Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

kaod142gΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 72-64. Κάποτε έπρεπε να κερδίσουμε. Πέντε ήττες στη σειρά ήταν αυτές, δεν πήγαινε άλλο.

Γενικώς, έχει μια κάθοδο η ομάδα, δεν παίζει όπως στην αρχή, ζούμε το ντέτζα-βου του ποδοσφαίρου και στο Παλατάκι. Στο μπάσκετ, βέβαια, δεν τα χάνεις όλα τόσο εύκολα, έχεις πολλές ευκαιρίες, αν και πρέπει να συνέρθουμε αρκετά. Τελικά, αυτός ο Χαραλαμπίδης παραήταν πολύτιμος για να ξεπεραστεί από οποιονδήποτε αντικαταστάτη, εκτός κι αν η ομάδα παίζει με το βλέμμα στον θρυλικό, πια, ημιτελικό και δεν έχει μυαλό για οτιδήποτε άλλο μέχρι την άλλη Κυριακή. Ελπίζω να είναι έτσι.

kaod142cΩδή στην κωλοφαρδία το ματς. Όλα έξω, κάθε επίθεση και χαζομάρα, μας γλιστρούσε η μπάλα, σουτάραμε πάντα με αντίπαλο πάνω μας –κι όμως, βρέθηκε ομάδα χειρότερη από τη χειρότερη μέρα μας. Τους έφαγε η απληστία, γιατί αν έπαιζαν οι Δραμινοί κανονικά στο τέλος και δεν πήγαιναν συνέχεια για τρίποντα να μας περάσουν στο σκορ μπορεί και να το είχανε πάρει το ματς. Μπορεί. Το πήραμε, όμως, όπως χάσαμε κάποια άλλα, ήμασταν οι μονόφθαλμοι. Από την αρχή το ‘λεγα, ένα ματς, ρε παιδί μου, να πάρουμε είκοσι πόντους διαφορά και να παίζουμε άνετα, να μπει ο Κώττας και ο καινούργιος ο Σέρβος και να κάνουμε πλακίτσες και μπακντόρ και άλει-ουπ κι εμείς και να μη μας νοιάζει. Μπα, δεν πρόκειται, όλα ντέρμπι θα είναι φέτος.

Το πουλέν ξεπέρασε την έννοια του «τραγικού», πλέον ούτε λέι-απ δεν μπορεί να κάνει και θέλει γερό ταρακούνημα. Ως τώρα, έπαιζε μία αυτός και μία ο Λάνγκφορντ, αλλά χθες λες και είχανε συμφωνία να τα κάνουν σκατά, 3/14 είχαν οι δυο τους. Ο Κάρτερ έχει μείνει κάπου στα Χριστούγεννα, Όντουμ και ειδικά Τσόχλας συνεχίζουν να φτάνουν στα 3-4 δευτερόλεπτα για να αποφασίσουν τι είδους επίθεση θέλουν να κάνουν, ο Χαριτόπουλος κάνει ακόμα προετοιμασία ενώ ο Σιναντίνοβιτς είναι ο πρώτος «ιτς» που βλέπω στη ζωή μου χωρίς πόντο σε τρία ελεύθερα σουτ. Ένας Μαργαρίτης έμεινε να το παλεύει –έφτανε.

kaod142aΔε χανόταν το ματς, βέβαια, καθώς έκανε πρεμιέρα η μισή οικογένεια χθες. Μαζί με εμένα και τη βετεράνο μικρή χουλιγκάνα έσκασαν η μαμά, η αυτοαποκαλούμενη ως «Παλέ-μαχος» που είχε να έρθει στο μπάσκετ από το ΠΑΟΚ-Περιστέρι τότε που αποβλήθηκε ο Σκάιλς και έβλεπε το ματς από τις κουρτίνες και η λιλιπούτεια εκκολαπτόμενη χουλιγκάνα που πολύ το διασκέδασε και δεν ήθελε στο τέλος να φύγει. Η μάνα της ανησυχούσε μήπως «φοβηθεί από τον κόσμο», αλλά τελικά στο Παλατάκι είχε λιγότερο κόσμο από το σχολείο της όταν βγαίνουν όλα μαζί να παίξουνε στην αυλή, τι να μασήσει. Μεγάλο χάλι, πλέον εκτός από τις σόλες στο παρκέ ακούγεται και ο αντίπαλος κόουτς, κάτι καμένοι στα επίσημα που δίνουνε οδηγίες συμπληρωματικές στους παίκτες, ένας από ψηλά που έβριζε σε ποδοσφαιρικό τόνο τους δικούς μας παίκτες να πάνε σπίτια τους και άντε ρε όλοι στο διάολο και ένας πιτσιρικάς που φώναζε όταν το ρολόι έδειχνε 10’’ «σουτ, σουτ, σουτ».

Ευτυχώς ήρθαν κάτι παιδάκια από μια ακαδημία και γέμισε το ισιάδι ψηλά, όλοι με κάτι μπλε φόρμες, μου θύμισαν τις κερκίδες μικρών εθνικών ομάδων που φουλάρουν από φαντάρους σε υποχρεωτική έξοδο και έχουν μακρινά πλάνα για να φανεί πως οι Έλληνες ενδιαφέρονται για τον αθλητισμό στις μικρές ηλικίες. Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί είναι όλοι γνωστοί μεταξύ τους στο μπάσκετ, αυτό που μου είχε πει ο ΚΠ «άμα ερχόσουν στο Παλατάκι θα ήξερα και πόσα παιδιά έχεις αλλά και κάθε πότε αρρωσταίνουν». Ειδικά μετά το χθεσινό, πολύς κόσμος θα θυμάται για πάντα τη δική μου μικρή, που καθάρισε όλα τα καρεκλάκια στο πέταλο με τα μωρομάντηλα και έκανε μαθήματα ήθους και νοικοκυροσύνης σε πολλές μαμάδες εκεί πέρα που κάπνιζαν στα κρυφά και πετούσαν κάτω τις γόπες, τις είδα εγώ, εκατό φορές ανεβοκατέβηκα τα σκαλάκια.

kaod142eΗ μαμά τα ‘παιξε που έβλεπε τον Τζούτζου και τους λοιπούς ήρωες της τηλεόρασης από τα πέντε μέτρα, η μικρή χουλιγκάνα γυρνούσε τις κερκίδες με την άνεση του χιλιομετροφάγου και έκανε ξενάγηση «από εδώ είναι οι τουαλέτες για τα κορίτσια», «εκεί είναι το αστιατόριο με τα ποκόρν και τα πατατάκια αλλά το αστιατόριο το φορτώνει ένας κύριος με έναν κύκλο και σου τα φέρνει εκεί που κάθεσαι», «μπαμπά, από εδώ δε βλέπω καλά, πάω επάνω» και τέτοια. Η νέα χουλιγκανίτσα αρχικά στράβωσε με τα «ου» και τα «σφύρα καλά ρε καριόλη» αλλά στο πεντάλεπτο έδειξε τι DNA κουβαλούσε και άρχισε τα «μπάβοοο» και τα παλαμάκια. Όταν πήραμε και τη διαφορά δεκατόσους πόντους, στρώθηκε να καθαρίσει και το γήπεδο, όπως ακριβώς έκανε η αδερφή της πριν λίγο καιρό –ορίστε τι παιδιά μεγαλώνουμε εμείς οι χούλιγκανς, οι αλήτες, οι στραβοστόμηδες, κύριε μπάτσε που μας την έλεγες κάποτε στην εκδρομή «ρε τι παιδιά θα φέρετε εσείς στην κοινωνία», έλα να τα δεις.

kaod142fΩς βραδιά, ήταν ωραία εμπειρία η χθεσινή. Την ώρα που κάποιοι ανιστόρητοι συνοπαδοί λέρωναν την ιστορία του Μεγάλου ΠΑΟΚ τρώγοντας Λάκτα για να τους κάτσουν οι Βαλεντίνοι τους, εμείς περάσαμε το απόγευμα με τους ανθρώπους που αγαπάμε δίπλα στην ομάδα που αγαπάμε. Και, όπως αποδεικνύεται από τα μηνύματα που πήρα στο κινητό, κοντά σε πολύ κόσμο που μιλάμε στα social media αλλά δεν έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά. Αγαπησιάρικη η κατάσταση χθες, όπως και να το δεις. Έτσι μου πέρασε από το μυαλό να έπαιζε και ο Ντίνος με τους αντιπάλους, να κάνω κανένα σύνθημα για του Αγίου Βαλεντίνου και τη μάνα του Ντίνου, να εξιλεωθεί η κατάσταση που το έχω απωθημένο δεκαπέντε χρόνια.

Αυτός που σήκωσε το νέο πανί «ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» πολύ με μπέρδεψε. Αντάρτες με το κυριλλικό σήμα του Τσιστιακόφ και μάλιστα εις διπλούν, το σκέφτομαι από χθες και δεν ξέρω τι παίζει. Πάντως, τα πανιά πρέπει να ήταν περισσότερα από τους θεατές στο πέταλο των οργανωμένων, που εγώ το ονομάζω «4Α» και κάπου εδώ να τελειώνουμε το αστείο με τις Θύρες στο μπάσκετ: Τα επίσημα είναι η 1, δεξιά τους η 2 και αριστερά τους η 3. Το πέταλο με το δίχτυ είναι η 4 και η 4Α (ψηλά, εκεί που φωνάζουνε συνήθως περισσότερο), το ισιάδι είναι η 5 και η 6 και εμείς, στο άλλο πέταλο, η 7 και η 8 του μπάσκετ. Έτσι, καταλαβαινόμαστε, ούτε «πίσω από τον Σήφη είμαστε» ούτε «όπως δείχνει η κάμερα αριστερά», είμαστε «στην 8».

kaod142dΟ Σήφης περίμενε να βρω σημαία για τη χουλιγκάνα για να μοιράσει σημαίες εχθές. Ό,τι να ‘ναι, τέλος πάντων, τώρα έχουμε μία για κάθε παιδί γιατί υπήρξε και ένα θέμα διεκδίκησης, που η μία είχε σημαία και η άλλη δεν είχε οπότε της δώσαμε πατατάκια, μετά ήθελε και η άλλη πατατάκια και έκλαιγε και ήθελε ποκόρν και ένα μπάχαλο η οικογένεια κοντά στο ημίχρονο. Η μικρή χουλιγκάνα μάσησε να φωνάξει το «ωωω Παοκάρα» στο μικρόφωνο, κρίμα, θα την ακούγανε όλοι και όχι μόνο εκεί γύρω μας που την έχουνε σιχαθεί με τις στριγγλιές σε κάθε παιχνίδι και βλέπουν το ματς με το χέρι στο αυτί μη σπάσει το τύμπανο. Το πιο απίστευτο, πάντως, ήταν που καθόμασταν όλοι στις θέσεις 13, 15 και 16, πάνω και κάτω, στη 14 κανείς, ούτε τα μπουφάν μας δε βάλαμε. Είπα στην κόρη «έλα κάτσε δίπλα μου» και δεν ήρθε, πήγε στη 17. Το έχουμε κάψει το νούμερο, θα μας κληρωθεί καμιά εργατική κατοικία στην οδό π.χ. «Σαράφη 14» και δε θα πάμε να υπογράψουμε, θα μείνουμε για πάντα στο νοίκι.

Γεγονός του αγώνα πως ο Δέδας έβαλε δύο τρίποντα κουρεμένος, άρα αυτό έφταιγε τόσο καιρό που είχε μείνει ακούρευτος, δεν είχε ισορροπία το παιδί με τόσο μαλλί και πρέπει ο Σούλης να το κοιτάξει και να τον κουρεύει κάθε βδομάδα. Χάιλαϊτ η διπλή τάπα στον καψερό τον Αμερικανό τους, που σηκώνεται για τρίποντο, τρώει την τάπα από τον Όντουμ, ξαναπαίρνει την μπάλα, μπαίνει με τρελή αποφασιστικότητα τώρα θα σας σκίσω να μάθετε, τρώει δεύτερη τάπα από τον Τζούτζου και ζητάει ο κόουτς του ΚΑΟΔ τάιμ-άουτ. Ποιος ξέρει τι εφιάλτες θα βλέπει το βράδυ το παιδί.

Τα δεκάλεπτα: 18-13, 37-27, 56-47, 72-64.
ΠΑΟΚ: Λάνγκφορντ 13, Λιάπης, Κάρτερ 10, Τσόχλας 10, Δέδας 6, Μαργαρίτης 11, Όντουμ 8, Βον 2, Χαριτόπουλος 5, Σαλούστρος 7.
ΚΑΟΔ: Σλαφτσάκης 2, Τρότερ 9, Χάρις, Γεωργάκης, Άτκινς 8,Όντομ 6, Μισέλ 9, Ζάρας 15, Λο 2, Τσαλδάρης 2, Παπαμακάριος 9.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB