Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

panth1Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το σημείο Α είμαι εγώ χαμηλά στην 5 και το σημείο Β είναι το χέρι που σπρώχνει τον Σαλπιγγίδη και του κάνει πέναλτι.

Πάνω στην ίδια ευθεία, πέντε μέτρα από το χέρι-πιγκάλ, είναι ο κόρακας. Εγώ το βλέπω από τα εκατό μέτρα με μυωπία, τριγύρω μου το βλέπουνε όλοι, αυτός δεν το βλέπει. Το βλέπει, δηλαδή, αλλά το παίζει ανώτερος, δεν το σφυράει. Και γυρνάω σπίτι σκασμένος που πάλι μας φάγανε ένα πέναλτι μέσα στην Τούμπα, κανείς δε μας σέβεται και τα γνωστά Παοκτσήδικα της γκρίνιας. Εν τω μεταξύ, έχω πάρει τηλέφωνο σπίτι για να βεβαιωθώ πως η μπάλα στο φάουλ του Καλού Κοντού έχει περάσει τη γραμμή, για να πανηγυρίσω ελεύθερα, επειδή εγώ δε γουστάρω να μας χαρίζεται τίποτα. Κι όπως μπαίνω φορτωμένος, από το θρίλερ, από το χάλι στο χόρτο και στην κερκίδα αλλά και από το πέναλτι που μας έφαγε ο διαιτητής, βλέπω το ριπλέι του πρώτου γκολ. Μας ντροπιάζεις, καλά λένε τα εκατό μπερδεμένα πρεζάκια τόσο καιρό.

Πρι-γκέιμ είδα το πρώτο ημίχρονο της Κόμησσας Της Κέρκυρας. Τι να λέμε, το θέμα έχει ξεπεράσει πλέον τα όρια του αστείου, η έκφραση «ανοίγω τα πόδια» έχει πάρει άλλη διάσταση. Το είχα πολύ ύποπτο το δικό μας το ματς, δύσκολο, διάβαζα τι έγραφαν και τι συζητούσαν οι Παοκτσήδες τις προηγούμενες μέρες, την Τετάρτη έτσι, στο Καραϊσκάκη αλλιώς –με ποιον παίζουμε την Κυριακή κανένας δεν ήξερε. Και λίγοι το έμαθαν, τελικά, ούτε δέκα χιλιάδες δεν είχε η Τούμπα, στον τελευταίο αγώνα μας εντός έδρας ως πρωτοπόροι με μπουφάν για ποιος ξέρει πόσα χρόνια στο μέλλον. Δικαιώθηκα, δυστυχώς. Όλοι τον Ολυμπιακό σκέφτονταν, παίκτες, προπονητής, κερκίδα, δημοσιογράφοι, οι πάντες, παραλίγο να γίνει η στραβή.

Με το ζόρι να ήταν 500 άτομα στην 4 που φωνάζανε. Αλλά έχουν φωνή αντάρα, τα κωλόπαιδα, σου κάνουν κεφάλι, δε σταματάνε. Μέχρι το 1-0 όλα καλά, Παοκολέ και Παοκάρα και τραλαρί-τραλαρό. Από το 10’ άρχισαν οι καγκουριές, τα κομπλεξικά για τον Ολυμπιακό και τον Πειραιά, που κατά τα άλλα από παιδιά μικρά το μόνο που θυμόμαστε είναι να τον έχουμε γραμμένο. Βγήκε να τραγουδήσει και η Καιτούλα και, ω, τι έκπληξη, όπως και με τον Ατρόμητο φάγαμε πάλι το γκολ πάνω στη ζεϊμπεκιά. Δεν πειράζει, όμως, συνήλθε η κερκίδα, πάμε πάλι, Αητέ Δικέφαλε, σκίσ’ τους, ρίξ’ τους, τέλειωσέ τους, πιάσαμε το ημίχρονο και φαινόταν η μαυρίλα, δεν είχε χαΐρι, η μισή ομάδα έπαιζε πλέι-στέισον.

panth2Μέχρι και ο Κίτσιου σαν βετεράνος, αυτό τώρα από πού κι ως πού, θα μου πεις. Κι όμως. Βαρεμένος, βαρύς, κάπως έτσι σαν αγγαρεία. Το δε «επιθετικό δίδυμο» μπροστά, μεγάλο σουξέ, τι το ‘θελα και πήρα φραπέ, πνίγηκα τρεις φορές. Ο καημένος ο Σπυρόπουλος την πλήρωσε, τελικά, που μια φορά είπε το παιδί να ανεβεί στα χαφ και να βοηθήσει, αλλά τίποτα δεν του βγήκε στο καλύτερο ματς του με τη φανέλα του ΠΑΟΚ για φέτος, που ταυτόχρονα θα πρέπει να ήταν από τα χειρότερα που έχει κάνει αριστερό μπακ στην Τούμπα –μαγεία, όπως και να το δεις. Είναι και γκαντέμης, παίζει στη θέση όπου οι Παοκτσήδες έχουν μάθει να απαιτούν μεγάλη απόδοση διαχρονικά: Ιωσηφίδης, Κουτσόπουλος, Λίνο, Ρατς. Δε βάζω τον Τζαβέλλα, γιατί το Ιερό Κομποσκοίνι πλέον του δίνει μαγικές δυνάμεις και τον μεταμόρφωσε σε σέντερ μπακ με την Υπερδύναμη να διώχνει την μπάλα στα τυφλά όπου τη βρει και πάντα αυτή να πηγαίνει σε δικό μας.

Για δεύτερη φορά στη ζωή μου χρησιμοποίησα γυναικείο όνομα, καθώς μπήκα με κάρτα διαρκείας κάποιας Παοκτσούς που, καλή της ώρα, θυσίασε τέτοιο θρίλερ και δεν ήρθε στο γήπεδο. Χρωστάω πολλά τελευταία, όλοι με κερνάνε, είτε εκούσια είτε όχι, ή θα αρχίσω να κερνάω κι εγώ ή θα εξαφανιστώ για λίγο διάστημα να το ξεχάσουνε, το σκέφτομαι ακόμα τι θα κάνω από τα δύο. Με τα λεφτά που γλίτωσα πήρα φραπέ από το κυλικείο, δυόμισι Ευρώ, ντάξει, για τα λεφτά του καλός ήταν, να μην γκρινιάζω αδίκως. Αλλά παραλίγο να την πατήσω, επειδή περνάω μια φορά τον αναπτήρα στην τσέπη με κόλπο, βγαίνω για τον καφέ και ξαναμπαίνω και πάει να με ξαναψάξει ένας για τον αναπτήρα, ευτυχώς μου κόβει γρήγορα και λέω «ρε εγώ είμαι που βγήκα πριν λίγο» και με άφησαν να περάσω. Άμα είσαι καλοντυμένος, καλή φάση.

Κράζω, κράζω τον Άγγελο για το ξεροκέφαλό του, αλλά ένα πράμα σωστό το έκανε χτες: Δεν ξανάπαιξε με την Ντιναμό, αλλά πήγε να σπάσει τα νταμάρια με σέντρες. Σωστός. Βέβαια, αυτές οι σέντρες θα πρέπει να βρίσκουν και δικό μας παίκτη, άντε στη χειρότερη να είναι διεκδικήσιμες, θα πρέπει να βάζεις και παίκτες που να μπορούν να το κάνουν. Έξι φορές έκανε εσωτερική φαλτσαριστή σέντρα ο Μάρτενς για τον Κακό Φαλακρό και τις πέντε τις έκοψαν. Τη μία κάτι παίχτηκε, κύλισε η μπάλα, βρέθηκε στα πόδια του Κακού Κοντού που το κάρφωσε και το πανηγύρισε με φιλάκια, αλλά από την 5 πού να δεις το οφσάιντ να κράξεις τον επόπτη της 2, δεν γίνεται, άμα το είχα δει μέσα στο ματς πάλι θα έπρηζα όλο τον κόσμο, εμείς δε θέλουμε τέτοια, ΠΑΟΚ είσαι και τα γνωστά. Σέντρες ο Μάρτενς, σέντρες ο Κίτσιου, ο Σαλπιγγίδης, ο Σπυρόπουλος, όποιος έπαιρνε την μπάλα έκανε σέντρα, ψηλή, χαμηλή, ημίψηλη, όλες στο βρόντο –μία καλή έκανε ο Κακός Κοντός και ισοφαρίσαμε 2-2. Είδες καμιά φορά.

Χάι-λάιτ ο φλώρος σπίκερ του γηπέδου, ο οποίος φωνάζει «σκόρερ της ομάδας μας ο Δημήτρης»… «ο Δημήτρης»… «ο Δημήτρης». Άσ’ το, ρε αγόρι μου, πέρνα το έτσι, κανείς δε θα το καταλάβει, τον εκθέτεις παραπάνω. Στην αλλαγή του Σπυρόπουλου, πάντως, όποιος έβλεπε άλλο ματς στη Νόβα θα πρέπει να άκουσε τη γιούχα από τα διπλανά κανάλια. Έβλεπες, ας πούμε, Γιάννινα-ΟΦΗ σε μια καφετέρια στο Ηράκλειο, ο ΟΦΗ έκανε ένα κόρνερ και ξαφνικά περνούσε η γιούχα από το άλλο κανάλι Novasports και αναρωτιόσουν ρε από πού έρχονται οι αποδοκιμασίες, τόσους Γιαννιώτες έχει στο γήπεδο; Τώρα που το σκέφτομαι, έτσι όπως πάμε σε λίγο πιο πολλούς Γιαννιώτες θα έχει παρά Παοκτσήδες. Πού να μην ήμασταν και πρώτοι, δηλαδή.

Ο Σαλπιγγίδης, πάντως, ήταν πάλι για κράξιμο από αυτούς που τον κράζουν συνήθως –όχι εμένα. Πού την είδαν την καλή την εμφάνιση ακόμα δεν κατάλαβα. Τον έχω δει να παίζει πραγματικά καλή μπάλα πριν από δέκα χρόνια, δεν μπορώ να διανοηθώ πως αυτό το κινητό λάθος πρέπει να αποθεώνεται όποτε είναι σε απλώς υποφερτή κατάσταση. Ναι, να χειροκροτείται, στον ΠΑΟΚ παίζει, ναι, να του παίρνουμε ό,τι μπορεί να μας δώσει, ναι, να κάνουμε υπομονή και να μην του κόβουμε όση ψυχολογία του έχει απομείνει. Αλλά από τη στήριξη ως την αποθέωση έχει πολύ δρόμο και ο Σαλπιγγίδης τον έχει κάνει ανάποδα. Δεν σώνεται η κατάσταση, βρίσκεται σε κατήφορο με εξάρσεις. Η αδυναμία κοντρόλ, οι πάσες σε αόρατους συμπαίκτες, οι σέντρες στην τύχη είναι μόνιμο ρεπερτόριο.

Έχει ψυχή, το αναγνωρίζω, είναι Παοκτσής, πονάει την ομάδα, δεν είμαι τυφλός, αλλά εκτίθεται κι αυτός και ο προπονητής και η διοίκηση που δεν έφερε άλλον πολυτεχνίτη που να κάνει πολλές δουλειές για να παίρνει καμιά ανάσα. Ή να είναι αυτός η ανάσα. Αυτό που του εύχομαι, αυτό που θα ‘θελα να συμβεί με τον Μήτσο είναι να φύγει πάνω σε μια καλή του μέρα, να σκάσει ένα γκολ σε τελικό, σε πλέι-οφ, σε κάτι σημαντικό, τέλος πάντων και την άλλη μέρα να πάει στη σουίτα που τον περιμένει, να τον θυμόμαστε, έστω στο τέλος, με κάτι τέτοιο. Γιατί το βουητό σε κάθε του ενέργεια με στενοχωρεί. Δεν μου αρέσει ως παίκτης, δεν έχω άλλες απαιτήσεις από αυτόν, αλλά τον αγαπάω για όσα μου έδωσε και αχάριστος δεν είμαι. Μεγάλο θέμα για δυο παραγράφους.

panth3Είχε τόσο λίγο κόσμο που στο αστικό της επιστροφής δεν κάνανε κερκίδα, όπως συνέβη σε όλα, μα σε όλα τα εντός από το Καλοκαίρι και μετά. Στη στάση ήμουν με δύο κοπελίτσες, ενώ συνήθως είμαστε 20 γκρινιάρηδες ρε τι είναι αυτά και ο Άγγελος και ο κοντός και ο Μαρινάκης και τα λοιπά. Έφτασα τόσο γρήγορα που, για πρώτη φορά, δεν πρόλαβα να ακούσω όλο το Lateralus από την έξοδο του γηπέδου ως το σπίτι. Μέχρι χτες πάντα τελείωνε και άκουγα και 3-4 από το 10,000 Days, δεν μπορείς να ευχαριστηθείς ούτε μουσική στην επιστροφή με τόσο άδειους δρόμους.

Όλοι για το Καραϊσκάκη μιλούσαν στο τελευταίο δεκάλεπτο, εμένα με έκαιγε αν θα μας αφήσουν να πάμε στην Ξάνθη. Γιατί ανήκω σε μια κλειστή ομάδα ανθρώπων που εγκαινίασαν τον Πανόπουλο και το 1990, στην πρώτη συμμετοχή της Ξάνθης στην Άλφα Εθνική με τον Μαγκντί και τον συρόμενο Μπορμπόκη με 43 πυρετό, αλλά και το 2004 στο νέο γήπεδο στα Πηγάδια, με Μαλαδένη-Σαλπιγγίδη που ντεμέκ έφτιαξε ο Σκόντας γήπεδο που δε θα περνούσε κανένας και περάσαμε εμείς με ομάδα της πλάκας. Διπλό με Φρίνγκερ, μόνο εμείς εκείνη τη μέρα και κάτι άλλοι στην Κέρκυρα, δύο έκανε όλα κι όλα στην «καριέρα» του στον ΠΑΟΚ. Άραγε, τι να κάνει αυτή η ψυχή, ο Ρόλφι, να τον φέρουμε πάλι να αντικαταστήσει τον Άγγελο, όπως τότε. Ρολφ Φρίνγκερ στη θέση του Αναστασιάδη, ρε Γούμενε, και λέμε πως τώρα έχουμε χάλια διοίκηση.

Οι συνθέσεις:
ΠΑΟΚ: Γλύκος, Κίτσιου (46' Σκόνδρας), Τζαβέλλας (67' Ποζατζίδης), Βίτορ, Σπυρόπουλος (61' Περέιρα), Τζανδάρης, Μάρτενς, Κάτσε, Σαλπιγγίδης, Γκολάσα, Παπαδόπουλος.
Πανθρακικός: Αθανασιάδης, Μεχία, Τζάνης, Σερφά, Μ' Bow, Μπαϊκαρά, Λαδάκης (73' Okachi), Ποτουρίδης, Ντε Σόουζα (49' Κάσες), Τσουμάνης, Diguiny (66' Ρομέου).

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038