Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

vazelos12Κριτική ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 1-2. Πολλοί φίλαθλοι στην κερκίδα χειροκρότησαν την ομάδα μετά τη λήξη και μπράβο τους, παραδέχομαι πως ένιωσα μικρόψυχος εκείνη τη στιγμή.

Κάποιοι από το χορτάρι ανταπέδωσαν, ανάμεσα στις χειραψίες με τους αντιπάλους που δεν ξέρω ποιοι γιόρταζαν χθες και δώσ’ του χρόνια πολλά οι δικοί μας με τους παναθηναϊκούς στο κέντρο του γηπέδου, γενικώς ήταν μία φίλαθλη και όμορφη ατμόσφαιρα ο επίλογος του παιχνιδιού. Παίξαμε εμείς, παίξανε οι άλλοι, χάσαμε εμείς, κέρδισαν οι άλλοι. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο, μια θα κερδίζεις, μια θα χάνεις, τι να κάνουμε. Σεβασμός στην προσπάθεια των παιδιών και ΠΑΟΚ είσαι, συνεχίζουμε, δεν ξενερώνουμε και τέτοιες αηδίες, εγώ, να με συμπαθάτε, δεν είμαι σαν εσάς. Ρε πλάκα μου κάνετε. Ρε άντε μείνετε σπίτι σας να χειροκροτάτε με το τηλεκοντρόλ.

Εμένα ακόμα τρέμουν τα χέρια μου κι όλος ο ασπρόμαυρος ντουνιάς σχιζοφρενιάζεται. Κλασική συμπεριφορά, εδώ εγώ από μόνος μου έχω σαράντα δύο απόψεις για το ποιος φταίει, δε θα έχουν κάνα δισεκατομμύριο όλοι οι άλλοι μαζί; Άντε, να το δεχτώ πως χθες ήπια ένα ποτήρι ρετσίνα άφαγος και πως δεν είδα αυτό που νομίζω πως είδα. Ο πίνακας έγραψε διπλό, η ιστορία έγραψε διπλό, η τριφυλλάρα έκανε άλλη μια εποποιία απέναντι στον ΠΑΟΚ και γέμισε τα ταμεία στις καφετέριες του Πειραιά, που σε κάθε γκολ του Παναθηναϊκού ξεπουλούσε μπύρες στους αιώνιους αντιπάλους εκτός όταν έχουν συμφέρον.

Τόσο ωραία μέρα να σου τη χαλάσουν, πώς έτυχε, όσοι έχουν περάσει στο παρελθόν από τον Παναθηναϊκό. Και οι πέντε. Σύμπτωση. Πέντε στα πέντε έχει η ομάδα στο μπάσκετ, πέντε στα πέντε έκανε και στο ποδόσφαιρο, παραφορέθηκε αυτό το πέντε και το γυρίσαμε από χθες σε άλλο νούμερο. Μας κάνανε τα πέντε δύο. Αρχίζω να πιστεύω πως αυτοί οι νότιοι επαρχιώτες, κάτι Αθηναίοι και κάτι Χαλκιδιώτες και κάτι Καλαματιανοί, μεγάλοι γκαντέμηδες, ρε παιδί μου. Όποτε ανεβαίνουνε χάνουμε. Πρέπει να το κάνουμε ανάποδα, να χάνουμε όταν δεν έρχονται και να κερδίζουμε όταν έχει πολλές εκδρομές, για να φεύγει ήρεμος ο κόσμος μας και να μη δημιουργεί και προβλήματα στο οδικό δίκτυο στην επιστροφή.

Φαντάζομαι τους δικούς μου που έφτασαν σήμερα κατά τις 9 το πρωί τι ωραία που πήγαιναν στη λωρίδα τους προς Αθήνα, ένας οδηγούσε, ο δίπλα έκραζε τον Κοντό, ο παραδίπλα τον Άγγελο, ο ένας πίσω τον Ιβάν, ο άλλος πίσω κανέναν επειδή είχε λιποθυμήσει, οι τέρμα πίσω συνθήματα της κακομοιριάς που έκλεισε η φωνή, θα πήγαινε το βανάκι σλάλομ. Ενώ άμα έχεις κερδίσει, γίνονται ντίρλα πριν φύγουνε από τη χαρά τους και πέφτουν να κοιμηθούν όλοι τους, ξυπνάνε κάποια στιγμή, πίνουν φραπέ και φεύγουν ξημερώματα που συνέρχονται και κανένα πρόβλημα στην Εθνική Οδό. Οι νίκες στα ματς με πολύ κόσμο είναι και θέμα εθνικής ασφάλειας –δηλαδή αν έχουν τελειώσει τα επιχειρήματα, πείτε στον προπονητή και στους παίκτες αυτό, πες, πες, κάτι θα μείνει, μπορεί να τους πιάσεις στην ευαισθησία.

Πόσο ωραίο κόσμο συνάντησα και πρωτοσυνάντησα χθες. Και κιμπάρηδες όλοι τους, εκτός από τα λεφτά για το εισιτήριο δε βγήκε φράγκο από την τσέπη μου, εκεί, να κεράσουνε, 9 πήγε ο μήνας κι ακόμα έχουνε λεφτά ρε, όχι μόνο γίνονται κουρούμπελα αλλά κερνάνε κιόλας, τι κρίση και παπαριές, εγώ αν δω γνωστό να περνάει έξω από την καφετέρια σκύβω να μη με δει, αυτοί το αντίθετο, με φωνάζουν να μπω. Να τα μάθει αυτά η τρόικα, να έχουμε θέματα καινούργια με τις δόσεις και τις επιχορηγήσεις, θα μας κόψουν το ΕΣΠΑ και θα με βάλουνε να πληρώνω για τη μικρή στο σχολείο. Δεν είναι σοβαρά πράματα αυτά με τα πιώματα και τα κεράσματα, συνέλθετε, Παοκτσήδες εγκληματίες σουρωμενάκηδες, με ρέγουλο.

vazeelos123Σε κερνάνε να πιεις και μετά σου συστήνονται δέκα άνθρωποι. Πας λίγο παραπέρα, άλλοι δέκα, το ίδιο πράμα. Ξαναπάς στους πιο κάτω που σε περιμένουν, άιντε κάτσε να πιεις μαζί μας, μετά από μισή ώρα τους φωνάζεις όλους «ψηλούς», όπως μάθαμε από παιδιά. Πας έξω από το Σύνδεσμο να βρεις κι αυτούς που έχασες, πάρε κι άλλο να πιεις, από εδώ ο τάδε και ο τάδε και ο τάδε, α, να και η τάδε, άντε γεια μας, μεγάλε, ρώτα με αύριο πώς τους λένε όλους αυτούς και να δεις πως το όνομα όλων τους θα αρχίζει από «Ψ».

Αλλά για το ξενέρωμα από το πιοτό φρόντισε η ομάδα από νωρίς. Ούτε φραπέ χρειάστηκε, ούτε τουρσί, ούτε δάχτυλο κάτω απ’ τη γλώσσα, η αναγούλα εμφανίστηκε από το πεντάλεπτο, σ’ εκείνο το τσαφ-τσουφ το τρένο περνά και μας χαιρετά τουτ-τουτ, σαράντα πέντε λεπτά στη γωνία πέντε νοματαίοι τραγουδούσαν του Κίτσιου η μάνα σκέφτουνταν πώς κάνουμε τη σέντρα, τέλειωσε το ημίχρονο κι ακόμα δεν το κατάφεραν. Δυστυχώς, είχε και δεύτερο ημίχρονο, όπου οι μάγοι του Τσίρκο ντε Γκλίκο ε Κατσίκο μας παρουσίασαν μία εκπληκτική παράσταση όπου λύγισαν με τα μάτια το χορτάρι για να διώξει την μπάλα δίχως αυτοί να την ακουμπήσουν και τα κατάφεραν, αλλά πετάχτηκε ένας άνιωθος από μαγεία επιθετικός του Παναθηναϊκού και χάλασε το κόλπο, που αν άφηνε να φύγει η μπάλα πλάγια αυτοί θα την ξαναγύριζαν και θα τη μεταμόρφωναν σε αριστερό μπακ με αφάνα. Αλλά τέτοιοι είναι οι παναθηναϊκοί, χαλάνε τις γιορτές μας, δεκαετίες τώρα.

Ο Καλός Κοντός μπήκε στη θέση του Κακού Κοντού και έριξε έναν φραντζέσκο για πλάκα σε φάουλ που πήρε ο Κίτσιου για πλάκα από την άμυνα της πλάκας που έπρεπε να περάσει μία ώρα για να καταλάβουμε πως δε χρειάζονται πολλά σούρτα-φέρτα με δαύτους. Να ισοφαρίζεις τον ΠΑΟ Γιάννινα στο 60’ και να έχεις μπροστά σου μισή ώρα και βάλε για να παραμείνεις πέντε πόντους μπροστά από τον Ολυμπιακό σε γεμάτη Τούμπα και, τέλος πάντων, όλα τα δεδομένα υπέρ σου, πραγματικά είναι λόγος για μεγάλο ενθουσιασμό στην κερκίδα. Οπότε το διακόπτουμε για πέντε λεπτά, επειδή εμείς οι Παοκτσήδες είμαστε καθαροί άνθρωποι και θέλουμε φερ-πλέι, έτσι ζαλισμένοι οι βάζελοι θα τους ρίχναμε στο καπάκι και το δεύτερο –αυτά τα κάνει ο Ολυμπιακός, όχι εμείς. Και κρίμα, γιατί είχε κέφια η κερκίδα, τουλάχιστον αυτό έφτανε ως εμάς στο ισιάδι, ούτε γιουτιούμπ, ούτε ψαλμωδίες, μια χαρά το πήγανε μέχρι τότε. Συνήρθε ο Παναθηναϊκός, ξαναγέμισε με τέσσερις την περιοχή και άλλους έξι μπροστά τους.

Κι εκεί ολοκληρώνεται το ρεσιτάλ από τον πάγκο. Που δεν το πιστεύω πως ο Άγγελος έδωσε τέτοιες οδηγίες, αλλά για το αποτέλεσμα στο χορτάρι πάντα ο κόουτς ευθύνεται. Ένα ημίχρονο ασυναρτησίες ο Παναθηναϊκός και προσπαθούσαμε να βγάζουμε σέντρες που κάτι άμπαλοι κεφαλοσφαιριστές τις έδιωχναν δίχως καν να πηδήξουν και μόλις γέμισε τον άξονα μπροστά από την περιοχή για να κρατήσει το Χ εμείς αρχίσαμε να παίζουμε με κάθετες και με κόντρες. Απόλαυση. Γιατί η «κόντρα επίθεση» γίνεται, στα πολιτισμένα κράτη, δίχως δέκα αντίπαλους μπροστά σου όταν επιτίθεσαι, ενώ, ενίοτε, γίνεται και τροχάδην. Εμείς παίξαμε μισή ώρα κόντρα επιθέσεις με οργανωμένη αντίπαλη άμυνα και περπατώντας τίρι-τίρι όλοι, παιδιά, να ανεβάσουμε την κατοχή να δείξουμε πως ξέρουμε να κάνουμε τριγωνάκια. Αλλά όταν βάζεις μέσα και άλλον πρώην ποδοσφαιριστή και, μάλιστα, το χειρότερο είδος, ούτε αυτό δεν μπορείς να κάνεις. Σπάζονται κι οι υπόλοιποι, τι να τη δώσω τώρα, μαλακία θα κάνει πάλι, πάρ’ την, ρε Γλύκο, εσύ, κάνε το βολέ να πάει στο διάολο μπας και γλιστρήσει κανείς και πεταχτεί ο Καλός Κοντός από πουθενά.

Κι αν έχουμε χάσει παιχνίδια από γκαντεμιά. Ω, τι λες τώρα, γεμάτο το σακούλι από τέτοια. Κι αν μας έχουν κάνει διπλά τα χωριά του πρωταθλήματος με 3-4 φάσεις. Ένα θετικό μόνο, που έβλεπες να παίζει ο πάλαι ποτέ παντοκράτορας σαν τον Λεβαδειακό και σαν την Παναχαϊκή, να κλέψει το ματς με 2-3 κόντρες, αυτό κυνήγησε, αυτό κατάφερε, τέλος. Το θέμα είναι τι χάσαμε εμείς –τη δυνατότητα να πουλάμε τρέλα για λίγο καιρό ακόμα. Που τίποτα δεν μπορούμε να χαρούμε μ’ αυτό το καρναβάλι που βλέπουμε στο χόρτο τόσα χρόνια και φέτος τουλάχιστο μας δόθηκε η ευκαιρία για μια πρόσκαιρη αυταπάτη, πάει κι αυτή. Αλλά να μην υπερβάλλουμε, δε γράφτηκε εχθές ιστορία, ένα ματσάκι της σειράς θα μας μείνει μετά από καιρό, θα βλέπουμε το σκορ, θα διαβάζουμε τους σκόρερς και θα λέμε «χάλια είχαμε παίξει, δίκαια χάσαμε». Τώρα που είναι ζεστό θα ψειρίσουμε και το οφσάιντ, και το κράτημα στη φανέλα και τις καθυστερήσεις, θα περάσει, θα τα ξεχάσουμε.

Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος είναι ο άνθρωπος που ενδεχομένως θα με κάνει να σπάσω την υπόσχεση πως δε γράφω κακό λόγο για άνθρωπο που φοράει τον Δικέφαλο. Αυτό.

vazelos1234Θυμήθηκαν κάτι τουρίστες πως «εδώ χάσανε από την Καλαμαριά, τον βάζελο θα κερδίσουνε»;  Ντου γιου σπικ γκρικ, μάι φρεντ, τούριστ, εφτά συνεχόμενες νίκες έκανε αυτή ακριβώς η ομάδα που βλέπεις μπροστά σου, μία ισοπαλία χωρίς κόσμο και εφτά φορές κέρδισε στη σειρά, ποια Καλαμαριά και ποια Γκεγκάμπ ή Γκινγκάμπ ή Γκεγκά πώς τη λένε, εδώ είναι το ζουμί. Ο ίδιος τρελός τα καθάρισε όλα, και τα εφτά προηγούμενα, ο ίδιος τρελός το έχασε αυτό. Εφτά-ένα, καλά είσαι, από τη μία βρίζεις το ρόστερ, από την άλλη σου φταίει ο Άγγελος. Εμένα μου φταίει το χορτάρι έτσι όπως το κουρεύουν. Κράξιμο με επιχειρήματα, σωστά ή λάθος, έκανα από νωρίς –όσο μας έχει ψηλά δεν δικαιούμαι να πάω κόντρα, θα ήταν προδοτικό. Τέλος, ρε τούριστ, δε «χάνουνε» αυτοί, όλοι μας χάνουμε, ΠΑΟΚ είμαστε όλοι, καραγκιοζάκο. Τα σπορτς καφέ τα φτιάξανε για κάποιο λόγο.

Και τώρα τι κάνουμε, παιδιά; Τι να κάνουμε, συνεχίζουμε. Μπροστά είμαστε ακόμα, ίσως για δύο βδομάδες, ίσως για τρεις, ίσως για πάντα. Ποιος ξέρει, ποτέ δεν είχε λογική αυτή η ομάδα. Εγώ δεν την πίστεψα από την αρχή, δε με ανάγκασε ακόμα να την πιστέψω, αλλά θα ‘μαι πάντα εκεί να τη σηκώνω να πάει όσο γίνεται πιο ψηλά. Ποιο είναι το «πιο ψηλά» δεν ξέρω εγώ, πληρώνουμε τόσους ανθρώπους να τα αναλύουνε. Αλλά το «ένα μικρό θαύμα κάθε Κυριακή» ούτε η Παναγιά δεν μπορεί να το κάνει, συνεπώς πες πως ήταν μία εξαίρεση μπας και ηρεμήσεις λιγάκι από το χθεσινό. Στην τελική, αν για μία φορά στην καριέρα του ο πουπουτουπού έσπαζε την μπάλα και κάναμε το 2-1, σήμερα θα έτρεμαν οι υπολογιστές από το νέο πούλημα τρέλας.

Κι όπως απολαμβάνουμε εμείς εδώ πάνω σκασμένοι τον όμορφο ήλιο από το πρωί –που πρώτη φορά βγάζει ήλιο μετά από ήττα του ΠΑΟΚ φέτος κι αυτό είναι ύποπτο- κάτι χαμένα κορμιά απλώνονται σε κάθε πόλη και μαζεύουνε τα κομμάτια τους, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν ξανά τη χλεύη του κοινωνικού τους περίγυρου που, κοίτα να δεις, δεν είναι δικοί μας οι πιο πολλοί, όπως εδώ. Πάνε στις δουλειές τους να τους την πούνε οι γάβροι, χαιρέκακοι, ξαλαφρωμένοι που μας κοντέψανε, χαζογελάνε με τον βάζελο στο διπλανό γραφείο, αυτές είναι οι τραγωδίες και μακριά από εμάς, 500 χιλιόμετρα και λίγα λέω.

«Ευτυχώς περάσαμε καλά χθες στο μπάσκετ», ποιο μπάσκετ, τι μου λες τώρα, «ναι, ήμασταν στο μπάσκετ όλοι χθες το απόγευμα, μεγάλη κερκίδα, πενήντα άτομα κόσμος, πουλήσαμε τρέλα από τις λίγες». Και μετά το μπάσκετ… «Ναι, ρε, τελείωσε το μπάσκετ και ανεβήκαμε Τούμπα, όλοι εμείς εδώ, α, να ‘τη κι αυτή, τη βλέπεις, τη ζουρλή, αυτή ήταν που χθες το βράδυ έβγαλε το λαρύγγι της πιο πολύ απ’ όλους μας». Χθες Νέα Σμύρνη, σήμερα Τούμπα, αύριο Αθήνα στη δουλειά. Το είπα σε κάποιον εχθές, κάποτε νόμιζα πως η Καβάλα ήταν μακριά.

ΠΑΟΚ (Αναστασιάδης): Γλύκος, Σπυρόπουλος, Κατσικάς (81′ Μάρτενς), Βίτορ, Κίτσιου, Γκολάσα,Τζανδάρης, Τζιόλης, Κάτσε, Σαλπιγγίδης (57′ Περέιρα), Αθανασιάδης (56′ Παπαδόπουλος)

ΠΑΟ (Αναστασίου): Στιλ, Μπούρμπος, Κουτρουμπής, Σίλντενφελντ (74′ Τριανταφυλλόπουλος), Νάνο, Μπούι, Δώνης, Πράνιτς (68′ Λαγός), Καρέλης, Κλωναρίδης (60′ Πέτριτς), Ατζαγκούν

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038