Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

4paridis1Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικροί κάγκουρες, στο Μικρό Καφέ οι γόηδες με τις καλές τους, στη Ζιγκ-Ζαγκ οι μεγάλοι κάγκουρες με τα ΧΤ παραταγμένα απ’ έξω.

Συνήθως έπαιρνα το δρόμο από την αρχή και μπαινόβγαινα σε όλες τις καφετέριες, μετρώντας τα άτομα από τη λίστα με τα κωδικοποιημένα ονόματα, για να επιβεβαιώσω πως δε θα έχουμε πάλι κανένα μπέρδεμα. Δύο, πέντε, επτά, δεκατρείς, τριάντα, πενήντα, εβδομήντα. Όλοι εδώ, άντε να δούμε πώς θα τους χωρέσουμε πάλι στο λεωφορείο.

Κάποια στιγμή, σα να σάλπιζε κάποιος για αναχώρηση, ξεκινούσε το λεφούσι με τα φλάι και τα αρβυλάκια σχεδόν ταυτόχρονα, συγχρονισμένα, βαριά. Άιντε, Παοκάρα, άιντε να φεύγουμε, άιντε να ρίξουμε την τριάρα σήμερα να γουστάρουμε. Κι όπως στρίβαμε να βγούμε Βενιζέλου, για τον Κήπο, πάντα κόβαμε από το στενό του Παρίδη. Να χαιρετίσουμε, να κάνουμε το σήμα της νίκης, να πάρουμε την ευλογία του. Να δούμε την υψωμένη του γροθιά, πάντα, όποτε κι αν περνούσαμε, με όποιον κι αν παίζαμε, η γροθιά του ψηλά. Άιντε, ρε, με τη νίκη, ρε, Παοκάρα, ρεεε.

Είχα τη σπάνια τύχη να κάθομαι ανάμεσα σε δύο βετεράνους μας, σε συνέδριο του ΟΠΑΠ, ο ένας πιο Πόντιος από τον άλλο. Χαραλαμπίδης-Παρίδης, οι οποίοι έπρεπε να μάθουν, τότε, τι είναι το Λόττο, πώς παίζεται, πώς το χτυπάς, πώς παραδίδεις τα δελτία και τα σχετικά. «Πρόσεχε, κεφάλα, πάλι θα με παίρνεις τηλέφωνο να με ρωτάς». «Άιντε από ‘δώ, ρε μπούφο, εγώ τα ξέρω πιο καλά απ’ αυτούς». «Κακαλί μαλία ξέρεις». «Νικόλα, άκου εσύ τι λένε και θα μας τα εξηγήσεις μετά, στη ρετσίνα».

Πατάρι

Πατάρι

Έχεις τον πόνο σου &alpha ...

Read more
Μάκης

Μάκης

Ο Μάκης στέκεται στην πόρτα και όλο το προσωπικό έχει κάνει μια ουρά μπροστά του. Ποδοσφαιριστές, τε ...

Read more
Ζουμπούλης

Ζουμπούλης

Σκόραρε στο ντεμπού ...

Read more
Ρομαντικό

Ρομαντικό

Τι πιο ρομαντικό θέαμα από έναν πατέρα που κρατάει το γιο του από το χέρι, ντυμένοι με κασκόλ του ΠΑ ...

Read more
Αγκάθι

Αγκάθι

Τέλη Αυγούστου, πριν δύο χρόνια, η είδηση πως ο Γιώργος Τζαβέλλας ήταν υποψήφιος στόχος του ΠΑΟΚ ικα ...

Read more
Ντάρμπι

Ντάρμπι

Ο πιο παλιός ορισμός για το «ντέρμπι» είναι ο αγώνας ανάμεσα σε δύο γειτονικές ομάδες, σε συλλόγους ...

Read more
Ξεκόλλα

Ξεκόλλα

Δεν ξέρω αν είμαι «ο μ ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Πίκρα

Πίκρα

Η πίκρα ενός φίλου εί&nu ...

Read more
Φάπες

Φάπες

Αν υπάρχει άνθρωπος ως ο ορισμός του παιδιού για φάπες, αυτός ήταν ο ΦΛ. Το ΦΛ από το ελεεινό παρατσ ...

Read more
Kρίμα

Kρίμα

Απαντώντας σε όλους μαζί, ο λόγος που δεν ασχολούμαι με τον Άρη είναι πως δε βρίσκω κάποιο λόγο να α ...

Read more
Χρέη

Χρέη

Όταν η προσωπική μου γνώμη ταυτίζεται με την πλειοψηφία, πάντα αρχίζω να ψάχνομαι τι δεν πάει καλά. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.