Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07

zielona85Κριτική ΠΑΟΚ-Ζιέλονα Γκόρα 85-66. Πού θα με πας για καφέ, ρώτησε ο Αθηναίος, το πρωί του ματς με τους Πολωνούς.

Πού αλλού να τον πας, το Παλατάκι είναι δέκα λεπτά με τα πόδια από το σπίτι. Ήξερα το κόλλημά του με τον Μπάνε, δεν είχε πάει ποτέ του στο νέο γήπεδο, ευκαιρία ήταν. Τραβήξαμε για το συνήθως έρημο σπίτι του μπάσκετ, πρωινιάτικα, αλλά βρήκαμε κόσμο εκεί. Έκαναν προπόνηση οι φιλοξενούμενοι, απαγορευόταν να μπούμε μέσα, μην κλέψουμε κάνα σύστημα και το δώσουμε στο Σούλη.

Θαυμάσαμε τις κάρτες του ΝΒΑ στο καφέ, τις φανέλες με τους Γιούγκους πάνω από το μπαρ, Στογιάκοβιτς, Μουλαομέροβιτς, Πρέλεβιτς, σου λέει βάλε κι έναν Μουσλίμοβιτς, πάει δεν πάει, ΠΑΟΚ είσαι, Γιούγκος ο Ζλάταν, ψηλός, ας την κρεμάσουμε και τη δική του. Περίμενα εγώ να σκάσει ο πρόεδρας, μου το ‘χε πει ο Σήφης από καιρό, πρώτος έρχεται το πρωί, τελευταίος φεύγει το βράδυ, δεν μπορεί, κάπου εδώ γύρω θα βρίσκεται. Κι εκεί που μου έλεγε ο Αθηναίος πως στο Μόσχος καθόταν στην καρέκλα που είχε κάτσει ο Μπάνε για να ιδρώσουν τα ρούχα του από τον ιδρώτα του Μπάνε και πως ο Μπάνε ήταν ο άνθρωπος που του άλλαξε τη ζωή και ο Μπάνε έτσι και ο Μπάνε αλλιώς, ακούγεται πίσω του μια φωνή: «Έναν καφέ φτιάξε ακόμα, ρε γκαμώτο». Γυρνάει ο Αθηναίος, τον βλέπει, του λέω «τώρα, κλάψε». «Δάκρυσα ήδη».

Μεγάλη συγκίνηση ο Αθηναίος. Μπήκε στο γήπεδο και έμεινε με το στόμα ανοιχτό να τρέχουν τα σάλια και ελπίζω να μη με διαβάζει τώρα ο καπετάνιος και βάλει σεκιούριτι τις καθημερινές στις πόρτες, είδε τα τρόπαια, το βοηθητικό, έπαθε πλάκα. «Ρε φίλε, ωραίο γηπεδάκι φτιάξαμε». Έλα. Μας ρώτησε και ο καφετζής αν είμαστε με την αποστολή των Πολωνών, έπρεπε να απαντήσουμε θετικά, με τίποτα σπαστά αγγλικά, να φάμε και να πιούμε τσάμπα, δεν το σκεφτήκαμε εγκαίρως. Ωραία περάσαμε. Κάναμε και σεφτέ στην μπουτίκ, που ο ΒΑΠ ενημέρωσε τον Σήφη να δώσει συγχαρητήρια στο γραφίστα που φτιάχνει τα μπλουζάκια –χαχάνιζε ο Σήφης, «θα του το πω». The keeper of the seven keys του Παλατακίου.

Άμα δεν είχαμε να πάρουμε τη μικρή από το σχολικό θα την πέφταμε όλη μέρα στο Παλατάκι. Μας έκατσε και η σπουδαία τύχη να περάσει ο αρχιτρελάρας ο Α και να τον γνωρίσουμε, που από τους νέους κυβερνοφίλους μου ήταν στην πρώτη πεντάδα υποψήφιων να δω από κοντά, σπουδαίο παλικάρι. Πίσω στο σπίτι, παραλαμβάνουμε το τρελό Παοκτσάκι και ξανά περπατητοί για το γήπεδο. Κι όπως πηγαίναμε πορεία τρία άτομα δίχως συνοδεία αστυνομίας, της φοράει ο ΒΑΠ το δώρο-φανέλα ριγέ πάνω από τα ρούχα της και μεταμορφώνεται σε ασπρόμαυρη πριγκίπισσα καθ’ οδόν για το παλάτι της, που το έχει κάνει δεύτερο σπίτι φέτος και γενικώς τον ήπιαμε έτσι που την καλόμαθα με το μπάσκετ. Σε λίγο θα αρχίσει και την παοκτσήδικη κριτική, τα γνωστά, πού πα ρε Σούλη με δυο ψηλούς στη ζώνη των άλλων ρε χαμήλωσε το σχήμα ρε ο Τσόχλας σήμερα δύο αριστερά χέρια έχει βγάλ’ τονα και βάλε τον άλλονα με τα μούσια τα μεγάλα και τα λοιπά.

Σούπερ κατάσταση το παιχνίδι, είδαμε το καλύτερο μπάσκετ από την αρχή της χρονιάς. Όσο πάει ανεβαίνει η ομάδα, αν και το πουλέν μου έχασε τη μάχη από τον Λάνγκφορντ και δικαίως έφαγε σανίδι για ώρα. Το κάρφωμα με την έναρξη σε επίθεση συντριβάνι, όμως, όλα τα λεφτά. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το Γκαρετάκι, αχ, τρία-τέσσερα κιλά παραπάνω να του έδινε ο μπαμπάς του για να μην τον δέρνουν τόσο εύκολα στα μπλοκ-άουτ που όλα τα ριμπάουντ του τα κλέβουνε τα άλλα παιδιά και στενοχωριέται ο κόουτς και όλο θα τα δουλέψουμε, λέει, τα ριμπάουντ, αλλά ο Βον δεν τα δουλεύει και τον πικραίνει.

Είχε και πάλι ασχήμιες στο Παλατάκι. Πάνω που μάλωσα με μια παρέα παλαιοσκώληκες για τα καπνογόνα που άναψαν στο Παλέ, σε στιλ «στα χρόνια μας αν άναβε κάποιος πυρσό στο Παλέ τον άρχιζαν στις φάπες οι δικοί του» και συμφωνούσαν οι πικραμένοι συμπολίτες, έρχεται ένας από ποιος ξέρει πού και ζει τα τρία δευτερόλεπτα της χουλιγκάνικης δόξας του, λίγο πριν αρχίσει η κακόμοιρη προσπάθεια σβησίματος του πυρσού από την παρέα του, ρε σβήσε, ρε δε σβήνει, ρε ρεζίλι θα γίνουμε, ρε μας παίρνει και η τελεόραση, ρε άιντε από ‘δώ.

Αλλά το χειρότερο ήταν η πίκρα της μικρής χουλιγκάνας, που πλέον έχει ξεψαρώσει εντελώς και καβαλάει το κάγκελο και ουρλιάζει, ωωω, Παοκάρα, έχω τρέλα, μέσ’ στο μυαλό, πάνω που το έμαθε και στις συμμαθήτριές της αρχίζουν οι κάγκουρες και το λένε αλλιώτικο, για τον Παναθηναϊκό και φέρε μας το Κύπελλο στον Πύργο το Λευκό, κόλλησε το κορίτσι, ρε μπαμπά, γιατί το λένε όλοι τους λάθος; Τι να σου πω, παιδί μου, εσύ να το λες σωστά, πάμε, μαζί, το είπαμε εξήντα φορές σωστά για να καλύψουμε όλο το Παλατάκι που το έλεγε λάθος, τι να της πω, «κοριτσάκι μου, αυτοί το λένε για τον Παναθηναϊκό επειδή θα ξανάρθουνε σε δύο μήνες, στον ημιτελικό, εμείς κάθε βδομάδα εδώ θα είμαστε». Τους αδικώ, είπε ο Αθηναίος, εντάξει, συμφώνησα, αδικώ τους περισσότερους. Αλλά ή δεν έγινες Παοκτσής για τους τίτλους, όπως λες, ή σε ξεπέρασε η δίψα, δεκαπέντε χρόνια τώρα. Το δεύτερο το καταλαβαίνω –κάτσε πρώτα να κερδίσουμε το ματσάκι και μετά στείλε τα χαιρετίσματα για τον αγώνα Κυπέλλου τα Χριστούγεννα, πιο γρήγορα κι από τα Τζάμπο τα θυμηθήκαμε εμείς.

Η επιστροφή ήταν θλιμμένη. Ποδαράτοι και πάλι, μας έχει λιώσει τις σόλες το χουλιγκανάκι, καμάρωνε και με τον θείο της τον ΒΑΠ για την καινούργια μπλούζα του ΠΑΟΚ, αλλά κάπου στη μέση της διαδρομής αντιλήφθηκε πως έχει ξεχάσει στο γήπεδο τη σημαία της. Δύσκολη φάση να την ηρεμήσεις. Θα βρούμε μία ίδια, πού θα μας πάει, 23.000 σημαίες είχε στον τελικό, κάποιος θα μας την αντικαταστήσει, αλλά ως τότε ποιος την ακούει. Έλιωσε στον ύπνο, πρώτη φορά χοροπήδηξε τόσο πολύ –έλειπαν τα φιλαράκια της που ο πλούσιος μπαμπάς τους πλήρωσε 15 Ευρώ εισιτήριο, παρακαλώ, για να καθίσουν πρώτες μούρες στο ισιάδι που πλέον το έκλεισαν με πλέξι-γκλας για να μην μπαίνουμε εμείς οι φτωχοί, δεν είχε με ποιον να παίξει. Πολλά τραύματα αυτός ο αγώνας, αλλά αυτή μου είπε πως πέρασε «καταπληκτικά». Είναι η νέα της ατάκα, δεν ξέρω πώς την έχει σκεφτεί, της λες «πέρασες καλά» και απαντάει «όχι, δεν πέρασα καλά, πέρασα καταπληκτικά».

Τα Δεκάλεπτα: 21-20, 45-33, 64-53, 85-66

ΠΑΟΚ: Langford 12 (1), Λιάπης 4, Χαραλαμπίδης 8 (2), Carter 7 (1), Κακαρούδης 6 (1), Τσόχλας 7 (1), Δέδας 9 (3), Μαργαρίτης 3 (1), Κώττας, Odum, Vaughn 12, Σαλούστρος 17 (3).

ZIELONA GORA: Cel 2, Troutman 8, Burtt 11 (1), Hosley 8, Kucharek, Johnson 11, Hrycaniuk 2, Zamojski 10 (2) Koszarek 14 (2).

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038