Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

trnava97Επιστρέφαμε στην Καβάλα με τον Θοδωρή κι έναν ακόμα, νομίζω ήταν ο Μιχαλάκης. Το αμάξι πήγαινε μόνο του από την παλιά Εθνική, κανείς δε μιλούσε, χαλάρωνε το κορμί κι ο εγκέφαλος από την ανακατωσούρα του παιχνιδιού, προσπαθούσαμε να τα βάλουμε όλα σε τάξη, τι είδαμε, τι ζήσαμε, πώς πεθάναμε και πώς αναστηθήκαμε μέσα σε 90 λεπτά.

Τέτοια αποσυμπίεση δεν έχω ξαναζήσει. Ούτε τέτοιο φόρτωμα, από τότε που με θυμάμαι στα γήπεδα.

Η Άννα είχε μείνει στην Πέραμο. Δούλευε. Ζόρικα χρόνια, φοιτητές, νύχτα, τα καλοκαίρια στην ταβέρνα στο χωριό να μαζέψουμε κάνα φράγκο για το χειμώνα. Αλλά το ματς θα πήγαινε να το δει σε καμιά καφετέρια, δε θα το ‘χανε. Τη σκεφτόμουν όσο πλησιάζαμε, ανυπομονούσα να τη δω μετά το σακατιλίκι του 5-3, πώς το έζησε αυτή από την τηλεόραση, άραγε θα είχαν περάσει τα ίδια όσοι δεν ήταν στο γήπεδο, μια τον Ραμπούτλα σκεφτόμουν, μια την Άννα. Θα περίμενε εκεί στην παραλία με την παρέα της, αναστατωμένη κι αυτή, αλλά ευτυχισμένη, γεμάτη, φουσκωμένη από περηφάνια για την αποψινή τρέλα, θα ρωτούσε πάλι να μάθει κάθε λεπτομέρεια και θα ξημερώναμε στην άμμο να της διηγούμαι για τη μεγάλη ανατροπή, τον Μαραγκό, τον Ολιβάρες, την κερκίδα που έπαιξε μπάλα κι έβαλε πέντε γκολ. Θα ζήλευε πάλι και θα άρχιζε την γκρίνια, «στα καλύτερα λείπω», είχε χάσει τη Φιλαδέλφεια και την Καστοριά πριν λίγο καιρό, μας τα είχε κάνει τσουρέκια.

Μπήκαμε στην Πέραμο, τι ώρα να είχε πάει, δεν είχε κόσμο στην πιάτσα. Την είδα μέσα από το αυτοκίνητο που την είχε πέσει με παρέα κοντά στο πατρικό της, στην παραλία. Κατέβηκα, περίμενα που θα έτρεχε να με αγκαλιάσει και θα άρχιζε τον τρελογιατρό και τα Παοκολέ, περίμενα, περίμενα, αυτή ατάραχη στην άσπρη πλαστική καρέκλα, με έβλεπε που την κόντευα και συνέχιζε να καπνίζει. Θλιμμένη, κουρασμένη, σχεδόν αδιάφορη.

Εγώ, από την άλλη, με το ηλίθιο χαμόγελο και το τρέμουλο που δεν έλεγε να σταματήσει από την ώρα που είχε αρχίσει το «μη σταματάς, Δικέφαλε» πριν κάτι ώρες στην Τούμπα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως κάποιος πέθανε. Δεν μπορεί, πέντε γκολ ρίξαμε στη Σπάρτακ Τρνάβα, από 0-3 το κάναμε 5-3, πάγωσε η Κόλαση σήμερα, ζήσαμε το ματς της ζωής μας και για άλλες δέκα ζωές, πώς γίνεται να κάθονται όλοι βαρεμένοι και να με κοιτάνε και να μην ορμάνε να μ’ αγκαλιάσουν, εμένα, τον θριαμβευτή της Τούμπας, που με κάτι άλλες χιλιάδες δικούς μου γράψαμε ιστορία πριν λίγο. Σάστισα. Ποιος να πέθανε. Φοβήθηκα να ρωτήσω.

«Καλησπέρα», είπα αμήχανα στην παρέα, τι λέει και τα λοιπά. Η Άννα έσβησε το τσιγάρο, σηκώθηκε να μ’ ακολουθήσει να πάμε κάπου μόνοι μας να τα πούμε, ως συνήθως, μάζεψε τα πράματά της και σύρθηκε προς το μέρος μου. «Τι έγινε», τη ρώτησα αναστατωμένος. «Τι να έγινε», μου λέει αυτή. «Πόσο χάσαμε τελικά»; Τι πόσο χάσαμε, ρε μεγάλε, έπαθα ένα μπλοκάρισμα στον εγκέφαλο. Άλλο ματς είδαμε εμείς, ρε μπας και ήπιαμε τίποτα χαλασμένο, έληξε το παιχνίδι στο 0-3 και τα πέντε γκολ τα βάλαμε στη φαντασία μας, ομαδική παράκρουση, ας πούμε, σαν τα πρεζάκια χαμηλά στην 4 που στο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 0-0 το είχαν λήξει 4-3 από μόνοι τους και στο φευγιό σχολίαζαν μεταξύ τους «ρε μεγάλο ματς σήμερα, εφτά γκολ μπήκανε, σε λέω»;

Είχε κοπεί το ρεύμα στο χωριό. Από όλες τις μέρες, από όλα τα βράδια, η ΔΕΗ είχε βρει εκείνο το βράδυ να έχει διακοπή. Κάπου στο πρώτο ημίχρονο. Στο 0-3 η Άννα σηκώθηκε κι έφυγε από τα νεύρα της, πήγε να την πέσει στην παραλία, έμεινε εκεί. Ολόκληρη παρέα, όλοι πίστευαν πως χάσαμε -δεν ξέρανε το τελικό σκορ, αλλά δεν τους ένοιαζε κιόλας, το είχαν παρατήσει το ματς και πήγαν για μπύρες στην άμμο. «Το γυρίσαμε, 5-3, δεν μπορείς να φανταστείς τι παιχνίδι είδαμε σήμερα». Με κοίταξε απορημένη, «ρε μαλάκα, μια μέρα έφυγες από κοντά μου, τι πήγες κι ήπιες πάλι»…

Τρούμπα (2)

Τρούμπα (2)

Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετ ...

Read more
0031

0031

Σαφώς και δε φαντα&zeta ...

Read more
0010

0010

Από το ξύλο στα σκο&upsil ...

Read more
Θλίψη

Θλίψη

Σφυρίζει τη λήξη, κατεβάζεις το κεφάλι, πας σπίτι και πέφτεις να κοιμηθείς. Έχασες. Χάσαμε. ...

Read more
Μπαλάφας

Μπαλάφας

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more
Ατζέντης (2)

Ατζέντης (2)

- Hello.- Hello, Mr. Agent, we talked and yesterday, I’m calling from PAOK…- Oh, God, i ...

Read more
24

24

Τον Δεκέμβριο του 20 ...

Read more
Κεκλεισμένων

Κεκλεισμένων

Το πιο ηλίθιο μέτρο &ta ...

Read more
Σιγή

Σιγή

Με τον Αλφαβήτα έχο&upsi ...

Read more
42

42

06/12/1987, Σέρρες, ΠΑΟΚ-Ολ&upsil ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.