Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

guin3ΠΑΟΚ-Γκινγκάμπ 1-2. Εκτέλεση πέναλτι σε ευρωπαϊκό ματς στην Τούμπα, με το σκορ 0-1, σε αγώνα που με νίκη περνάμε στους 32 του Europa League και ο κόσμος στην κερκίδα καθιστός.

Αυτό, λέω εγώ, μπορεί να εξηγήσει σχεδόν τα πάντα για τις προσδοκίες των Παοκτσήδων από το παιχνίδι με τη γαλλική ομάδα που λέγεται Γκινγκάμπ, Γκεγκά, Γκεγκάμπ ή Γκενγκάμ, την οποία θα αναφέρω στο εξής ως «Γκινγκάμπ» κατά το Πανούτσειο Αξίωμα προφοράς για να συνεννοούμαστε. Κερδίζουμε πέναλτι, παίρνει φόρα ο Κλάους, ισοφαρίζει, κλαπ-κλαπ, άντε μπράβο, πάμε δυνατά, όλοι με τα αρθριτικά δε σηκώθηκε κανείς στο ισιάδι. Πρωτοφανές.

Προσωπικά, για διάφορους εσωτερικούς λόγους, το ματς δε με άγγιξε ποτέ. Αγγαρεία. Πήγα, το είδα, γύρισα, όλα με αναστεναγμούς. ΠΑΟΚ είσαι, να κερδίσει η ομάδα παρακαλάς, εννοείται, αλλά βαρεμάρα, κόντεψα γύρω στο 70’ να κοιμηθώ και δεν κάνω καμία πλάκα –αν δεν είχα δίπλα μου τον Θ με τις σινεφίλ αναφορές να έχει λίγο ενδιαφέρον μπορεί και να λιποθυμούσα στο καρεκλάκι και να με βάζανε παντού σήμερα στο ίντερνετ και να ξεφτιλιζόμουν. Κλασικό ματς τελευταίων αδιάφορων αγωνιστικών πρωταθλήματος με ομάδα που έχει ήδη υποβιβαστεί ή κυπέλλου που έχουμε ήδη προκριθεί, με ελάχιστο ενδιαφέρον στο χόρτο, όπου πιάνουμε τις αναφορές για να περάσει η ώρα. Πού βρήκαμε κοινά στοιχεία ανάμεσα στον παικταρά που μας κάρφωσε τα δύο γκολ με τον Ιντιάνα Τζόουνς, μόνο Παοκτσήδες τα κάνουν αυτά. Πιάσαμε και τον Κιούμπρικ, το Brooklyn 99, τον Μπάστερ, πιο πολλή ώρα για σινεμά και σειρές μιλούσαμε παρά για το ματς, ή καλύτερα μιλούσαμε για το ματς με αναφορές στην τέχνη. Χα χα, αυτή η σέντρα μου θύμισε την Οδύσσεια Του Διαστήματος, πώς τον έκοψε έτσι σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς, ο τύπος χειρονομεί σαν τροχονόμος στους Μόντι Πάιθον και τέτοια. Επίπεδο.

Μέχρι που βρήκαμε το πουλέν μας στο ματς, τον Γάλλο Τζαλακώστα, δηλαδή, με το 26, ο οποίος είχε μία πολύ βολική αποστολή στο παιχνίδι: Να καταστρέφει κάθε επίθεση της Γκινγκάμπ με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσε. Ζητούσε μπάλα και την κλέβαμε όταν του την έδιναν επειδή έπαιρνε λάθος θέσεις πίσω από το μπακ, έκανε μπούκα και έβγαινε μόνος του άουτ, έβγαζε κάθετες στον Γλύκο, γενικώς ήταν ο άνθρωπος που μας κράτησε στο Χ στο πρώτο ημίχρονο, γιατί με έναν σοβαρό αριστερό χαφ να βγαίνει στον κενό χώρο που ο Σκόνδρας δεν είχε βγάλει εισιτήριο επιστροφής όταν ανέβαινε θα κλαίγαμε ακόμα. Μας έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση το πόσο άχρηστος παίκτης ήταν, σε αντίθεση με τους αθλητικούς, γυμνασμένους υπόλοιπους των Γάλλων, που το ψάξαμε ποιος μπορεί να είναι και τελικά, ω, τι έκπληξη, ήταν o Τιμπό Ζιρές, ο γιος του Αλέν Ζιρές (με προφορά Διακογιάννη, παρακαλώ, το «Ζιρές»): Να γιατί έπαιζε το βύσμα. Γεννηθείς, λέει, το 1981, περίεργη χρονιά αυτό το 1981, πολλά κακά συνέβησαν στον ΠΑΟΚ, ορίστε ένα ακόμα.

guin2Αλλά όσο χάλια και να έπαιζε ο κανακάρης του Ζιρές, οι υπόλοιποι δεν είχαν και πολλά προβλήματα να μας κόβουν μόλις φτάναμε στα 3/4 του γηπέδου, κάπου έξω από την περιοχή τους. Και κάπου εδώ, ας επαναλάβω πως δεν γνωρίζω τίποτα από προπονητική ή δημοσιογραφία (που είναι το εναλλακτικό της προπονητικής, δηλαδή αν δεν καταφέρεις να γίνεις προπονητής γίνεσαι δημοσιογράφος, όπως αν δεν καταφέρεις να γίνεις ηθοποιός γίνεσαι κριτικός κινηματογράφου και άμα δεν καταφέρεις να γίνεις ποδοσφαιριστής γίνεσαι διαιτητής και άμα δεν καταφέρεις να γίνεις εφοπλιστής γίνεσαι ταξιτζής), οπότε κρίνω την «τακτική» των δύο ομάδων, που λέγανε και κάτι καλόπαιδα και ακόμα γελάμε, ως απλός φίλαθλος από την κερκίδα: Μας πήδηξε ο Γκουρβενέκ. Πατόκορφα, που λένε.

Άγγελος είσαι, ΠΑΟΚ είσαι, σε λέω, εμείς θα παίξουμε έτσι όπως ξέρουμε και άμα μπορούνε ας μας σταματήσουνε. Ε, αυτοί μπορέσανε. Πώς; Απλό ήταν, φαινόταν και στην κερκίδα από την αρχή. Πεντάδα στην άμυνα, με διπλή κάλυψη στους τρεις «επιθετικούς» μας, δηλαδή δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει μπάλα κάποιος από τους Σάλπι, Κλάους και Περέιρα δίχως να έχει δύο κοντά του. Μπροστά τους η δεύτερη ζώνη, τρεις και δύο, οι οποίοι πέντε έφευγαν για πλάκα μόλις κάνανε το κλέψιμο και έτρεχε ο Κάτσε να καλύψει. Πώς σπάει αυτό το πράμα; Δεν ξέρω, δεν είμαι προπονητής. Κάθετη δεν περνούσε, εκτός από μία του Καλού Κοντού στον Ρατς, ως εξαίρεση. Σέντρες ενδεχομένως να περνούσαν, αλλά δεν βγήκε καμία από δεξιά που να περάσει το πρώτο δοκάρι, ενώ από αριστερά ήταν τιμωρημένοι με μία αγωνιστική και δεν τους έπαιζε κανένας. Και φτάσαμε στην αγαπημένη μας γιόμα, ένα αλάνθαστο σύστημα που μέχρι και Τσάμπιονς Λιγκ μας είχε βγάλει κάποτε, όταν παίζαμε με ρόστερ 3 παικτών αλλά κανείς δεν γκρίνιαζε τότε: Τερματοφύλακας στον Βόκολο, Βόκολος γιόμα στον Σαλπιγγίδη, Σαλπιγγίδης γκολ ή άουτ ή κόρνερ ή οτιδήποτε. Τότε δεν είχε σημασία ποιοι ήταν οι άλλοι 8 της εντεκάδας, σήμερα έχουμε «27 ισάξιους παίκτες» και γκρινιάζουμε.

Έχω πάει σχεδόν σε όλα τα ματς φέτος στην Τούμπα. Στο μόνο που θεώρησα πως ο Άγγελος έκανε λάθος ήταν με τη Φιορεντίνα, αλλά έκανε ακριβώς το ίδιο κολπάκι στο Καραϊσκάκη και εκεί κατάλαβα τι ακριβώς ήθελε να κάνει, οπότε τον συγχώρησα, απλώς δεν του βγήκε με τους Ιταλούς. Αλλά χθες έφαγε μεγάλη τάπα από τον συνάδελφό του, δεν υπήρξε επίθεση που να μην καταστράφηκε από τις καλές τοποθετήσεις της άμυνάς τους και από την περίεργη, για μένα, βραχυκυκλωματική ζώνη που έπαιζε με ευλάβεια, από την αρχή ως το τέλος. Και, καθώς η μισή ομάδα τους αποτελείται από άτεχνους αλλά γυμνασμένους ποδοσφαιριστές, μόνο με σχέδιο θα μπορούσαν να μη χάσουν στην Τούμπα –το κατέστρωσαν σωστά, το ακολούθησαν, το πέτυχαν. Και του χρόνου, να είμαστε γεροί, να απολαύσουμε ξανά το Europa League, τι να κάνουμε, συμβαίνουν κι αυτά.

Φάγαμε γκολ, βάλαμε γκολ, είχαν δοκάρι, είχαμε δοκάρι, ξαναφάγαμε γκολ, τίποτα, ρε παιδί μου. Σα να το ήξερα, διαίσθηση. Όχι σαστάλεγα, απλή διαίσθηση πως το ματσάκι είναι χαμένο. Έτσι μου έκατσε, το είπα και στους τριγύρω, δεν το πίστεψα από την αρχή. Μέχρι το 15’ θα έχουμε φάει γκολ, είπα, έπεσα μέσα. Κι άλλα έχω πει, βέβαια, στα οποία δεν έχω πέσει μέσα, αλλά δε θα συζητάμε αυτά, θα συζητάμε όσα πέφτω μέσα γιατί έχουμε και ένα πρεστίζ. Τα υπόλοιπα που εκκρεμούν είναι πως ως τον Ιανουάριο θα έχουμε χάσει και τους τρεις στόχους της χρονιάς, θα φάνε τον Άγγελο και θα κάνουν επανεγκατάσταση τον προπονητή των μεγάλων συγκινήσεων και θα τερματίσουμε 10 με 15 πόντους πίσω από τον Ολυμπιακό την 34η αγωνιστική ως δεύτεροι. Αυτά τα έχω πει, βέβαια, πριν από το διπλό στο Καραϊσκάκη, όπου έτριβα τα μάτια μου, αλλά τώρα δεν τα παίρνω πίσω, παντελόνια φοράμε.

Η μόνη μας συγκίνηση ήταν που άφηναν τον Σκόνδρα με βγαλμένο ώμο να κάνει όλα τα πλάγια. Άρα ή δεν τον γουστάρουν και θέλουν το κακό του, ή ο ίδιος έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις, δεν ξέρω τι από τα δύο ισχύει. Αφού παρακαλούσα εκεί γύρω στο 60’ να βγάλει τον Κλάους και να βάλει τον Σπυρόπουλο σέντερ-φορ μπας και ξυπνήσουμε όλοι μαζί από το κράξιμο. Δεν το έκανε, τελικά. Και ο Τζαβέλλας είχε κάποιες κορυφαίες στιγμές, με ψευτοτσαμπουκάδες αχρείαστους που προκαλούσαν καθυστέρηση, με ντεμέκ αγριάδες να τον φοβηθεί ο αντίπαλος 1,90 ντερέκι που άμα τον φυσούσε θα ξαναπάθαινε θλάση, γενικώς συνέχισε τις ποζεριές από εκεί όπου τις είχε αφήσει στο ματς με τον Πανθρακικό που έφαγε κράξιμο από το ισιάδι πολύ πριν τον πιάσουν στο στόμα τους οι ελεεινοί ραδιοφωνατζήδες και αντί για τη νίκη στο Καραϊσκάκη όλα τα πρόβατα της ασπρόμαυρης στάνης ασχολούνταν με το αν ο Τζαβέλλας είναι ή όχι παλικάρι. Προσωπικά, θεωρώ πως θα ήταν μια χαρά παιδί αν δεν είχε αυτήν τη μανία για την ποζεριά, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο πιο δήθεν ποδοσφαιριστής που θυμάμαι στην ιστορία μας –όσο για χθες, άνοιξε περισσότερες τρύπες από αυτές που μπάλωσε. Και φτάσαμε στην εκκένωση του γηπέδου από το 83’, όπου ο Λαός του ΠΑΟΚ αποχωρούσε με 10 λεπτά στο χρονόμετρο, άλλο πρωτοφανές και αυτό, πού πήγε το μη σταματάς Δικέφαλε, έλα ντε, δεν υπάρχει πίστη σ’ αυτή την ομάδα και δε φταίει κανένας από την κερκίδα γι’ αυτό.

guin4Έχω ως κανόνα να μην ακούω και να μη διαβάζω τις δηλώσεις του Άγγελου, ώστε να συνεχίζω να τον εκτιμάω για τη δουλειά που κάνει και να μην τον υποβαθμίζω από τις ασυναρτησίες τους στις συνεντεύξεις, όπου αδικεί τον εαυτό του από πάντα. Αλλά να που έπεσα πάνω στις δηλώσεις και τι να κάνω, τις διάβασα, κρίμα, πάντα δικαιώνομαι που τις αποφεύγω, σιδερωμένοι, ατσαλάκωτοι, θάνατος, γολγοθάς, καλά Χριστούγεννα. Πιάσανε τα γνωστά παπαγαλάκια πρωί πρωί τους δύο απροστάτευτους και μάθαμε τι φταίει που χάσαμε από την Καλαμαριά, τον Παναθηναϊκό, τη Ζίμπρου και την Ξάνθη: Οι ατσαλάκωτοι από το Μπενελούξ. Θα παίξει κι άλλο αυτό το σενάριο, κάνα μήνα, μέχρι κάποιος να πει τα πράγματα όπως είναι, δε γίνεται να μη γραφτεί κάπου η πραγματικότητα, πόσο θα κρατήσει η εκεχειρία. Τα τυποποιημένα για «βάθος» και πάθος και οποιαδήποτε παπαριά σερβίρουν οι ανέμπνευστοι οπαδογράφοι που ήδη υιοθετούνται από τον κόσμο στις κουβέντες τους, λες και στο χωριό μας είχαμε βάθος στον πάγκο και το ξέρουμε από μικροί το αντικείμενο, είναι για λαϊκή κατανάλωση. Like-ή. Να συνεννοούμαστε.

Το άλλο που «διώξαμε τον κόσμο» δεν το κατάλαβα εξαρχής, αλλά μετά από σκέψη ίσως να πιάνω τον ειρμό του κόουτς. Εμείς που είμαστε εκεί σε κάθε παιχνίδι δεν είμαστε ο «κόσμος του ΠΑΟΚ», αλλά οι άλλοι που «ήρθαν τρεις φορές κι εμείς τους διώξαμε» είναι όσοι ήρθαν στο γήπεδο με Φιορεντίνα, Παναθηναϊκό και Γκινγκάμπ. Μάλιστα. Αμφίσημη η δήλωση, τι να διαλέξεις τώρα, εννοούσε πως εμείς που πάμε σε όλα τα ματς είμαστε κομπλεξικοί και δε λέμε να κάτσουμε σπίτι που άλλη δουλειά δεν έχουμε; Εννοούσε πως εμείς οι μόνιμοι είμαστε, ας πούμε, η οικογένεια και οι πανηγυρτζήδες των ντέρμπι είναι «ο κόσμος», δηλαδή οι επισκέπτες; Το πρώτο με προσβάλλει, το δεύτερο με τιμά. Πάντως, ταπεινή μου άποψη, αυτά τα υπάνθρωπα ρατσιστοειδή που εμφανίζονται σε τέτοια παιχνίδια δε μου λείπουν στα άλλα, το έχω κρατήσει στατιστικό αυτό, όταν έχει ματς με αρκετό κόσμο έχει και μεγαλύτερη αναλογία καθυστερημένων που βρίζουν τους μη λευκούς παίκτες των αντιπάλων –ενίοτε και τους δικούς μας, όπως μια φορά που παραλίγο να ξεριζώσω μια γλώσσα που έβριζε τον Ουντέζε. Σέι Νόου Του Ρέισισμ, αλλά «σκυλάραπες» και «κωλόμαυροι» οι αντίπαλοι, έλεγαν διάφοροι παρείσακτοι, ο ένας αρκετά κοντά μου για να φάει έναν αναπτήρα στο κεφάλι, αλλά δυστυχώς το ψαχτήρι στην είσοδο είναι άγριο και μου πήραν τον αναπτήρα. Ειδικά αυτός παραδίπλα μου, πάντως, που θεωρεί –και καλά κάνει, τι με νοιάζει εμένα, εγώ είμαι υπέρ του δικαιώματος στον αυτοπροσδιορισμό- πως ανήκει στην άρια υπερφυλή και οι Αφρογάλλοι ποδοσφαιριστές που έκραζε είναι, ας πούμε, κατώτερα όντα, πέρα από ελεεινή σκατόφατσα μη σου τύχει συγκάτοικος στο κελί και τον βλέπεις όλη μέρα κάθε μέρα είχε και ένα ψιλοτραύλισμα, ένα ψεύδισμα, κάτι, αφού στην αρχή νόμιζα πως τους φώναζε «σκατόγαυρους», το γου με το μου έβγαιναν με αρκετό σάλιο και δεν ξεχώριζε, μετά έλεγε για «αράπηδες» και το ‘πιασα. Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς ψευδοί που μας τρέχουν τα σάλια.

Ο Άγγελος Αναστασιάδης μας έχει πολύ πιο ψηλά από εκεί όπου μας αξίζει. Μας έφτασε να διεκδικούμε πρόκριση έως το 83’ του τελευταίου ματς, να είμαστε πρώτοι με διαφορά δύο κακών αποτελεσμάτων στο Πρωτάθλημα, να είμαστε, έστω και μαθηματικά, υποψήφιοι για τη συνέχεια στο Κύπελλο. Αν δεν έλεγε βλακείες στις συνεντεύξεις θα βοηθούσε να καταλάβουν και οι περισσότεροι, αυτοί που τρέφονται με πληρωμένα άρθρα από το πρωί ως το βράδυ και αποπροσανατολίζονται πως είναι κομπάρσοι στο σκηνικό της Ιδέας ΠΑΟΚ, πως ο ΠΑΟΚ σήμερα, 12 Δεκεμβρίου 2014, είναι ο καλύτερος ΠΑΟΚ που θα μπορούσαμε να έχουμε με τις υπάρχουσες συνθήκες. Αυτό είναι κι άμα σας αρέσει. Παλιά, άμα σου άρεσε ερχόσουν στο γήπεδο χαμογελαστός –άμα δε σου άρεσε ερχόσουν στο γήπεδο σφιγμένος. Τώρα, άμα σου αρέσει μπορεί και να έρθεις στο γήπεδο –άμα δε σου αρέσει απέχεις και κράζεις στα social media των media σχηματίζοντας άποψη για τα πάντα μέσω τρίτων. Γιατί, ποιος θα μου το αρνηθεί αυτό, η μόνη ανεπηρέαστη άποψη που μπορείς να έχεις για την ομάδα είναι από τα μάτια σου μέσα στο γήπεδο. Όλα τα άλλα είναι προπαγάνδα –δε θα το αναλύσω, αλλά έτσι το θεωρώ: Ή τα βλέπεις όλα με τα μάτια σου ή τα βλέπεις μέσα από τις κάμερες και τα πληκτρολόγια φιλτραρισμένα.

guin1Η πρώτη φορά που ο ΠΑΟΚ έπρεπε απλώς να κερδίσει στα 90 λεπτά για να πάει στον επόμενο ευρωπαϊκό γύρο, δηλαδή απλώς να βάλει περισσότερα γκολ από τον αντίπαλό του, ήταν χτες. Δεν υπάρχει προηγούμενο, δε μας είχε ξανατύχει τέτοια αποστολή. Πάντα θέλαμε νίκη με συγκεκριμένη διαφορά τερμάτων ή νίκη αλλιώς παράταση ή κάτι άλλο, αλλά μία απλή νίκη για να πάμε παρακάτω δε μας έχει ξανασυμβεί στην ευρωπαϊκή ιστορία μας. Μας έτυχε χθες, τη χάσαμε. Συνεχίζουμε, είναι εύκολο να δεις το επόμενο ματς επειδή έχασες κάτι που δε σου ανήκε, δεν το άξιζες. Δεν πρόκειται να κοστίσει αυτός ο αποκλεισμός όπως δεκάδες άλλοι επίπονοι στο παρελθόν, όπως δε θα κοστίσει και ενδεχόμενη συμπαιγνία στο Κύπελλο από μία ομάδα που κάποτε σηκώσαμε πανί για να κάνουμε το χατίρι κάθε Παοκτσή. Η αίσθηση της προδοσίας, της απώλειας, του πόνου για κάτι που θα μπορούσε και ίσως θα έπρεπε να είναι δικό μας θα μας κατακλύσει αν δούμε, κάποια στιγμή, άλλο νούμερο στη βαθμολογία πέρα από το «1» δίπλα στη λέξη «ΠΑΟΚ». Γιατί, για όποιον δεν το έχει καταλάβει, έχουμε πάθει μια ομαδική ψύχωση με τον τίτλο φέτος, από το πουθενά, λες και είχαμε στο πρόγραμμα να το κατακτήσουμε, απίστευτη φάση –μέχρι πέρσι κάναμε 29 χρόνια υπομονή και το μόνο που μας ένοιαζε ήταν τα χρέη και να φτιάξουμε μια αξιοπρεπή ομάδα και φέτος «30 χρόνια είναι πολλά».

Αυτά τα στρογγυλά νούμερα τι δύναμη κουβαλάνε, η άτιτλη Δεσποινίς Ετών 29 δε μας πείραζε, αλλά η 30άρα μας κάθεται βαριά. Έστω κι έτσι, όμως, μπορούμε να πάρουμε κάνα πρωτάθλημα επειδή πάθαμε την ψύχωση με δαύτο. Ρε τρελοί είναι αυτοί, τι Πρωτάθλημα μας λένε και πράσινα άλογα, με τέτοιο ρόστερ, τέτοιο μπάτζετ, τέτοιον προπονητή, θα λένε, θα λένε, θα τελειώσει το Πρωτάθλημα κι ακόμα θα λένε κι εμείς θα πανηγυρίζουμε –μόνο έτσι μας βλέπω πρώτους στο τέλος, αρκεί να αντέξει ο αρχιτρελός να τρώει τον πόλεμο και εμείς να ξεχωρίζουμε πότε φταίει, πότε δε φταίει και πότε κάνει αυτό που κάνει επειδή δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη, δεν τον εκτιμώ ως άνθρωπο, αλλά ξέρω πως μόνο ένας τόσο ξεροκέφαλος αρχιτρελός μπορεί να μου δείξει τα όριά μου: Να με πάει όσο ψηλά θα μπορούσα να πάω και λίγο παραπάνω, πουλώντας τρέλα. Αν το λίγο παραπάνω αρκεί για να με κάνει Πρωταθλητή, αυτομάτως γίνεται ο σημαντικότερος άνθρωπος στην ιστορία του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ. Για πολλούς λόγους, αλλά ο σημαντικότερος επειδή θα είναι ο μόνος άνθρωπος που πούλησε τρέλα στους τρελούς κι αυτοί υποκλίθηκαν.

Οι συνθέσεις:
ΠΑΟΚ: Γλύκος, Σκόνδρας, Βίτορ, Τζαβέλλας, Ρατς, Γκολάσα(53′ Μάρτενς), Κάτσε (77′ Μαντούρο), Τζανδάρης, Περέιρα (61′ Παπαδόπουλος), Σαλπιγγίδης, Αθανασιάδης
Γκινγκάμπ: Λεσλ, Γιάκομπσεν, Ανγκουά, Σορμπόν, Λεβέκ, Σανκαρέ, Μποβί, Ματίς, Γιαταμπαρέ (46′ Πιε), Ζιρές (86′ Ντος Σάντος), Μαντάν (75' Κερμπρά)

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038