Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

platanias001ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το σπίτι, άρα έχεις πολύ χρόνο για τη μεταμόρφωση από μπαμπακούλης σε κάγκουρα.

Κι άμα η παρέα φυσάει, μαθαίνεις και πέντε πράματα που δεν ήξερες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μαθαίνεις και περισσότερα, αρκεί να ξέρεις να ακούς. Όμορφο μεσημέρι, όμορφη παρέα, αν και τσίπουρο δεν πίνω πια, αλλά έτσι το λέμε, «πάμε για τσίπουρα», τι να λέμε, «πάμε για τσίπουρα εκτός από έναν που πίνει ούζο», δε στέκει. Έπιασε και η ψιχάλα λίγο πριν ανηφορήσουμε για το γήπεδο, καλό αυτό, θα λείπουν όσοι φοβούνται μη χαλάσει το μαλλί, θα βγαίνουν και λιγότερες σέλφι μην πέσει καμιά σταγόνα στο σμάρτφον και πρέπει μετά να το βάλουν στο ρύζι.

Το μόνιμο πρόβλημά μου φέτος στο γήπεδο είναι το τρανζίσιον, από την άμυνα στην επίθεση. Περνάω όλη τη μέρα με τη μικρή και «ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά», με «αχ, κουνελάκι» και «λύκε, λύκε είσαι εδώ» που ο λύκος πρέπει να φορέσει σαράντα δύο πράματα για να ολοκληρωθεί το παιχνίδι, γιλέκο, γυαλιά, αμπέχονο, τραγιάσκα, παπούτσια, μπότες, μα, καλή μου, είπαμε πως ο λύκος φόρεσε παπούτσια, τι μπότες μου ζητάς, δε γίνεται, όχι, αυτή, «μπότααα, μπότααα, μπότααα», εντάξει, τι να κάνουμε τώρα, βάζω και τις μπότες μου και σε κυνηγώ.

Ενδιάμεσα, πρέπει να προσέχουμε και τη μεγάλη. Έτσι οι νεράιδες, αλλιώς οι γουίνξ, τα ξωτικά, οι πριγκίπισσες, τα πριγκιπόπουλα μη χέσω, να μας φέρει κανένα πριγκιπόπουλο σαν αυτά που ζωγραφίζουν στα παραμύθια, χλεχλές αρειανός με πηγούνι και κολλάν, τι άλλο θα μας βρει. Γιατί η Τίνκερμπελ δεν μπορεί να πετάξει, άμα πάω στα χιόνια θα παγώσουν και τα δικά μου φτερά, ρε μπαμπά, δε θα μπορώ να πετάξω ούτε κι εγώ; Όχι, τα δικά σου φτερά δεν παγώνουν, ΠΑΟΚ είσαι. Αυτή είναι η μόνιμη λύση, τρομερή παιδαγωγική μέθοδος, λες ένα «ΠΑΟΚ είσαι» και όλα τα προβλήματα λύνονται. Εκτός από τις εργασίες, βέβαια, που σε λίγο θα μου πετάξει κι αυτή ένα «ΠΑΟΚ είσαι» όταν θα της πω ότι πρέπει να τελειώνει τα μαθήματά της και θα έχουμε νέο θέμα.

Κι άντε, μετά από όλα αυτά, που φεύγεις τρέχοντας μη σε πάρουν χαμπάρι και ουρλιάζουν μπαμπάααα, μπαμπάκαααα, πατερούλη, πού πας κι αφήνεις τα παιδιά σου (η μεγάλη έχει εξελίξει τον εκβιασμό σε τέχνη, πλέον) να μπεις στην Τούμπα και μέσα σε λίγα λεπτά από τον γάιδαρο με τα μεγάλα αυτιά και την Τίνκερμπελ να κάνεις το τρανζίσιον και ν’ αρχίσεις τα «ΠΑΟΚ γερά και γάμα τα μουνιά». Ε, δε γίνεται εύκολα. Έχω εμπειρία, έχω χιλιόμετρα, έχω ένσημα, αλλά αυτό είναι μεγάλο ζόρι. Γι’ αυτό τους αγαπάω όλους στο πρώτο ημίχρονο, κακό λόγο δεν έχω να πω, μέχρι να συνηθίσω την ατμόσφαιρα μπράβο σε όλα τα παιδιά, μπράβο στον ατσαλάκωτο Ολλανδό και τις κάθετες στο πουθενά, μπράβο στον Σκόνδρα το παιδί που πρώτη φορά θυσιάζεται και παίζει αριστερό μπακ επειδή οι Παοκτσήδες μέσα σε ένα χρόνο ξέχασαν πού έπαιζε πέρσι όταν ο Κίτσιου του είχε φάει τη θέση, μπράβο στον Δημητράκη που είναι καλό παιδί και κάνει πολλές δουλειές και μπουγάδα και σίδερο και τακτοποιεί το σεμεδάκι όταν τελειώσει το πλέι-στέισον.

Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, γίνομαι κανονικός Παοκτσής. Σαράντα πέντε λεπτά το πρώτο συν ένα τέταρτο το ημίχρονο, ε, μία ώρα είναι αρκετή για να προσαρμοστώ. Κι εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Ρε βγάλε αυτόν, ρε βάλε εκείνον, ρε πλάκα μας κάνετε σήμερα, ρε ο Πλατανιάς είναι, έλεος, ρε ποιος Νομπόα που με κάνει τσαλιμάκια έξω από την περιοχή και παραλίγο θα μας ισοφαρίσουνε, ρε να φάει πάγκο να στρώσει επιδερμίδα ρε, βγάλε ρε τον Μαντούρο, ρε τι τον βγάζεις τον Μαντούρο, ανεβείτε ρε λίγο, ρε τι ανεβαίνετε, θα μας χτυπήσουν στην κόντρα.

platanias002Χθες, όμως, είχα φύγει από την ονειροχώρα του σπιτιού από νωρίς, οπότε στο γήπεδο πήγα έτοιμος και άρχισα την γκρίνια από το πρώτο λεπτό. Ρε εδώ που κάτσαμε ούτε το ρολόι δε φαίνεται, ρε τι τους έχει μπροστά και τους δύο να βολοδέρνουν, ρε ποιος θα κατεβάσει την μπάλα χωρίς Κάτσε-Τζιώλη, ρε αυτός ο Σκόνδρας δεν μπορεί να βγάλει σέντρα με το αριστερό. Και εκεί κάνει ο Σκόνδρας μια σέντρα με το αριστερό, το καρφώνει ο Κλάους και το πανηγυρίζουμε όλοι μαζί και όλα καλά, δεν είπαμε και τίποτα για το παλικάρι, μια χαρά σέντρες βγάζει με το αριστερό.

Αυτά τα μαζώματα με κάνουν να νιώθω πάλι πιτσιρικάς. Να είσαι 40 χρονών και να ακούς ιστορίες από ανθρώπους πενήντα και βάλε που όταν γινόταν η ιστορία αυτοί ήταν «μικροί» και οι άλλοι ήταν «μεγάλοι». «Εσύ δεν τα πρόλαβες, ήταν τότε με την Μπάγερν». «Εσύ ήσουν μικρός, μιλάμε για τη Λεωφόρο το ‘77». «Α, εσύ δε θα το θυμάσαι, τότε ο Κωστίκος και ο Βασιλάκος» και τα λοιπά. Κοιτιέσαι μετά στον καθρέφτη, βλέπεις τις άσπρες τρίχες και μονολογείς «τόσο μικρός και άσπρισαν τα μαλλιά μου». Και μετά, διαβάζεις τα σχόλια στα social media και επανέρχεσαι: «Αυτός είναι ο ΠΑΟΚ που ονειρευόμαστε, γεμάτο γήπεδο, καλή εμφάνιση, τρομερή κερκίδα, ο Λαός έστειλε μήνυμα». Πιο κοντά στην πραγματικότητα, μου φαίνεται, είναι η μεγάλη μου κόρη, που πιστεύει ακόμα στις νεράιδες και τις ψάχνει στις ρίζες των δέντρων.

Μεγάλες οικογενειακές στιγμές ζήσαμε χτες. Έψαχνε η Άννα από πότε είχαμε να πάμε μαζί στο γήπεδο, δεν το έβρισκε, το βρήκα εγώ: Οκτώ χρόνια, από ένα ΠΑΟΚ-Εργοτέλης το 2007. Από τότε, πηγαίνουμε εναλλάξ, ένας κρατάει το παιδί και μετά τα παιδιά, ο άλλος πάει στο γήπεδο. Μοιρασμένα, δηλαδή δέκα ματς εγώ, ένα αυτή. Και τι να πάει να κάνει στο γήπεδο, όποτε πήγε μόνη της μας υποχρέωσε, 0-2 από Εργοτέλη, 0-1 από Άρη ολόκληρη παράδοση πόσα χρόνια της έσπασε ο Ταμτάκος, 0-1 από την Καστοριά, κάτι τέτοια. Καμάρωνε που κέρδισε τη Βέροια φέτος και μετά βγήκε η βρώμα πως ο αμυντικός της Βέροιας είχε παίξει στοίχημα και τα έτρωγαν μόνοι τους. Οπότε το χθεσινό ήταν μια επανάσταση, ας είναι καλά η πεθερά μου που κράτησε τα παιδιά με 39 πυρετό (δηλαδή τι «ας είναι καλά», χάλια είναι η γυναίκα, πυρετό έχει, αλλά σχήμα λόγου). Αυτή είναι η μοίρα των γονιών που δεν έχουν κοντά μάνες και πεθερές να κρατάνε τα παιδιά, τι να κάνεις, θυσιάζεσαι.

platanias005Κάτι παραδιπλανοί μου είχαν αρχίσει να πιστεύουν πως έδινα εγώ τα συνθήματα στο απέναντι πέταλο από το κινητό. Τα μάντευα, είχαν μια λογική σειρά. Μαρινάκης. Αλαφούζος. Μελισσανίδης. Στον Μελισσανίδη, βέβαια, φάνηκε και ο χαμηλός μέσος όρος ηλικίας και η απειρία μέρους του λαού: «Είναι»… για τη μάνα του Μαρινάκη. «Είναι»… για τη μάνα του Αλαφούζου. «Είναι»… ξεκίνησαν κάποιοι απαίδευτοι, αλλά ευτυχώς τους σκέπασαν οι υπόλοιποι με το ορθό σύνθημα. Θα παίξει αρκετά ο Μελισσανίδης από ‘δώ και πέρα, θα τα μάθουνε όλα τα σχετικά όσοι δεν ξέρουν τι σημαίνει «μεγάλη ΑΕΚ», εδώ θα ‘μαστε. Ακριβώς από πίσω του, ουρά, δε νεξτ μπεστ θινγκ, που λένε –πέρσι πίσω απ’ τα πράσινα, φέτος πίσω απ’ τα κόκκινα, του χρόνου πίσω από τα κιτρινόμαυρα. Οι καλύτεροι ακριβώς μετά τους καλύτερους. Κι αν αφήσουμε κι άλλο τον κύριο ιδιοκτήτη μας να σουλατσάρει στην πιάτσα με τους νταβατζήδες, μπορεί και να βρεθούμε πίσω απ’ όλους, συγνώμη, ξάδερφε, καλά τα λέγαμε πέρσι, αλλά πού να ξέρουμε πως θα το πίστευες κιόλας πως γίναμε κολλητοί.

Ευτυχώς, δηλαδή, που ήταν και η Άννα χθες μαζί μου στο γήπεδο και κατάφερα να βρω τον καλύτερο τρόπο να παρακολουθήσεις το παιχνίδι. Πήγα μία από εδώ, χάλια ο ΠΑΟΚ. Πήγα από εκεί, πάλι χάλια ο ΠΑΟΚ, χειρότερα. Τελικά, στήθηκα πίσω από την αφάνα της, όπα, εδώ είσαι, από εκεί ο ΠΑΟΚ ήταν υπέροχος, μεγάλη μπάλα. Καμάρι, δίκαιος πρωταθλητής και παίζει μπάλα να παραμιλάει όλη η Ελλάδα. Κάποιος από το πέταλο έβαλε Οτέ-τιβί, μου φαίνεται, είδε λίγη Πριμέρα, είδε λίγη Πρέμιερ Λιγκ, λίγη Μπουντεσλίγκα, παίδες, αυτό το «να παραμιλάει όλη η Ευρώπη» ας το αφήσουμε λίγο, ας πούμε για Ελλάδα που μας παίρνει κάπως και από του χρόνου βλέπουμε. Ούτως ή άλλως, τόσες μεταγραφές έχει κανονίσει ο πρόεδρος για το καλοκαίρι, μπορεί και να φτιάξουμε ομαδάρα για τον επόμενο προπονητή.

Οι συνθέσεις:
ΠΑΟΚ: Ιτάνζ, Σκόνδρας, Βίτορ, Κατσικάς (68′ Παπαγιαννόπουλος), Κωνσταντινίδης, Τζανδάρης, Μαντούρο (62′ Γκολάσα), Μακ, Σαλπιγγίδης (78′ Νομπόα), Αθανασιάδης, Περέιρα
Πλατανιάς: Ολιμπά, Ζαραδούκας, Ιτούα, Δημήτρης, Αποστολόπουλος, Τετέ, Αγκιλέρα, Μαχαμάτ, Τσουράκης (55′ Μιλούνοβιτς), Γουνδουλάκης (78′ Φιγκέιρα), Γιακουμάκης (72′ Tόρες)

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038