Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

trnava97Επιστρέφαμε στην Καβάλα με τον Θοδωρή κι έναν ακόμα, νομίζω ήταν ο Μιχαλάκης. Το αμάξι πήγαινε μόνο του από την παλιά Εθνική, κανείς δε μιλούσε, χαλάρωνε το κορμί κι ο εγκέφαλος από την ανακατωσούρα του παιχνιδιού, προσπαθούσαμε να τα βάλουμε όλα σε τάξη, τι είδαμε, τι ζήσαμε, πώς πεθάναμε και πώς αναστηθήκαμε μέσα σε 90 λεπτά.

Τέτοια αποσυμπίεση δεν έχω ξαναζήσει. Ούτε τέτοιο φόρτωμα, από τότε που με θυμάμαι στα γήπεδα.

Η Άννα είχε μείνει στην Πέραμο. Δούλευε. Ζόρικα χρόνια, φοιτητές, νύχτα, τα καλοκαίρια στην ταβέρνα στο χωριό να μαζέψουμε κάνα φράγκο για το χειμώνα. Αλλά το ματς θα πήγαινε να το δει σε καμιά καφετέρια, δε θα το ‘χανε. Τη σκεφτόμουν όσο πλησιάζαμε, ανυπομονούσα να τη δω μετά το σακατιλίκι του 5-3, πώς το έζησε αυτή από την τηλεόραση, άραγε θα είχαν περάσει τα ίδια όσοι δεν ήταν στο γήπεδο, μια τον Ραμπούτλα σκεφτόμουν, μια την Άννα. Θα περίμενε εκεί στην παραλία με την παρέα της, αναστατωμένη κι αυτή, αλλά ευτυχισμένη, γεμάτη, φουσκωμένη από περηφάνια για την αποψινή τρέλα, θα ρωτούσε πάλι να μάθει κάθε λεπτομέρεια και θα ξημερώναμε στην άμμο να της διηγούμαι για τη μεγάλη ανατροπή, τον Μαραγκό, τον Ολιβάρες, την κερκίδα που έπαιξε μπάλα κι έβαλε πέντε γκολ. Θα ζήλευε πάλι και θα άρχιζε την γκρίνια, «στα καλύτερα λείπω», είχε χάσει τη Φιλαδέλφεια και την Καστοριά πριν λίγο καιρό, μας τα είχε κάνει τσουρέκια.

Μπήκαμε στην Πέραμο, τι ώρα να είχε πάει, δεν είχε κόσμο στην πιάτσα. Την είδα μέσα από το αυτοκίνητο που την είχε πέσει με παρέα κοντά στο πατρικό της, στην παραλία. Κατέβηκα, περίμενα που θα έτρεχε να με αγκαλιάσει και θα άρχιζε τον τρελογιατρό και τα Παοκολέ, περίμενα, περίμενα, αυτή ατάραχη στην άσπρη πλαστική καρέκλα, με έβλεπε που την κόντευα και συνέχιζε να καπνίζει. Θλιμμένη, κουρασμένη, σχεδόν αδιάφορη.

Εγώ, από την άλλη, με το ηλίθιο χαμόγελο και το τρέμουλο που δεν έλεγε να σταματήσει από την ώρα που είχε αρχίσει το «μη σταματάς, Δικέφαλε» πριν κάτι ώρες στην Τούμπα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως κάποιος πέθανε. Δεν μπορεί, πέντε γκολ ρίξαμε στη Σπάρτακ Τρνάβα, από 0-3 το κάναμε 5-3, πάγωσε η Κόλαση σήμερα, ζήσαμε το ματς της ζωής μας και για άλλες δέκα ζωές, πώς γίνεται να κάθονται όλοι βαρεμένοι και να με κοιτάνε και να μην ορμάνε να μ’ αγκαλιάσουν, εμένα, τον θριαμβευτή της Τούμπας, που με κάτι άλλες χιλιάδες δικούς μου γράψαμε ιστορία πριν λίγο. Σάστισα. Ποιος να πέθανε. Φοβήθηκα να ρωτήσω.

«Καλησπέρα», είπα αμήχανα στην παρέα, τι λέει και τα λοιπά. Η Άννα έσβησε το τσιγάρο, σηκώθηκε να μ’ ακολουθήσει να πάμε κάπου μόνοι μας να τα πούμε, ως συνήθως, μάζεψε τα πράματά της και σύρθηκε προς το μέρος μου. «Τι έγινε», τη ρώτησα αναστατωμένος. «Τι να έγινε», μου λέει αυτή. «Πόσο χάσαμε τελικά»; Τι πόσο χάσαμε, ρε μεγάλε, έπαθα ένα μπλοκάρισμα στον εγκέφαλο. Άλλο ματς είδαμε εμείς, ρε μπας και ήπιαμε τίποτα χαλασμένο, έληξε το παιχνίδι στο 0-3 και τα πέντε γκολ τα βάλαμε στη φαντασία μας, ομαδική παράκρουση, ας πούμε, σαν τα πρεζάκια χαμηλά στην 4 που στο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 0-0 το είχαν λήξει 4-3 από μόνοι τους και στο φευγιό σχολίαζαν μεταξύ τους «ρε μεγάλο ματς σήμερα, εφτά γκολ μπήκανε, σε λέω»;

Είχε κοπεί το ρεύμα στο χωριό. Από όλες τις μέρες, από όλα τα βράδια, η ΔΕΗ είχε βρει εκείνο το βράδυ να έχει διακοπή. Κάπου στο πρώτο ημίχρονο. Στο 0-3 η Άννα σηκώθηκε κι έφυγε από τα νεύρα της, πήγε να την πέσει στην παραλία, έμεινε εκεί. Ολόκληρη παρέα, όλοι πίστευαν πως χάσαμε -δεν ξέρανε το τελικό σκορ, αλλά δεν τους ένοιαζε κιόλας, το είχαν παρατήσει το ματς και πήγαν για μπύρες στην άμμο. «Το γυρίσαμε, 5-3, δεν μπορείς να φανταστείς τι παιχνίδι είδαμε σήμερα». Με κοίταξε απορημένη, «ρε μαλάκα, μια μέρα έφυγες από κοντά μου, τι πήγες κι ήπιες πάλι»…

Γιούροκαπ

Γιούροκαπ

Δεκαοχτώ χρόνια πριν, ο «μπασκετικός» Λαός του ΠΑΟΚ είχε φτυσμένο και πάλι το Ευρωπαϊκό Κύπελλο και, ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Αλέ

Αλέ

Πάντα οι επιλογές μ&omic ...

Read more
Κόμβος

Κόμβος

Μου την είπε ένας γκρινάρης πριν λίγες μέρες που δεν έγραψα για την παράδοση κατ’ οίκον στην επιστρο ...

Read more
Πελατάκια

Πελατάκια

Ο φίλος μου, ο Βαγγέλης, συμπέρανε κάτι που πάει κάπως έτσι: Ο Παοκτσής θέλει να συμπεριφέρεται ως ο ...

Read more
Μαγικό

Μαγικό

Να το παίζεις ντεμέκ ...

Read more
Κριτική

Κριτική

Μας την είπε και ο δικός μας τώρα πως δεν κάνουμε κριτική και αγαπάμε τυφλά. Τι να εννοεί κάποιος με ...

Read more
Στρατηγός

Στρατηγός

Αυτό τώρα που βγαίνει κάθε λίγες ώρες ένας στρατηγός και λέει τη γνώμη του για τον ΠΑΟΚ εγώ δεν το κ ...

Read more
Βόλεϊ-2015

Βόλεϊ-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα βόλεϊ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Μπασκετάκι

Μπασκετάκι

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει. Χαλιέ ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more
Διακοπή

Διακοπή

Ο κάγκουρας ποτέ δεν πεθαίνει. Ούτε στα φιλικά δεν μπορώ να γίνω άνθρωπος, έχω καεί για μια ζωή, όπω ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.