Όμιλοι

Όμιλοι

Ίσως η πιο γελοία...

Πέναλτι

Πέναλτι

Η εικόνα μιλάει μόνη...

320

320

Με την απόφαση να...

Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο...

Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες...

Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα...

Ανακύκλωση

Ανακύκλωση

Κάνουμε χαβαλέ...

Χάμω

Χάμω

Στην ιστορία του...

Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ...

Περισπασμός

Περισπασμός

Η σαπουνόπερα με...

Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14...

Κεκλεισμένων

Κεκλεισμένων

Το πιο ηλίθιο μέτρο...

  • Όμιλοι

    Όμιλοι

    Wednesday, 20 September 2017 14:22
  • Πέναλτι

    Πέναλτι

    Wednesday, 20 September 2017 00:06
  • 320

    320

    Monday, 18 September 2017 12:32
  • Χάλια

    Χάλια

    Sunday, 17 September 2017 12:18
  • Ψώνια

    Ψώνια

    Sunday, 17 September 2017 00:36
  • Ευγνωμοσύνη

    Ευγνωμοσύνη

    Thursday, 14 September 2017 11:48
  • Ανακύκλωση

    Ανακύκλωση

    Wednesday, 13 September 2017 19:12
  • Χάμω

    Χάμω

    Wednesday, 13 September 2017 14:46
  • Φιλοξενούμενoι

    Φιλοξενούμενoι

    Wednesday, 13 September 2017 10:24
  • Περισπασμός

    Περισπασμός

    Friday, 08 September 2017 11:12
  • Σειρές

    Σειρές

    Tuesday, 05 September 2017 19:47
  • Κεκλεισμένων

    Κεκλεισμένων

    Sunday, 27 August 2017 18:22

trnava97Επιστρέφαμε στην Καβάλα με τον Θοδωρή κι έναν ακόμα, νομίζω ήταν ο Μιχαλάκης. Το αμάξι πήγαινε μόνο του από την παλιά Εθνική, κανείς δε μιλούσε, χαλάρωνε το κορμί κι ο εγκέφαλος από την ανακατωσούρα του παιχνιδιού, προσπαθούσαμε να τα βάλουμε όλα σε τάξη, τι είδαμε, τι ζήσαμε, πώς πεθάναμε και πώς αναστηθήκαμε μέσα σε 90 λεπτά.

Τέτοια αποσυμπίεση δεν έχω ξαναζήσει. Ούτε τέτοιο φόρτωμα, από τότε που με θυμάμαι στα γήπεδα.

Η Άννα είχε μείνει στην Πέραμο. Δούλευε. Ζόρικα χρόνια, φοιτητές, νύχτα, τα καλοκαίρια στην ταβέρνα στο χωριό να μαζέψουμε κάνα φράγκο για το χειμώνα. Αλλά το ματς θα πήγαινε να το δει σε καμιά καφετέρια, δε θα το ‘χανε. Τη σκεφτόμουν όσο πλησιάζαμε, ανυπομονούσα να τη δω μετά το σακατιλίκι του 5-3, πώς το έζησε αυτή από την τηλεόραση, άραγε θα είχαν περάσει τα ίδια όσοι δεν ήταν στο γήπεδο, μια τον Ραμπούτλα σκεφτόμουν, μια την Άννα. Θα περίμενε εκεί στην παραλία με την παρέα της, αναστατωμένη κι αυτή, αλλά ευτυχισμένη, γεμάτη, φουσκωμένη από περηφάνια για την αποψινή τρέλα, θα ρωτούσε πάλι να μάθει κάθε λεπτομέρεια και θα ξημερώναμε στην άμμο να της διηγούμαι για τη μεγάλη ανατροπή, τον Μαραγκό, τον Ολιβάρες, την κερκίδα που έπαιξε μπάλα κι έβαλε πέντε γκολ. Θα ζήλευε πάλι και θα άρχιζε την γκρίνια, «στα καλύτερα λείπω», είχε χάσει τη Φιλαδέλφεια και την Καστοριά πριν λίγο καιρό, μας τα είχε κάνει τσουρέκια.

Μπήκαμε στην Πέραμο, τι ώρα να είχε πάει, δεν είχε κόσμο στην πιάτσα. Την είδα μέσα από το αυτοκίνητο που την είχε πέσει με παρέα κοντά στο πατρικό της, στην παραλία. Κατέβηκα, περίμενα που θα έτρεχε να με αγκαλιάσει και θα άρχιζε τον τρελογιατρό και τα Παοκολέ, περίμενα, περίμενα, αυτή ατάραχη στην άσπρη πλαστική καρέκλα, με έβλεπε που την κόντευα και συνέχιζε να καπνίζει. Θλιμμένη, κουρασμένη, σχεδόν αδιάφορη.

Εγώ, από την άλλη, με το ηλίθιο χαμόγελο και το τρέμουλο που δεν έλεγε να σταματήσει από την ώρα που είχε αρχίσει το «μη σταματάς, Δικέφαλε» πριν κάτι ώρες στην Τούμπα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως κάποιος πέθανε. Δεν μπορεί, πέντε γκολ ρίξαμε στη Σπάρτακ Τρνάβα, από 0-3 το κάναμε 5-3, πάγωσε η Κόλαση σήμερα, ζήσαμε το ματς της ζωής μας και για άλλες δέκα ζωές, πώς γίνεται να κάθονται όλοι βαρεμένοι και να με κοιτάνε και να μην ορμάνε να μ’ αγκαλιάσουν, εμένα, τον θριαμβευτή της Τούμπας, που με κάτι άλλες χιλιάδες δικούς μου γράψαμε ιστορία πριν λίγο. Σάστισα. Ποιος να πέθανε. Φοβήθηκα να ρωτήσω.

«Καλησπέρα», είπα αμήχανα στην παρέα, τι λέει και τα λοιπά. Η Άννα έσβησε το τσιγάρο, σηκώθηκε να μ’ ακολουθήσει να πάμε κάπου μόνοι μας να τα πούμε, ως συνήθως, μάζεψε τα πράματά της και σύρθηκε προς το μέρος μου. «Τι έγινε», τη ρώτησα αναστατωμένος. «Τι να έγινε», μου λέει αυτή. «Πόσο χάσαμε τελικά»; Τι πόσο χάσαμε, ρε μεγάλε, έπαθα ένα μπλοκάρισμα στον εγκέφαλο. Άλλο ματς είδαμε εμείς, ρε μπας και ήπιαμε τίποτα χαλασμένο, έληξε το παιχνίδι στο 0-3 και τα πέντε γκολ τα βάλαμε στη φαντασία μας, ομαδική παράκρουση, ας πούμε, σαν τα πρεζάκια χαμηλά στην 4 που στο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 0-0 το είχαν λήξει 4-3 από μόνοι τους και στο φευγιό σχολίαζαν μεταξύ τους «ρε μεγάλο ματς σήμερα, εφτά γκολ μπήκανε, σε λέω»;

Είχε κοπεί το ρεύμα στο χωριό. Από όλες τις μέρες, από όλα τα βράδια, η ΔΕΗ είχε βρει εκείνο το βράδυ να έχει διακοπή. Κάπου στο πρώτο ημίχρονο. Στο 0-3 η Άννα σηκώθηκε κι έφυγε από τα νεύρα της, πήγε να την πέσει στην παραλία, έμεινε εκεί. Ολόκληρη παρέα, όλοι πίστευαν πως χάσαμε -δεν ξέρανε το τελικό σκορ, αλλά δεν τους ένοιαζε κιόλας, το είχαν παρατήσει το ματς και πήγαν για μπύρες στην άμμο. «Το γυρίσαμε, 5-3, δεν μπορείς να φανταστείς τι παιχνίδι είδαμε σήμερα». Με κοίταξε απορημένη, «ρε μαλάκα, μια μέρα έφυγες από κοντά μου, τι πήγες κι ήπιες πάλι»…

Όραμα

Όραμα

Το όραμά μου για τον &al ...

Read more
Ρούμπικ

Ρούμπικ

Δεν ήμουνα στα καλά ...

Read more

Νοκ-άουτ

Μουντιάλ ΠΑΟΚ, δεν μπορώ άλλο με τις καρδούλες και τα φωσφοριζέ παπούτσια. Συμμετέχουν οι 32 τελευτα ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more
Διπλό

Διπλό

Είκοσι πέντε χρόνια συμπληρώνω από τον καιρό που άρχισα να τρέχω στα εκτός έδρας και δε θυμάμαι έστω ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more
Ανακύκλωση

Ανακύκλωση

Κάνουμε χαβαλέ αυτ ...

Read more
Σεισμός

Σεισμός

Ήταν ωραία έκπληξη η νότα από τα 90ς προχθές. Λίγα λεπτά ρετρό καγκουριάς, για να θυμούνται οι παλιό ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Βρήκα και ντοκουμέντο από τα πλεούμενα κεφτεδάκια. Ο άλλος ο φραγκάτος αγόρασε και αναψυκτικό, εγώ τ ...

Read more
Πειρατές

Πειρατές

Από Ελλάδα είχα φύγε& ...

Read more
Βλάκας

Βλάκας

Το «τερν αράουντ» τ& ...

Read more
Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more

Θανασάκης

logo