Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

fanelaΦανέλα έχω πάρει δύο φορές στη ζωή μου. Η πρώτη ήταν ιστορική, καθώς επρόκειτο για τη φανέλα με τον ήλιο της Βεργίνας που φορέσαμε μόνο δύο φορές, στα ματς με την Παρί.

Κάποια στιγμή, ο αδερφός που την έχει στο πορτ-μπαγάζ του καλό θα ήταν να μου την επιστρέψει, δεν του ανήκει.

 

Είχε τελειώσει το ματς στο Παρκ Ντε Πρενς και περιμέναμε την αποχώρηση, όταν ήρθε όλη η ομάδα, μας χειροκρότησε και μας πέταξε τις φανέλες. Είχανε αυτογνωσία τότε, από μπάλα δεν είχανε να δώσουν πολλά, οπότε είπανε να μας δώσουν τουλάχιστον τις φανέλες. Και όπως έπεφταν στις κερκίδες, έπεσε και μία στην αγκαλιά μου. Το νούμερο 11. Την τράβηξα αντανακλαστικά, αλλά δεν ερχόταν. Κοιτάω δίπλα μου, την είχε μαγκώσει κι ένας άλλος. Τραβάω εγώ, τραβάει κι αυτός. Κοιταζόμαστε.

 

Το βλέμμα ήταν του τύπου «δε θα μαλώσουμε τώρα για μια φανέλα, αλλά άμα χρειαστεί θα μαλώσουμε». Αρχίσαμε τα ευγενικά σπρωξιματάκια, γελάκια, χαχαχα, αστεία που είναι η κατάσταση, εγώ την είχα καβαλήσει σαν το Στάθη Ψάλτη στη σκηνή με την πετσέτα στο μπάνιο (τι να κάνουμε τώρα, ο Μπέργκμαν κι ο Κόπολα δεν έχουν τέτοιες σκηνές, στον Ψάλτη παρέπεμπε το σκηνικό), αυτός από πίσω είχε πιάσει τα μανίκια, λογικά θα τελειώναμε με σούτια. Αλλά βρέθηκε η αναίμακτη λύση.

 

Μπαίνει στη μέση από το πουθενά ο Αλτομπέλι και μας ηρεμεί. Ρε παιδιά, μεταξύ μας τώρα και τα σχετικά. Κορώνα-γράμματα θα το παίξουμε, στην τύχη. Συμφωνούμε εμείς, αλλά τη φανέλα δεν την αφήνουμε. Κορώνα εσύ, λέει σ’ εμένα, γράμματα εσύ, λέει στον άλλον, ο οποίος τελικά ήταν Παοκτσής εκ Γερμανίας, γίναμε και φιλαράκια μετά. Πετάει το νόμισμα, σαν κοράκι, το πιάνει, κορώνα. Χαλαρώνει ο άλλος, παραδέχεται την ήττα του, χαλάλι σου, φίλε μου, πώς σε λένε, από πού είσαι και όλα καλά. Φοράω και τη φανέλα από πάνω, μην τη χάσω, πούντιασα από τον ιδρώτα του παικταρά που τη φορούσε στο ματς.

 

Εκεί προς το φευγιό μου δείχνει ο Αλτομπέλι το νόμισμα. Κορώνα από τη μία, κορώνα από την άλλη. Φίλε μου από τη Γερμανία, αν τυχαίνει και με διαβάζεις τώρα, να ξέρεις πως και που σου τη φάγαμε τη φανέλα έτσι μπαμπέσικα, μας την έφαγαν κι εμάς, στείλε μήνυμα να σου δώσω διεύθυνση και κινητό αυτού που την έχει, να την παίξεις κανονικά κορώνα-γράμματα τώρα μαζί του. Μαλακία έκανες, του είπα του δικού μου, αλλά δε με χάλασε κιόλας, το βούλωσα και την κράτησα κανονικά.

 

Δυο μέρες μετά, ζήτησα από τον Αλτομπέλι να μου δώσει το νόμισμα για να το δω καλύτερα, να καταλάβω τι παίζει. Ποιας χώρας είναι ή αν πρόκειται για κανένα ψεύτικο ταχυδακτυλουργικό που ήταν τότε και της μόδας, αλλά δε θυμόταν τίποτα. Ποιο νόμισμα, ρε μπαγλαμά, δεν έχω ιδέα τι λες. Είτε οι δικοί μου νευρώνες είχαν καεί, είτε οι δικοί του. Ό,τι κι αν ισχύει από τα δύο, λογικό θα είναι. Α, ναι, ποιος παικταράς φορούσε το 11: Ο Βαγγέλης Καλογερόπουλος. Και όποιος πει «ποιος Βαγγέλης», μέσα έπεσε.

 

Η δεύτερη φορά ήταν μια φανέλα του Αγγελάκα, σε μια κλειστοφοβική, υγρή νύχτα στο Μύλο, αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σχέση με τα δικά μας. Αν και το «Ακούω Την Αγάπη» θα ήθελα να το τραγουδάω στην Τούμπα, όπως στις συναυλίες, οοοοο-ο-ο-ο-ο-οοο!

Ρομαντικός

Ρομαντικός

Οι περισσότεροι Παοκτσήδες κοροϊδεύουν τους αρειανούς για την περιοδεία τους στα χωράφια της Γάμα Εθ ...

Read more
Ομάδες

Ομάδες

Έχει γίνει πλέον αγα&p ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more
0008

0008

Πάντα τον διέκοπτα. Όπ&omicr ...

Read more
14

14

Κλείνουμε οριστικά το Κεφάλαιο 14 στη σελίδα μας, με μια μικρή αναδρομική έκθεση. ...

Read more
Πρόβλημα

Πρόβλημα

Ο Λαός του ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο οι Παοκτσήδες του «ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα». Στην κερκίδα υπάρχει μεγάλη δι ...

Read more
Επανάσταση

Επανάσταση

“Won’t Bow, Don’t Know How”«Δε θα σ&ka ...

Read more
Σάμπρι

Σάμπρι

Ο Αμπντέλ Σατάρ Σάμπρι &A ...

Read more
0018

0018

Αν δεν την έχεις δει ...

Read more
2016-Βόλεϊ

2016-Βόλεϊ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Καλλικάγκουρας

Καλλικάγκουρας

Ο Καλλικάγκουρας είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Θεσσαλονίκ ...

Read more
Αβάντζο

Αβάντζο

Στο 18ο λεπτό του αγ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.