Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

platanias001ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το σπίτι, άρα έχεις πολύ χρόνο για τη μεταμόρφωση από μπαμπακούλης σε κάγκουρα.

Κι άμα η παρέα φυσάει, μαθαίνεις και πέντε πράματα που δεν ήξερες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μαθαίνεις και περισσότερα, αρκεί να ξέρεις να ακούς. Όμορφο μεσημέρι, όμορφη παρέα, αν και τσίπουρο δεν πίνω πια, αλλά έτσι το λέμε, «πάμε για τσίπουρα», τι να λέμε, «πάμε για τσίπουρα εκτός από έναν που πίνει ούζο», δε στέκει. Έπιασε και η ψιχάλα λίγο πριν ανηφορήσουμε για το γήπεδο, καλό αυτό, θα λείπουν όσοι φοβούνται μη χαλάσει το μαλλί, θα βγαίνουν και λιγότερες σέλφι μην πέσει καμιά σταγόνα στο σμάρτφον και πρέπει μετά να το βάλουν στο ρύζι.

Το μόνιμο πρόβλημά μου φέτος στο γήπεδο είναι το τρανζίσιον, από την άμυνα στην επίθεση. Περνάω όλη τη μέρα με τη μικρή και «ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά», με «αχ, κουνελάκι» και «λύκε, λύκε είσαι εδώ» που ο λύκος πρέπει να φορέσει σαράντα δύο πράματα για να ολοκληρωθεί το παιχνίδι, γιλέκο, γυαλιά, αμπέχονο, τραγιάσκα, παπούτσια, μπότες, μα, καλή μου, είπαμε πως ο λύκος φόρεσε παπούτσια, τι μπότες μου ζητάς, δε γίνεται, όχι, αυτή, «μπότααα, μπότααα, μπότααα», εντάξει, τι να κάνουμε τώρα, βάζω και τις μπότες μου και σε κυνηγώ.

Ενδιάμεσα, πρέπει να προσέχουμε και τη μεγάλη. Έτσι οι νεράιδες, αλλιώς οι γουίνξ, τα ξωτικά, οι πριγκίπισσες, τα πριγκιπόπουλα μη χέσω, να μας φέρει κανένα πριγκιπόπουλο σαν αυτά που ζωγραφίζουν στα παραμύθια, χλεχλές αρειανός με πηγούνι και κολλάν, τι άλλο θα μας βρει. Γιατί η Τίνκερμπελ δεν μπορεί να πετάξει, άμα πάω στα χιόνια θα παγώσουν και τα δικά μου φτερά, ρε μπαμπά, δε θα μπορώ να πετάξω ούτε κι εγώ; Όχι, τα δικά σου φτερά δεν παγώνουν, ΠΑΟΚ είσαι. Αυτή είναι η μόνιμη λύση, τρομερή παιδαγωγική μέθοδος, λες ένα «ΠΑΟΚ είσαι» και όλα τα προβλήματα λύνονται. Εκτός από τις εργασίες, βέβαια, που σε λίγο θα μου πετάξει κι αυτή ένα «ΠΑΟΚ είσαι» όταν θα της πω ότι πρέπει να τελειώνει τα μαθήματά της και θα έχουμε νέο θέμα.

Κι άντε, μετά από όλα αυτά, που φεύγεις τρέχοντας μη σε πάρουν χαμπάρι και ουρλιάζουν μπαμπάααα, μπαμπάκαααα, πατερούλη, πού πας κι αφήνεις τα παιδιά σου (η μεγάλη έχει εξελίξει τον εκβιασμό σε τέχνη, πλέον) να μπεις στην Τούμπα και μέσα σε λίγα λεπτά από τον γάιδαρο με τα μεγάλα αυτιά και την Τίνκερμπελ να κάνεις το τρανζίσιον και ν’ αρχίσεις τα «ΠΑΟΚ γερά και γάμα τα μουνιά». Ε, δε γίνεται εύκολα. Έχω εμπειρία, έχω χιλιόμετρα, έχω ένσημα, αλλά αυτό είναι μεγάλο ζόρι. Γι’ αυτό τους αγαπάω όλους στο πρώτο ημίχρονο, κακό λόγο δεν έχω να πω, μέχρι να συνηθίσω την ατμόσφαιρα μπράβο σε όλα τα παιδιά, μπράβο στον ατσαλάκωτο Ολλανδό και τις κάθετες στο πουθενά, μπράβο στον Σκόνδρα το παιδί που πρώτη φορά θυσιάζεται και παίζει αριστερό μπακ επειδή οι Παοκτσήδες μέσα σε ένα χρόνο ξέχασαν πού έπαιζε πέρσι όταν ο Κίτσιου του είχε φάει τη θέση, μπράβο στον Δημητράκη που είναι καλό παιδί και κάνει πολλές δουλειές και μπουγάδα και σίδερο και τακτοποιεί το σεμεδάκι όταν τελειώσει το πλέι-στέισον.

Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, γίνομαι κανονικός Παοκτσής. Σαράντα πέντε λεπτά το πρώτο συν ένα τέταρτο το ημίχρονο, ε, μία ώρα είναι αρκετή για να προσαρμοστώ. Κι εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Ρε βγάλε αυτόν, ρε βάλε εκείνον, ρε πλάκα μας κάνετε σήμερα, ρε ο Πλατανιάς είναι, έλεος, ρε ποιος Νομπόα που με κάνει τσαλιμάκια έξω από την περιοχή και παραλίγο θα μας ισοφαρίσουνε, ρε να φάει πάγκο να στρώσει επιδερμίδα ρε, βγάλε ρε τον Μαντούρο, ρε τι τον βγάζεις τον Μαντούρο, ανεβείτε ρε λίγο, ρε τι ανεβαίνετε, θα μας χτυπήσουν στην κόντρα.

platanias002Χθες, όμως, είχα φύγει από την ονειροχώρα του σπιτιού από νωρίς, οπότε στο γήπεδο πήγα έτοιμος και άρχισα την γκρίνια από το πρώτο λεπτό. Ρε εδώ που κάτσαμε ούτε το ρολόι δε φαίνεται, ρε τι τους έχει μπροστά και τους δύο να βολοδέρνουν, ρε ποιος θα κατεβάσει την μπάλα χωρίς Κάτσε-Τζιώλη, ρε αυτός ο Σκόνδρας δεν μπορεί να βγάλει σέντρα με το αριστερό. Και εκεί κάνει ο Σκόνδρας μια σέντρα με το αριστερό, το καρφώνει ο Κλάους και το πανηγυρίζουμε όλοι μαζί και όλα καλά, δεν είπαμε και τίποτα για το παλικάρι, μια χαρά σέντρες βγάζει με το αριστερό.

Αυτά τα μαζώματα με κάνουν να νιώθω πάλι πιτσιρικάς. Να είσαι 40 χρονών και να ακούς ιστορίες από ανθρώπους πενήντα και βάλε που όταν γινόταν η ιστορία αυτοί ήταν «μικροί» και οι άλλοι ήταν «μεγάλοι». «Εσύ δεν τα πρόλαβες, ήταν τότε με την Μπάγερν». «Εσύ ήσουν μικρός, μιλάμε για τη Λεωφόρο το ‘77». «Α, εσύ δε θα το θυμάσαι, τότε ο Κωστίκος και ο Βασιλάκος» και τα λοιπά. Κοιτιέσαι μετά στον καθρέφτη, βλέπεις τις άσπρες τρίχες και μονολογείς «τόσο μικρός και άσπρισαν τα μαλλιά μου». Και μετά, διαβάζεις τα σχόλια στα social media και επανέρχεσαι: «Αυτός είναι ο ΠΑΟΚ που ονειρευόμαστε, γεμάτο γήπεδο, καλή εμφάνιση, τρομερή κερκίδα, ο Λαός έστειλε μήνυμα». Πιο κοντά στην πραγματικότητα, μου φαίνεται, είναι η μεγάλη μου κόρη, που πιστεύει ακόμα στις νεράιδες και τις ψάχνει στις ρίζες των δέντρων.

Μεγάλες οικογενειακές στιγμές ζήσαμε χτες. Έψαχνε η Άννα από πότε είχαμε να πάμε μαζί στο γήπεδο, δεν το έβρισκε, το βρήκα εγώ: Οκτώ χρόνια, από ένα ΠΑΟΚ-Εργοτέλης το 2007. Από τότε, πηγαίνουμε εναλλάξ, ένας κρατάει το παιδί και μετά τα παιδιά, ο άλλος πάει στο γήπεδο. Μοιρασμένα, δηλαδή δέκα ματς εγώ, ένα αυτή. Και τι να πάει να κάνει στο γήπεδο, όποτε πήγε μόνη της μας υποχρέωσε, 0-2 από Εργοτέλη, 0-1 από Άρη ολόκληρη παράδοση πόσα χρόνια της έσπασε ο Ταμτάκος, 0-1 από την Καστοριά, κάτι τέτοια. Καμάρωνε που κέρδισε τη Βέροια φέτος και μετά βγήκε η βρώμα πως ο αμυντικός της Βέροιας είχε παίξει στοίχημα και τα έτρωγαν μόνοι τους. Οπότε το χθεσινό ήταν μια επανάσταση, ας είναι καλά η πεθερά μου που κράτησε τα παιδιά με 39 πυρετό (δηλαδή τι «ας είναι καλά», χάλια είναι η γυναίκα, πυρετό έχει, αλλά σχήμα λόγου). Αυτή είναι η μοίρα των γονιών που δεν έχουν κοντά μάνες και πεθερές να κρατάνε τα παιδιά, τι να κάνεις, θυσιάζεσαι.

platanias005Κάτι παραδιπλανοί μου είχαν αρχίσει να πιστεύουν πως έδινα εγώ τα συνθήματα στο απέναντι πέταλο από το κινητό. Τα μάντευα, είχαν μια λογική σειρά. Μαρινάκης. Αλαφούζος. Μελισσανίδης. Στον Μελισσανίδη, βέβαια, φάνηκε και ο χαμηλός μέσος όρος ηλικίας και η απειρία μέρους του λαού: «Είναι»… για τη μάνα του Μαρινάκη. «Είναι»… για τη μάνα του Αλαφούζου. «Είναι»… ξεκίνησαν κάποιοι απαίδευτοι, αλλά ευτυχώς τους σκέπασαν οι υπόλοιποι με το ορθό σύνθημα. Θα παίξει αρκετά ο Μελισσανίδης από ‘δώ και πέρα, θα τα μάθουνε όλα τα σχετικά όσοι δεν ξέρουν τι σημαίνει «μεγάλη ΑΕΚ», εδώ θα ‘μαστε. Ακριβώς από πίσω του, ουρά, δε νεξτ μπεστ θινγκ, που λένε –πέρσι πίσω απ’ τα πράσινα, φέτος πίσω απ’ τα κόκκινα, του χρόνου πίσω από τα κιτρινόμαυρα. Οι καλύτεροι ακριβώς μετά τους καλύτερους. Κι αν αφήσουμε κι άλλο τον κύριο ιδιοκτήτη μας να σουλατσάρει στην πιάτσα με τους νταβατζήδες, μπορεί και να βρεθούμε πίσω απ’ όλους, συγνώμη, ξάδερφε, καλά τα λέγαμε πέρσι, αλλά πού να ξέρουμε πως θα το πίστευες κιόλας πως γίναμε κολλητοί.

Ευτυχώς, δηλαδή, που ήταν και η Άννα χθες μαζί μου στο γήπεδο και κατάφερα να βρω τον καλύτερο τρόπο να παρακολουθήσεις το παιχνίδι. Πήγα μία από εδώ, χάλια ο ΠΑΟΚ. Πήγα από εκεί, πάλι χάλια ο ΠΑΟΚ, χειρότερα. Τελικά, στήθηκα πίσω από την αφάνα της, όπα, εδώ είσαι, από εκεί ο ΠΑΟΚ ήταν υπέροχος, μεγάλη μπάλα. Καμάρι, δίκαιος πρωταθλητής και παίζει μπάλα να παραμιλάει όλη η Ελλάδα. Κάποιος από το πέταλο έβαλε Οτέ-τιβί, μου φαίνεται, είδε λίγη Πριμέρα, είδε λίγη Πρέμιερ Λιγκ, λίγη Μπουντεσλίγκα, παίδες, αυτό το «να παραμιλάει όλη η Ευρώπη» ας το αφήσουμε λίγο, ας πούμε για Ελλάδα που μας παίρνει κάπως και από του χρόνου βλέπουμε. Ούτως ή άλλως, τόσες μεταγραφές έχει κανονίσει ο πρόεδρος για το καλοκαίρι, μπορεί και να φτιάξουμε ομαδάρα για τον επόμενο προπονητή.

Οι συνθέσεις:
ΠΑΟΚ: Ιτάνζ, Σκόνδρας, Βίτορ, Κατσικάς (68′ Παπαγιαννόπουλος), Κωνσταντινίδης, Τζανδάρης, Μαντούρο (62′ Γκολάσα), Μακ, Σαλπιγγίδης (78′ Νομπόα), Αθανασιάδης, Περέιρα
Πλατανιάς: Ολιμπά, Ζαραδούκας, Ιτούα, Δημήτρης, Αποστολόπουλος, Τετέ, Αγκιλέρα, Μαχαμάτ, Τσουράκης (55′ Μιλούνοβιτς), Γουνδουλάκης (78′ Φιγκέιρα), Γιακουμάκης (72′ Tόρες)

Στάνκoβιτς

Στάνκoβιτς

Το ερώτημα ήταν άκρως ενδιαφέρον: Έχει διώξει ποτέ ο ΠΑΟΚ προπονητή όντας πρωτοπόρος, όπως έχει κάνε ...

Read more
Kαρτ-ποστάλ

Kαρτ-ποστάλ

Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μά ...

Read more
Αμηχανία

Αμηχανία

Είκοσι πέντε χρόνια στην Τούμπα δεν έχω ξαναζήσει τέτοια αμηχανία σε ανταλλαγή συνθημάτων. Για πρώτη ...

Read more
Γκόμενα

Γκόμενα

Τη γνώρισα όταν ήμουν 15 χρονών. Τρομερή γκόμενα, από τις ωραιότερες γυναίκες που υπήρχαν, εκείνη τη ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
Λιβαδειά

Λιβαδειά

Ήταν μια μέρα που θα τ&et ...

Read more
Μπρεξούτ

Μπρεξούτ

Στην αρχή ήθελα να φτ&iot ...

Read more
Χορτάστε

Χορτάστε

Όταν η ομάδα μας χρειά& ...

Read more
24

24

Σήμερα, 24 Δεκεμβρίο&upsi ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
Βόλος

Βόλος

Μετά από ένα δίωρο πανη&gam ...

Read more
Ύαινες

Ύαινες

Το πρώτο ποστ στη σελίδα μου, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Άγγελος Αναστασιάδης αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ, ήτ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.