρέσουμε πάλι στο λεωφορείο.

Κάποια στιγμή, σα να σάλπιζε κάποιος για αναχώρηση, ξεκινούσε το λεφούσι με τα φλάι και τα αρβυλάκια σχεδόν ταυτόχρονα, συγχρονισμένα, βαριά. Άιντε, Παοκάρα, άιντε να φεύγουμε, άιντε να ρίξουμε την τριάρα σήμερα να γουστάρουμε. Κι όπως στρίβαμε να βγούμε Βενιζέλου, για τον Κήπο, πάντα κόβαμε από το στενό του Παρίδη. Να χαιρετίσουμε, να κάνουμε το σήμα της νίκης, να πάρουμε την ευλογία του. Να δούμε την υψωμένη του γροθιά, πάντα, όποτε κι αν περνούσαμε, με όποιον κι αν παίζαμε, η γροθιά του ψηλά. Άιντε, ρε, με τη νίκη, ρε, Παοκάρα, ρεεε.

Είχα τη σπάνια τύχη να κάθομαι ανάμεσα σε δύο βετεράνους μας, σε συνέδριο του ΟΠΑΠ, ο ένας πιο Πόντιος από τον άλλο. Χαραλαμπίδης-Παρίδης, οι οποίοι έπρεπε να μάθουν, τότε, τι είναι το Λόττο, πώς παίζεται, πώς το χτυπάς, πώς παραδίδεις τα δελτία και τα σχετικά. «Πρόσεχε, κεφάλα, πάλι θα με παίρνεις τηλέφωνο να με ρωτάς». «Άιντε από ‘δώ, ρε μπούφο, εγώ τα ξέρω πιο καλά απ’ αυτούς». «Κακαλί μαλία ξέρεις». «Νικόλα, άκου εσύ τι λένε και θα μας τα εξηγήσεις μετά, στη ρετσίνα».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB