Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

paokaris7778ΠΑΟΚ-Άρης 77-78. Φέρτε μου τον τύπο μπροστά μου. Πρέπει να τον δω φάτσα. Να του μιλήσω και να τον ακούσω. Να τον καταλάβω.

Καταρχάς, να τον ρωτήσω τι ομάδα είναι. ΠΑΟΚ, θα πει. Και πώς πιστεύει ότι βοηθάει, πώς στηρίζει την ομάδα. Τι τον οδηγεί σ’ αυτό το σακατιλίκι το πνευματικό, γιατί λειτουργεί έτσι. Τι κουβαλάει, ρε παιδί μου, τι φόρτωμα περίεργο σέρνει στην πλάτη.

Το χάλι είναι χάλι. Τέτοιο χάλι φέτος πρώτη φορά. Δικό μας δεν μπαίνει τίποτα, τα δικά τους μπαίνουνε όλα –κι όσα δεν μπαίνουν, έχουν και δεύτερη ευκαιρία. Εντάξει. Θα γίνει κι αυτό. Θα συμβεί μια φορά που τίποτα δε θα μας πάει καλά. Σαράντα λεπτά είναι, κάποια στιγμή θα αρχίσουν να μπαίνουν. Και άρχισαν. Μπήκαν τα δικά μας, έβγαιναν τα δικά τους, άρχισε η διψήφια διαφορά του «χαμένου ματς» να μικραίνει, πήγε δέκα, πήγε οκτώ, πήραμε το ριμπάουντ, γιούρια στον αιφνιδιασμό να την κάνουμε έξι, ωπ, ώρα να ρίξω ένα δυναμιτάκι ακόμα. Μπαμ! Διακοπή. Στη δική μας επίθεση. Την ώρα που κάναμε την ανατροπή. Διπλό χτύπημα: Και την επίθεση κόβεις και τάιμ-άουτ δίνεις άγραφο στον αντίπαλο.

Και πριν με χαρακτηρίσεις «φλώρο» και «καθωσπρέπει» και «φίλαθλο πνεύμα», πού ήταν τα δυναμιτάκια, ρε σούργελο, όταν έριχνε τις τελευταίες βολές ο Άρης; Όταν το -2 έγινε -4; Τα είχες τελειώσει. Τα είχες πετάξει έτσι ό,τι να ‘ναι, όπως να ‘ναι, για να γεμίσεις το παντελόνι σου με μαγκιά. Στη γλώσσα σου θα το πω: Αν είχες πετάξει ένα δυναμιτάκι την ώρα που έπρεπε, θα είχε χάσει τις βολές το σκουλήκι και μπορεί να το πηγαίναμε στην παράταση. Εσύ φταις. Σε τρέλανα, ε;

Δεκάλεπτα: 21-15, 35-43, 52-61, 77-78
ΠΑΟΚ: Λάνγκφορντ 7, Λιάπης, Κάρτερ 21, Τσόχλας 9, Δέδας, Μαργαρίτης 11, Οντουμ 7, Βον 18, Χαριτόπουλος 1, Σαλούστρος 3.
Άρης: Πάσαλιτς 11, Ριντ 11, Πουλιανίτης, Χαρίσης 6, Καραθανάσης 2, Βεζένκοφ 29, Νέιμικ 7, Μούρτος 2, Σίμτσακ 1, Αντεγκμπόγιε 9.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB