Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

khimki15ΠΑΟΚ-Χίμκι 78-82. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδα να κάνει σκηνικό στο μπάσκετ για το κάπνισμα ήταν ο Κλιφ Λέβινγκστον.

Είχε έρθει μπροστά μας σε ένα απροσδιόριστο ματς, αηδιασμένος από εκείνη την αιθαλομίχλη στο Παλέ που έμενε στο ταβάνι μέχρι το επόμενο παιχνίδι και έκανε παρακλητικές χειρονομίες προς την κερκίδα, «σας ικετεύω, σταματήστε το κάπνισμα, δεν αντέχω άλλο». Αν το έκανε οποιοσδήποτε άλλος (ή αν το έκανε ο ίδιος ο Κλιφ στην αρχή της χρονιάς που έπαιζε χάλια) θα τον είχαμε αγνοήσει, εννοείται. Αλλά είχε πια γίνει ίνδαλμα, τον γούσταραν οι πάντες, είχε αρχίσει τα τρελά καρφώματα και τα καραγκιοζιλίκια με τα πανηγύρια, οπότε ο κόσμος έδειξε μια πρωτοφανή ευαισθησία, που όμοιά της δεν έχω ξαναζήσει στα χρόνια που πάω στο γήπεδο: Στο υπόλοιπο του ματς, όλος ο Λαός κάπνιζε με τα τσιγάρα κρυμμένα πίσω από την πλάτη.

khimki14Στο ημίχρονο, λοιπόν, βρέθηκε ένας να φωνάζει πως «απαγορεύεται το κάπνισμα». Δεν είχε άδικο, όντως απαγορεύεται και του το είπαμε όλοι, έτσι, θείο, καλά τα λες, σεβασμός. Και είχαν όλοι τα τσιγάρα πίσω από την πλάτη. Πώς να μην καπνίσεις, όμως, με τέτοια μπάλα, 40-40 ημίχρονο με απόδοση ΠΑΟΚ είσαι, δηλαδή να είναι οι άλλοι εμφανώς καλύτεροι, να τα βάζουν σχεδόν όλα, να παίρνουν επιθετικά ριμπάουντ σε όσα δε βάζουν, τα δικά μας να μην μπαίνουν με τίποτα και πάλι να είμαστε στην ισοπαλία. Παοκτσήδικο ανεξήγητο.

Μέχρι το τέλος, το ίδιο πράγμα. Ο Κάρτερ αλλού, η περιφερειακή άμυνα χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, κάτω από το καλάθι περνά-περνά η μέλισσα. Βασικά, μας έχουν πάρει χαμπάρι πως δεν μπορούμε να μαζέψουμε ριμπάουντ και σουτάρουν όλοι από όπου να ‘ναι, οι δεύτερες και τρίτες επιθέσεις είναι πλέον καθεστώς. Και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ το ίδιο πρόβλημα, να μην έχουμε σέντερ μπακ, ποιοι, εμείς, που έχουμε καλομάθει κάποτε με σπουδαίους σέντερ –δεν τους θυμάμαι τώρα, αλλά, δεν μπορεί, θα είχαμε. Μόνο με χαστουκέρα παίρνουμε ριμπάουντ και τρελαίνεται η στατιστική υπηρεσία σε ποιον θα το χρεώσει.

Αλλά έτσι είναι. Καλή η προπόνηση, καλή η προετοιμασία, όμως πρέπει και να τα κάνεις στην πράξη. Το παρατηρούσα χθες, μετά από κάθε τάιμ-άουτ η επίθεση χανόταν από κάποια βλακεία –βήματα, 24 δευτερόλεπτα, κλέψιμο. Άσε καλύτερα, ρε Σούλη, δεν είναι αυτοί για οδηγίες, έχουνε κάψει τα μυαλά τους δυο ματς κάθε βδομάδα, άσ’ τους να παίξουνε ελεύθερα. Ούτως ή άλλως, πάλι στο τελευταίο σουτ θα κριθούν όλα. Αρκεί το τελευταίο σουτ να το πάρει ο Κάρτερ από το ένα συγκεκριμένο σημείο που τα βάζει όλα, μόνο εκεί πιάνει σήμα. Εκεί, δεξιά όπως κάνουμε επίθεση, έχει-δεν έχει αντίπαλο, όλα μέσα. Τι πάει και βαράει από αλλού, ακόμα δεν το κατάλαβα. Στο τέλος πήρε μπρος, τα έβαλε όλα, μας έφτασε κοντά στη μεγαλύτερη ανατροπή για φέτος, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να χάσεις –χάσαμε. Καμαρωτά, περήφανα, με χειροκρότημα. Σπάνια πράματα για Παοκτσήδικη κερκίδα, η μία χαζομάρα μετά την άλλη, αλλά ο κόσμος (κι εγώ) αποθέωσε. Επειδή αναγνωρίζουμε πως αυτή η ομάδα παίζει σαν εμάς: Τα έχει σκεφτεί όλα στη θεωρία, δεν της βγαίνει τίποτα στην πράξη, αλλάζει χίλια πλάνα μέσα στο παιχνίδι και καταφέρνει να το χτυπάει ως το τέλος, δεν τα παρατάει ποτέ. Το τελικό σκορ το κοιτάζουμε με την κόρνα –ή θα κερδίσαμε ή θα χάσαμε, όπως και να ‘χει το παλέψαμε.

khimki12Πόσοι να ήμασταν χθες, καμιά χιλιάδα άνθρωποι. Άντε, χίλιοι πεντακόσιοι το πολύ. Βαβούρα εκπληκτική, ειδικά στο τέλος. Σε βάζει σε σκέψεις, αν γέμιζε αυτό το πράμα πώς θα ακουγόταν. Την καλύτερη μπάλα της ζωής μου την έχω παίξει στα γηπεδάκια απέναντι στο Παλατάκι, έβαζες γκολ στο 5x5 και πανηγύριζε ο κόσμος δίπλα στο μπάσκετ και ήταν σα να τους είχες δίπλα σου. Η ΚΑΕ συνέχισε τις όμορφες εκπλήξεις στην είσοδο, με τα ποντιακά τουρνικέ, τα οποία ναι μεν δε δουλεύουν αλλά σε καθυστερούν για έναν πολύ σημαντικό λόγο: Δεν τον ξέρω αυτόν το σημαντικό λόγο που φάγαμε τσάμπα ουρά. Στο πιο γεμάτο της, η ουρά είχε δεκαπέντε ανθρώπους, γιατί να τους ταλαιπωρείς δεν μπορώ να το καταλάβω. Ποιος ξέρει τι παίζει. Εγώ δεν ξέρω. Ούτε η μικρή χουλιγκάνα, που ρωτούσε χτες «μπαμπά, γιατί σήμερα αργούμε τόσο»; Δεν είχα απάντηση. Τους έσπασε όλους τα νεύρα, πάντως, είχε μαζί της για πρώτη φορά την «Τουλάιλαϊτ» που της έφερε ο Άγιος Βασίλης, κομπλέ, με τη χτένα της, χτένιζε την Τουλάιλαϊτ στην ουρά του μπάσκετ και κάθε πέντε δευτερόλεπτα ακουγόταν «Twilight Sparkle» και το τραγουδάκι από τις Equestria Girls το χαζοχαρούμενο, ούρλιαζε ο ανυπόμονος Παοκτσήδικος Λαός άντε ρεεε, τι είναι αυτά ρεεε, πεταγόταν η κούκλα «Twilight Sparkle», τελειώνετε ρεεε, ρε μας δουλεύετε ρεεε, «we’re Equestria Girls, na na na» και έτσι πολύ σουρεαλιστικό το σκηνικό.

khimki1Αυτή έφταιγε, η Τουλάιλαϊτ. Όλα τα υπόλοιπα γούρια τα τηρήσαμε. Γύρω στις τέσσερις παρά αντιληφθήκαμε πως η μπλούζα του ΠΑΟΚ ήταν άπλυτη, δεν πειράζει, λέω στην Άννα, στο γήπεδο πάμε, ΠΑΟΚ είσαι, όχι, μου λέει, έχει πάνω μερέντες, ε, πόσες μερέντες έχει, σιγά τώρα, δε συμφωνήσαμε. Ας βάλει κάτι άλλο, λέει. Εντάξει, της λέω, θα βάλει κάτι άλλο, αλλά άμα χάσουμε θα σε δώσω στο Λαό δημοσίως. Έβαλε μπουγάδα, τη στέγνωσε στα καλοριφέρ, τρεις ώρες καλοριφέρ καίγαμε χθες, ρε Μπάνε, ποιος ξέρει τι λογαριασμός θα έρθει, πόσες θυσίες πια για τον ΠΑΟΚ, μέσα τα καλοριφέρ στο τέρμα, εμείς στο μπαλκόνι επειδή δεν αντέχαμε τόση ζέστη, κέρνα ένα πατατάκι τουλάχιστον, έτσι, για το γαμώτο.

Μπλούζα, χουλιγκάνα, μας έφερε –επιτέλους- και τη σημαία με το κοντάρι ο φίλος μας ο Αλφ, όλα εντάξει. Τι άλλαξε και χάσαμε το ματσάκι; Τρεις υποψήφιοι: Η μαυρόκαλτσα ο ΤΣ, το σημείο από όπου είδαμε για πρώτη φορά το ματς ντεμέκ «για να βλέπουμε καλά» και η Τουλάιλαϊτ. Για να τσεκάρω τι φταίει, θα κάνω τα εξής τεστ: Θα πάω με τη χουλιγκάνα στην ίδια θέση χωρίς Τουλάιλαϊτ και χωρίς τον ΤΣ στο ματς με τον Άρη, θα πάω χωρίς χουλιγκάνα και χωρίς ΤΣ εγώ με την Τουλάιλαϊτ με τον Παναιτωλικό και θα πάω χωρίς χουλιγκάνα και χωρίς Τουλάιλαϊτ με τον ΤΣ στο ματς με τον Ολυμπιακό. Έτσι, θα μάθουμε τι έφταιξε και δε θα το επαναλάβουμε.

Παλικαρίσια εμφάνιση. Ειδικά όταν σκέφτεσαι πως η Χίμκι έχει το μπάτζετ μας επί σαράντα. Δηλαδή ο τύπος που έχει τη Χίμκι θα μπορούσε να αγοράσει σαράντα ΠΑΟΚ, να έχει δικό του Πρωτάθλημα με Α1 και Α2 και θα του περίσσευαν και ομάδες. Ένας παίκτης τους μόνο παίρνει όσο οι δικοί μας επί τέσσερα. Κι έχεις τον Τσόχλα να κάνει πλάκα και να τα βάζει από τα εννιά μέτρα, τον Λιάπη να κάνει ντράιβ ανάμεσα στα εκατομμύρια κι αυτοί ούτε να τον βλέπουν από πού πέρασε, τον Τζούτζου να βάζει 4/5 βολές, δηλαδή τι άλλο να τους κάνουμε. Από τη μέρα που είχα γράψει πως ο Λάνγκφορντ είναι για αεροδρόμιο έχει ξεσκιστεί να είναι ο πολυτιμότερος παίκτης, ενώ το πουλέν μου παίζει σα να βάζει τους φακούς επαφής στο τσίπουρο, σουρωμένα μάτια, πηδάει για φόλοου κάρφωμα και ρίχνει τσάμικο στον αέρα.

khimki13Στο ταμείο, ωραία ήταν. Να χάνεις το σημαντικότερο ευρωπαϊκό ματς της χρονιάς και να μονολογείς «μπράβο ρε» είναι κάτι πρωτοφανές. Γιατί όταν μονολογείς ως Παοκτσής δεν έχεις καμιά υποχρέωση να είσαι εγκρατής και να μην αδικείς τα παιδιά, όταν μονολογείς είσαι από «ρε τα μαλακισμένα πλάκα μας κάνουνε» μέχρι «άχρηστοι όλοι τσάμπα τα λεφτά ρε όλοι να φύγουνε ρε δεν ξανάρχομαι στη ζωή μου τέλος ο ΠΑΟΚ άντε ρε τι ασχολούμαι σιχτίρ». Όχι, εγώ μονολογούσα πως αυτή η ομάδα με κάνει περήφανο και δε θα την αφήσω ξανά μόνη. Αν για κάτι στενοχωρήθηκα, ήταν η απώλεια της τεράστιας ευκαιρίας να κάνουμε κάτι που θα έμενε στην ιστορία ως μοναδικό Παοκτσήδικο κατόρθωμα: Να ισοφαρίσουμε στο τέλος αγώνα από -4 με ένα σουτ. Να έβαζε ο Τσόχλας και το καλάθι, όταν πήρε το φάουλ στο σουτ για τρεις πόντους. Αυτό, ναι, αυτό θα το θυμόμασταν για πολλά χρόνια, θα ήταν από τα κλασικά «σιγά ρε τους τέσσερις πόντους διαφορά, το έχουμε ξανακάνει».

Δεκάλεπτα: 16-24, 40-40, 54-57, 78-82
ΠΑΟΚ: Λάνγκφορντ 14, Λιάπης 2, Κάρτερ 17, Τσόχλας 8, Μαργαρίτης 6, Κακαρούδης 4, Βον 10, Όντουμ 6, Μπρέμερ, Σαλούστρος 2, Δέδας 5.
Κίμκι: Ριζ 11, Λοβέρν 2, Πατέεφ 13, Ογκουστίν, Κοπόνεν 13, Πόποβιτς 10, Βλιάτσεφ 6, Ντέιβις 6, Μόνια 5, Χόνεικατ 14.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038