Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

4paridis1Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικροί κάγκουρες, στο Μικρό Καφέ οι γόηδες με τις καλές τους, στη Ζιγκ-Ζαγκ οι μεγάλοι κάγκουρες με τα ΧΤ παραταγμένα απ’ έξω.

Συνήθως έπαιρνα το δρόμο από την αρχή και μπαινόβγαινα σε όλες τις καφετέριες, μετρώντας τα άτομα από τη λίστα με τα κωδικοποιημένα ονόματα, για να επιβεβαιώσω πως δε θα έχουμε πάλι κανένα μπέρδεμα. Δύο, πέντε, επτά, δεκατρείς, τριάντα, πενήντα, εβδομήντα. Όλοι εδώ, άντε να δούμε πώς θα τους χωρέσουμε πάλι στο λεωφορείο.

Κάποια στιγμή, σα να σάλπιζε κάποιος για αναχώρηση, ξεκινούσε το λεφούσι με τα φλάι και τα αρβυλάκια σχεδόν ταυτόχρονα, συγχρονισμένα, βαριά. Άιντε, Παοκάρα, άιντε να φεύγουμε, άιντε να ρίξουμε την τριάρα σήμερα να γουστάρουμε. Κι όπως στρίβαμε να βγούμε Βενιζέλου, για τον Κήπο, πάντα κόβαμε από το στενό του Παρίδη. Να χαιρετίσουμε, να κάνουμε το σήμα της νίκης, να πάρουμε την ευλογία του. Να δούμε την υψωμένη του γροθιά, πάντα, όποτε κι αν περνούσαμε, με όποιον κι αν παίζαμε, η γροθιά του ψηλά. Άιντε, ρε, με τη νίκη, ρε, Παοκάρα, ρεεε.

Είχα τη σπάνια τύχη να κάθομαι ανάμεσα σε δύο βετεράνους μας, σε συνέδριο του ΟΠΑΠ, ο ένας πιο Πόντιος από τον άλλο. Χαραλαμπίδης-Παρίδης, οι οποίοι έπρεπε να μάθουν, τότε, τι είναι το Λόττο, πώς παίζεται, πώς το χτυπάς, πώς παραδίδεις τα δελτία και τα σχετικά. «Πρόσεχε, κεφάλα, πάλι θα με παίρνεις τηλέφωνο να με ρωτάς». «Άιντε από ‘δώ, ρε μπούφο, εγώ τα ξέρω πιο καλά απ’ αυτούς». «Κακαλί μαλία ξέρεις». «Νικόλα, άκου εσύ τι λένε και θα μας τα εξηγήσεις μετά, στη ρετσίνα».

Χανιμπάλας

Χανιμπάλας

Δε θυμάμαι να έχω ξεν& ...

Read more
Έτοιμοι

Έτοιμοι

26 Απριλίου 2014. Η πρώτη φο ...

Read more
Πρόβλημα

Πρόβλημα

Ο Λαός του ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο οι Παοκτσήδες του «ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα». Στην κερκίδα υπάρχει μεγάλη δι ...

Read more
Σαμαράς

Σαμαράς

Ώρες ώρες είμαστε υπερβολικοί, εμείς οι Παοκτσήδες. Μέχρι και στην αναβολή της αγωνιστικής είδαμε πο ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
Ξεκόλλα

Ξεκόλλα

Δεν ξέρω αν είμαι «ο μ ...

Read more
Κομπλεξικοί

Κομπλεξικοί

Εκτός από Παοκτσής είμαι και φίλαθλος. Εκτός από Παοκτσής και φίλαθλος, είμαι πλέον και συνδρομητής ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
Πρώτος

Πρώτος

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1 ...

Read more
0018

0018

Αν δεν την έχεις δει ...

Read more
Ξενοδοχείο

Ξενοδοχείο

Όπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανε ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.