Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

cucΤο να έχεις γυναίκα που τραβιέται μαζί σου στο γήπεδο, ενίοτε και στις εκδρομές, έχει και τα κακά του. Για παράδειγμα, λίγο πριν αρχίσει το ματς στην τιβί τρέχεις στην κουζίνα να φτιάξεις ένα φραπέ να προλάβεις την έναρξη, δε βρίσκεις πουθενά, φωνάζεις από την κουζίνα «δεν έχει καφέ»; Και απαντάει αυτή, που την πέφτει μπροστά στην τηλεόραση: «Όχι, ξεκινάει με Σπάσιτς».

Άσε που –και αυτό ισχύει για όλες τις γυναίκες- αν πρέπει να πάει τουαλέτα στο γήπεδο, θα χρειαστεί να γυρίσει στο ημίχρονο σπίτι, στην Καλαμαριά, στη Νεάπολη, στη Θέρμη, στα Ιωάννινα, και να ξανάρθει στην Τούμπα, μπας και γλιτώσει την ουρολοίμωξη. Να μην πάμε και στον καιρό της λίστας επιβατών, που έπρεπε να θυμάται ποιο ήταν το υποτιθέμενο όνομά της, καθώς η λίστα είχε μόνο ένα γυναικείο όνομα και τα «Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα» και «Μαντώ Μαυρογένους» δεν ήταν ασφαλή. Και άλλα πολλά, μα το χειρότερο είναι η επιμονή της να φοράει πάντα και παντού τη φανέλα του αιώνιου πουλέν της.

Ανεβαίναμε Τούμπα από Κλεάνθους σε ένα ΠΑΟΚ-Ηρακλής, με χιλιάδες γριές, όλα τα ΚΑΠΗ της Θεσσαλονίκης είχανε στείλει κόσμο τότε, είχαν γεμίσει το πέταλο. Μπλέξαμε στα στενά από τα φορητά κάγκελα της αστυνομίας που έκλειναν τους δρόμους, δήθεν για να μην πέσουμε πάνω σε φιλοξενούμενους ή για να μην πέσουν αυτοί πάνω μας, όπως το θέλετε. Από ‘δώ, από ‘κεί, φτάσαμε ένα στενό πριν την 8. Είχε κάτι καπελάκηδες, φυλούσαν τα φορητά κάγκελα, ρωτάμε «από πού πάμε εμείς»; Βλέπει τη φανέλα της δικιάς μου και μας λέει «από εκεί είναι οι Παοκτσήδες».

Στρίβουμε στο στενό που μας είχε στείλει το όργανο και βρισκόμαστε ανάμεσα σε χίλιες γριές που περίμεναν να μπούνε στην 8. Μέτωπο στο γήπεδο, μπροστά μας αυτοί, στα δεξιά μας μια βαρεμένη διμοιρία. Μας βλέπουν, τους βλέπουμε, εγώ κυριλέ, η δικιά μου με τη φανέλα του Φύλαρχου. Ξεκινάμε, περνάμε ανάμεσά τους, σε φάση να σπρώχνουμε και λίγο για να περάσουμε, μπαρδόν, συγγνώμη, να περάσουμε λίγο, ευχαριστώ, οι γριές μας κοιτάνε, η διμοιρία μας κοιτάει, κανείς δε λέει τίποτα. Μέσα από το γήπεδο, από πάνω, στην 8, έχουν ξεπροβάλει κάποιες συνταξιούχες που είχανε μπει από νωρίς και αρχίζουν το κράξιμο από απόσταση, «βαράτε την, σκίστε την, πιάστε την», αλλά οι απόξω απλώς μας κοιτάνε. Περνάμε εν τέλει όλο τον κόσμο, φτάνουμε στην 7, αλλάζουμε στρατόπεδο. Η δικιά μου καμαρώνει, τακτοποιεί τη φανέλα να φαίνεται και το όνομα του Φύλαρχου καλύτερα όπως απομακρυνόμαστε, μου λέει «καλή φάση, έτσι να ερχόμαστε πάντα».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038