ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

ele12Κριτική ΠΑΟΚ-Πανελευσινιακός 69-59. Ή θα είναι όλο γεμάτο να γουστάρουμε κερκίδα, ή θα είμαστε μεταξύ μας, 200-300 άτομα. Το ενδιάμεσο, δηλαδή να είμαστε χίλιοι άνθρωποι με έναν πυρήνα στη συνηθισμένη γωνία να κάνει σαματά με έθλιβε.

Ένιωθα άβολα. Βγάζουν λαρύγγι, αυτοί οι κλασικοί 50-70 πιτσιρικάδες, αλλά κάνει μεγάλη αντίθεση με την υπόλοιπη ερημιά. Είναι κάτι ξένο σ’ αυτά που έχω συνηθίσει, ουσιαστικά μια Τούμπα σε μικρογραφία, φωνάζει μια παρέα συνθήματα και οι υπόλοιποι τρώνε σπόρια και πατατάκια. Κατάντια. Προσωπικά, θέλω κερκίδα κανονική, αλλιώς καλύτερα να είμαστε σαν θέατρο και να χειροκροτάμε την παράσταση.

Συνεπώς, δε με πολυχάλασε το σκηνικό στο ΠΑΟΚ-Πανελευσινιακός, μια χαρά ατμόσφαιρα είχε. Κι αν δεν είχαν έρθει μαζικά κάποια σχολεία και ένα Κέντρο ΑΜΕΑ, θα ήμασταν ακόμα πιο ήσυχα. Δίχως διακοπές στο παιχνίδι, δίχως πράγματα ξένα. Μπάσκετ μόνο και δύσκολη νίκη, μας βγήκε λίγο η ψυχή. Η δική μου η ψυχή, βέβαια, είχε βγει από το πρωί, όταν μάζευα τα υλικά για τα κεκάκια που ήθελε να φτιάξει η μικρή χουλιγκάνα, να κεράσει τους φίλους της στο γήπεδο για τα γενέθλιά της, αλεύρι που φουσκώνει, βανίλιες, κακάο, κουβερτούρα που ακόμα τη λέει «κουβερτούλα» πέντε χρονών γαϊδάρα, ζάχαρη, μπέικιν πάουντερ που ακόμα το λέω «Μπεκενμπάουερ» σαράντα χρονών γάιδαρος, τρούφα, γάλα, αυγά. Μόνη της τα φτιάχνει, εγώ απλώς της λέω τι να κάνει με τη σειρά και σπάζω τα αυγά, γιατί αυγά δεν της δίνουμε άλλο να σπάσει μετά το περιστατικό το προηγούμενο Πάσχα –από τότε σπάει τα αυγά για τα κεκάκια με τσούγκρισμα και όταν σπάει το άλλο πανηγυρίζει που κέρδισε και καθαρίζουμε την κουζίνα κάνα μισάωρο. Μα θα πάρουμε μαζί μας 12 μάφιν; Ναι. Και πού θα τα βάλουμε; Σε σακούλα. Και χαρτοπετσέτες. Και χυμούς. Και δωράκια θα τους πάρω, για τα γενέθλιά μου, θα κάνουμε παιδικό πάρτι στο γήπεδο. Να πάμε πρώτα από το Τζάμπο.

ele11Άλλη μια πορεία με τα πόδια μόνοι μας, χωρίς συνοδεία αστυνομίας, για το Παλατάκι. Με κρατάει σε φόρμα η μικρή, για ενδεχόμενο τρέξιμο σε εκτός έδρας, αν και όποτε επιτραπούν πάλι οι εκδρομές, που δεν το βλέπω. Τόση ερημιά, πρώτη φορά φέτος. Μπαμπά, γιατί δεν έχει ουρά στα εισιτήρια; Τι να σου πω τώρα. Πάμε να μπούμε, χτυπάει με το μηχάνημα ο τύπος στην είσοδο, «άκυρο barcode, παιδιά, λυπάμαι». Ναι, εμένα τι με νοιάζει αυτό που λες. «Άκυρο γράφει, το εισιτήριο δεν μπορεί να χτυπηθεί». Ναι, επιμένω, μεγάλε ελεγκτή με το μαγικό μηχάνημα, εμένα στα παπάρια μου αν δεν μπορεί να χτυπηθεί το εισιτήριο, βάλε Slayer τέρμα κανένα παλιό Final Command, βάλε κανένα Blasphemer να χτυπηθεί το εισιτήριο, πριν από δύο λεπτά το πήραμε από τα εκδοτήρια. Μπαμπά, τι εννοεί ο κύριος πως είναι άκυρο; Τίποτα, παιδί μου, ο κύριος θα τη βρει τη λύση και γρήγορα, γιατί έχει και κρύο.

Τη βρήκε τη λύση ο άλλος κύριος με το άλλο μαγικό μηχάνημα που δεν ήταν χαλασμένο και το εισιτήριό μας τελικά χτυπήθηκε. Θα του ‘βαλε κάνα καλό θρασάκι, κανέναν Καβαλέρα. Βρίσκουμε τους φίλους της, γιατί πλέον η μικρή στο γήπεδο έχει πιο πολλούς φίλους από εμένα, μπαίνουμε, ωπ, να το πρώτο σοκ. Άδειο παντού, γεμάτο το ένα πέταλο. Πάμε κοντά, στην καβάτζα από όπου βλέπουμε πλέον τα ματς, όλο το πέταλο ΑΜΕΑ, δίπλα τους ένα σχολείο, εμείς κι άλλοι τριάντα. Μια ομορφιά.

ele14Τελικά ψιλογέμισε το γήπεδο, με την έναρξη θα πρέπει να είχε πάνω από 200 άτομα εκτός των εξαιρετικών επισκεπτών. Κλάψε με, μάνα, μιλούσαμε αναμεταξύ μας στις κερκίδες, ρε ψηλέ, πού είσαι, έλα, ρε, πού χάθηκες και τέτοια. Κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν οι φίλοι μου, οι Ηρακλειδείς, στο Καυτανζόγλειο τόσα χρόνια, έπρεπε να το ζήσω για να το καταλάβω. Τέλος πάντων, είχε και τα καλά του, καβάλησε το κάγκελο μόνη της η χουλιγκάνα, που είχε και άπλα, και έλεγε συνθήματα σε όλο το ματς, ωωω Παοκάρα, έχω τρέλα και τα λοιπά, έφτασε το Παοκτσήδικο σερί της ζωής της στο 6-0. Είχαμε και γκεστ-σταρ από το πουθενά, μας έκανε έκπληξη, ήρθε στο γήπεδο μετά από τρία χρόνια για να τιμήσει την απόφαση της διοίκησης να ανανεώσει τον αρχηγό από την κλινική –κάποιοι εκτιμάνε ακόμα.

Με την Ελευσίνα επιβεβαιώθηκε μια εκτίμηση που έχω κάνει παρακολουθώντας μπάσκετ στην Α1 από την πρώτη αγωνιστική: Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός μία κατηγορία, εμείς η επόμενη και όλοι οι άλλοι από κάτω. Κοινώς, κανείς δεν πρόκειται να μας κερδίσει στο Παλατάκι όσο παίζουμε κανονικό μπάσκετ –δηλαδή κανονική άμυνα- και θα κάνουμε δύσκολα τα πράματα για τους δύο από επάνω μας. Η τρίτη θέση δεν χάνεται φέτος, εκτός κι αν συμβούν τρομερές ανακατατάξεις στο δυναμικό των ομάδων –που δεν το βλέπω.

Το μπάσκετ είναι φτιαγμένο για υπερβάσεις της μιας βραδιάς. Για να φτάσεις στον τελικό, αρκεί μία υπέρβαση. Παίζεις τρία εκτός έδρας με τον δεύτερο της βαθμολογίας –αν κάνεις την υπέρβαση σε ένα από τα τρία, πας τελικό. Εκεί όλα παίζονται, τελικός είναι, δεν έχει κανόνες. Αλλά η δική μου προσμονή, αυτό που θέλω από την ομάδα, τουλάχιστον για φέτος, είναι να μη χρειάζεται υπέρβαση για να κερδίσει καλύτερες ομάδες και εντός έδρας. Όσο θεωρείται θαύμα η νίκη στο Παλατάκι επί των δύο μπατζετάδων της Αθήνας και του Πειραιά, τόσο θα μένουμε στο περιθώριο. Αν φτάσουμε στο επίπεδο να τους έχουμε, έστω και δύσκολα, στην έδρα μας, τότε θα ψάχνουμε τη μία βραδιά που μπορεί να γίνει το άνω-κάτω και να παίξουμε για Πρωτάθλημα. Προς το παρόν, δεν το βλέπω, αλλά ακόμα έχουμε 2014 και το κανονικό μπάσκετ αρχίζει την Άνοιξη.

Το ευτυχές είναι πως ο Σούλης μέχρι και στο πουλέν μου έμαθε να βαράει βολές. Τιμωρία, ξεφτίλα, προσβολή, δεν ξέρω τι μέσο χρησιμοποίησε, αλλά ο «Βον» πλέον τις ρίχνει με τα δύο χέρια και με σπάσιμο καρπού, άρα κάτι έκανε. Στην αρχή της χρονιάς της έριχνε με σπάσιμο δακτύλων, μετά πέρασε σε ένα μαζεύω πεταλούδες με την απόχη, του ‘κατσε το πιο περίεργο με ένα χέρι που δεν έβρισκε ούτε στεφάνι καμιά φορά, πριν λίγες εβδομάδες άρχισε να την πιάνει και με το άλλο, έχει τώρα 2-3 ματς που τις ρίχνει κανονικά. Ποιος είπε πως δεν μπορείς να βελτιωθείς μέσα σε δύο μήνες;

ele13Ο Κάρτερ αρχίζει και θυμίζει τον περσινό Κάρτερ, γεμάτος μαγκιά και θράσος, ειδικά τώρα που πρέπει να παίζει και για τον αρχηγό. Ο Λάνγκφορντ αρχίζει και θυμίζει πως η Θεσσαλονίκη έχει αεροδρόμιο και τα δύο μέτρα γύρω από το καλάθι μας αρχίζουν να θυμίζουν πως στο μπάσκετ υπάρχει και θέση «5», γνωστή και ως «σέντερ», όπου κάτι στο σχεδιασμό δεν πήγε καλά. Εκτός κι αν παίζει πιο πολύ ο πιτσιρικάς, που εμένα μου γεμίζει το μάτι, δώσ’ του κάνα δεκάλεπτο σε κάθε παιχνίδι να φουσκώσει το στήθος, να ρίξει καμιά τάπα, να μεγαλώσει.

Το κλείσαμε πάλι το μαγαζί. «Αυτά τα παιδάκια δικά σας είναι», ρώτησε ένας υπεύθυνος, αφού τα βλαστάρια μας έκοβαν βόλτες την ώρα που γίνονταν οι δηλώσεις, αρνούνταν να φύγουν. Γι’ αυτό το σκέφτομαι το ματς με τη Λοκομοτίβ την Τετάρτη, να λήξει κατά τις 7, να κυνηγάω τη μικρή μέσα στο γήπεδο πάλι, να χάσουμε το ποδόσφαιρο. Αλλά θα το κάνω, θα γίνει το παγκόσμιο ρεκόρ νεανικού χουλιγκανισμού: Το σχολικό τις φέρνει τις δύο κόρες μου σπίτι στις 4 κάθε μέρα, οπότε την Τετάρτη, που το ματς είναι στις 5, θα πω στον οδηγό να τις φέρει κατευθείαν στο Παλατάκι. Θα κατεβούν από το σχολικό και θα μπούμε μέσα οικογενειακώς, από το σχολείο στο γήπεδο, σε λέω, έτσι μάθαμε από παιδιά, ευκαιρία να βαπτιστεί και η μικρή από 18 μηνών, μια χαρά θα γουστάρει. Σ.Φ. Βρεφονηπιακού Σταθμού δεν έχει παίξει ποτέ στην ιστορία του οπαδικού κινήματος, θα γράψουμε πάλι ιστορία.

Τα Δεκάλεπτα: 21-19, 31-37, 50-44, 69-59
ΠΑΟΚ: Langford 5, Λιάπης, Carter 17 (3), Κακαρούδης 4, Τσόχλας 3 (1), Δέδας 3 (1), Μαργαρίτης 6 (1), Κώττας, Odum 10 (1), Vaughn 19, Σαλούστρος 2.
ΠΑΝΕΛΕΥΣΙΝΙΑΚΟΣ: Cox 9 (1), Robinson 10 (1), Τσακαλέρης, Βασιλόπουλος 7 (1), Αθανασούλας 3, Markovic 15 (3), Δορκοφίκης 5, Ιωάννου 88 (1), Καλλές 2.

Βόθρος

Βόθρος

Στις 10 Μαΐου 2013 ήρθε το τέλος εποχής στην εθελοτυφλία και των τελευταίων φιλάθλων του Ολυμπιακού ...

Read more
Σπανός

Σπανός

Έχω πάει σε αρκετές έδρες. Όχι σε όλη την Ελλάδα, όπως πολλοί δικοί μου, αλλά σε αρκετές. ...

Read more
Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Αυλαία

Αυλαία

Είκοσι χρόνια ακριβ ...

Read more
Παπάς

Παπάς

Μετά από το πιο τραγικό ξεκίνημα της σύγχρονης ιστορίας μας, βλέπαμε μπροστά μας το πιο όμορφο θέαμα ...

Read more
Mπαλάκια

Mπαλάκια

Πραγματικά, είναι μοναδικό το συναίσθημα να είσαι Ολυμπιακός. Πρέπει να ζήσεις λίγο ως γάβρος για να ...

Read more
Δικαιοσύνη

Δικαιοσύνη

ΠΑΟΚ-Γκινγκάμπ 1-2. Εκτέλεση πέναλτι σε ευρωπαϊκό ματς στην Τούμπα, με το σκορ 0-1, σε αγώνα που με ...

Read more
Νευρικός

Νευρικός

Όταν είπε «ορμάμε, όσε ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
Λιποτάκτης

Λιποτάκτης

Εγώ για τα χρέη μιας Ανώνυμης Εταιρείας δεν πολεμάω. Ό,τι είχα το έδωσα στα τσιμέντα, στα κάγκελα, ...

Read more
Μαγεία

Μαγεία

Για ποια ακριβώς «κερκίδα από τα παλιά» με ρωτάς, πιτσιρίκο; Για το 1959; Για το 1965; Για το 1972; ...

Read more
Εναλλακτικές

Εναλλακτικές

Αποφάσισα να σταματήσω να στέλνω επιστολές στην ΠΑΕ, πιο πολύ επειδή πηγές μου μέσα στην ΠΑΕ μου είπ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.