Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

atromitos21Κριτική ΠΑΟΚ-Ατρόμητος Χαλκηδόνας 2-1. Το να φιλοξενείς Βλαμμένο Αθηναίο Παοκτσή δεν είναι εύκολο πράμα. Όλη η κατακράτηση της χρονιάς πέφτει στο δικό σου κεφάλι.

Να πάμε με Ατρόμητο μετά μπάσκετ μετά Φιορεντίνα μετά Βέροια τέσσερις νίκες ρε σε λέω ΠΑΟΚ σε λέω τα μυαλά μου πονάνε ρε σε λέω γαμώ την Αθήνα μου ρε σε λέω. Και τέτοια, όλα με «σε λέω», να βγάλει τα απωθημένα του. Δεν έχουμε τόσα λεφτά να σε πάμε σε όλα, ρε μόρτη, αλλά τι να κάνουμε, θα πάρουμε δανεικά για την πάρτη σου, μια φορά το χρόνο ανεβαίνεις, δε λέει να δεις το ματς πάλι σε καφετέρια, όπως πέρσι.

Ξεκίνησε καλά ο ΒΑΠ. Αρχή με Θύρα 4 για το συμβολικό, μετά με τη Φιορεντίνα πάμε στην 5-6 να γουστάρουμε μπαλίτσα, μετά με τη Βέροια πάμε 7 να δω τι σου αρέσει από εκεί. Φωνές, συνθήματα, κακό, όλα τα λέγαμε με τον ΒΑΠ, εκτός από τη Γαρμπή, εννοείται, όλα έχουνε ένα όριο, εκεί αφήνουμε τα πιτσιρίκια να τραγουδάνε «Δικέφαλε, μεγάλωσα και άλλαξαν πολλά» κι εμείς χορεύουμε τη ζεϊμπεκιά και μας βρίζουν οι 16χρονοι «γιατί δε φωνάζετε, ρε», που εμείς ένα σύνθημα μόνο δε φωνάζουμε, το συγκεκριμένο, αλλά αυτοί απαιτούν να το λέμε κι αυτό. Και συνεχίζουν, «Δικέφαλε, μεγάλωσα» -νομίζεις, κάτσε σε λίγα χρόνια να τρέχεις να βρεις διανυκτερεύον φαρμακείο με τα πόδια για να αγοράσεις αποσυμφορητικό επειδή το μωρό κλαίει επί τέσσερις ώρες και θα σου πω εγώ πότε μεγάλωσες.

Αλλά όταν έδινε ο παλίκαρος από κάτω συνθήματα για την Αθήνα, εκεί να δεις χάσιμο ο Αθηναίος, τρέχανε τα σάλια κι έφευγαν οι από κάτω του, σε όλες τις φωτογραφίες έχει ένα κενό, Αθήνα έτσι, Αθήνα αλλιώς, αυτά με την Αθήνα και τα «χιλιόμετρα κάναμε πάλι», ξεσάλωσε ο δικός μου. Το είπα κι εγώ, πόσα χιλιόμετρα έκανα από την Καλαμαριά, άει στο καλό, θα το πω κι εγώ σήμερα, δε λέει «πολλά χιλιόμετρα», σκέτο «χιλιόμετρα» λέει, το είπα. Για τα ναρκωτικά δεν το είπα, έτσι ανοιγοκλείνω το στόμα μόνο σ’ εκείνο το σημείο, εγώ είμαι εναντίον των ναρκωτικών και εθιστικών ουσιών –άλλο που δεν μπορώ να κόψω τη Νουτέλα, απίστευτο πράμα, τρελός εθισμός.

Άμα το θυμάμαι καλά, το τελευταίο γκολ που είχα δει από την 4 ήταν του Σαλπιγγίδη, όταν ακόμα ήταν ψηλός. Είχε ισοφαρίσει τον Ολυμπιακό, για τον οποίο –και πολύ σωστά- δεν είπαμε πολλά πράματα. Η Βέροια είναι δεύτερη, αυτούς θα βρίζουμε στο εξής. Την ομάδα, εννοώ, γιατί η Βέροια είναι ασπρόμαυρη, τι μας φταίνε οι Βεροιώτες. Μια δεκαετία μετά, έζησα κι εγώ αυτό που μου στέλνουν μηνύματα τα νεαρά παιδιά, η κερκίδα είναι χάλια, ελάτε πίσω οι παλιοί, όλοι βγάζουν φωτογραφίες με τα κινητά, δε φωνάζουν ούτε οι μισοί.

Η αυτοψία δεν τους δικαίωσε, μάλλον. Εγώ χαιρέτισα πάνω από 10 άτομα μεγαλύτερα από εμένα, είδα άλλα τόσα και περισσότερα που είτε φοβήθηκα να τους χαιρετήσω από ντροπή μήπως δε με θυμούνται, είτε απλώς τους ξέρω και δεν είχαμε ποτέ σχέσεις. Αλλά ήταν εκεί, κάτι σαρανταπενηντάρηδες ωραίοι και γεμάτοι οπαδικό κιμπαριλίκι, αλλαγμένοι, κουρασμένοι, αλλά περήφανοι, δεν έφυγαν ποτέ τους αυτοί. Έφυγαν άλλοι, αλλά κύκλος της ζωής είναι, κάποιοι φεύγουν, κάποιοι μένουν. Εγώ είδα πολύ ρετρό από τα 80ς και τα 90ς, πάντως –δεν ξέρω αν μπορούν να καβαλήσουνε κάγκελο, πλέον, αλλά εμένα μου φτάνει και που τους είδα εκεί.

Όσο για τις φωτογραφίες, άκυρο εντελώς: Μόνο εγώ έβγαζα. Και στο τέλος, ένας μπάρμπας λίγο πιο κάτω, για ένα λεπτό. Κινητά και φωτογραφικές δεν είδα να παίζουν, τουλάχιστον εκεί όπου ήμουν εγώ. Για το «χάλι» της κερκίδας, που εγώ δεν το λέω αυτό αλλά όσοι μου στέλνουν μηνύματα τόσο καιρό, δεν μπορώ να το κρίνω, δεν έχω τέτοιο δικαίωμα. Ναι, δε φωνάζουν οι μισοί, συμφωνώ. Αλλά όταν τα συνθήματα είναι γι’ αυτούς που Δικέφαλε μεγάλωσαν και για τα ναρκωτικά και όλα, ρε παιδί μου, η ιστορία και τα παλιά και από παλιά και σαν τα παλιά, υποθέτω το πέταλο είναι γεμάτο από νέους ανθρώπους που δεν παίρνουν ναρκωτικά και δεν ξέρουν από τα παλιά, οπότε τι να φωνάξουν. Όταν γύρισε το πράμα στο 2-1 και πιάσαμε την ενίσχυση, μια χαρά φώναζε ο κόσμος. Αλλά για να κρίνεις μια κερκίδα και να την αξιολογήσεις, πρέπει να το δεις πολύ-πολύ σφαιρικά, η γκρίνια δε βοηθάει ποτέ. Ακόμα κι έτσι να είναι, κάνε ό,τι μπορείς να τη βοηθήσεις, είναι ένα κάποιο μεταβατικό στάδιο, θα τη βρούμε την άκρη. Δεν ξέρω πώς το λένε το παλικάρι που οργάνωνε και ποια η ηλικία του, αλλά έχει μεράκι.

Επίσης, να σημειώσω πως είμαι εναντίον κάθε μορφής βίας και την καταδικάζω από όπου κι αν προέρχεται. Ειδικά μία παρέα δίπλα μας, που έδινε παραγγελιές στο παλικάρι κάτω «να πούμε για τον Ολυμπιακό ρεεε» και «να πούμε το θρύψαλα τα τζάμια ρεεε» και μετά τραγουδούσαν «εμείς θα ξαναφέρουμε στα γήπεδα τη βία», παιδιά, προσέχτε τι εύχεστε, είναι σοβαρό το θέμα, αν ξαναγυρίσει η βία στα γήπεδα οι πρώτοι που θα φάτε τις φάπες θα είστε εσείς, που νομίζετε πως ήρθατε στο κουτούκι του κυρ-Σωτήρη, παίξε ρε κι ένα καλό ρεμπέτικο να γουστάρουμε. Έρχεται η βία, το σκέφτεται, ρε ποιον να βαρέσω πρώτον, ποιον να βαρέσω πρώτον, α, το βρήκα, πάω σ’ εκείνα τα πιτσιρίκια που δίνουν παραγγελιές στο παιδί κάτι συνθήματα, σε λίγο θα κάνουνε και αφιερώσεις, «Σε Συνοικίες Και Σε Δρόμους, αφιερωμένο από τον Μήτσο στην Κατίνα που βλέπει το ματς, Κατίνα, είμαι δίπλα στο τάδε πανί, στέλνω φιλάκια, θα τα πούμε το βράδυ κατά τις 11 στο γνωστό μέρος στο Facebook». Αχ, Μάκη, Μάκη, όταν αλλάζει ο καιρός πώς με πονά, του Μανάβη η καρπαζιά.

Το πήρε το τρίποντο η κερκίδα. Με το έτσι, με το θέλω, την άλλη μέρα που είδα το ματς στην τηλεόραση αυτοί οι χίλιοι που φωνάζαμε σε όλο το ματς ακουγόμασταν δέκα χιλιάδες. Ή φτιάξανε κάτι στην ακουστική της Τούμπας, ή όντως φωνάζαμε δυνατά. Γιατί το τρίποντο είναι που μετράει, όλα τα άλλα τι να τα κάνω, ας φωνάζαμε και εκατό χιλιάδες όλη την ώρα, άμα δεν κερδίζουμε όλα γίνονται μάταια. Εκτός άμα είσαι ποζεράς, εντάξει, έχει κι απ’ αυτούς, είχε και στα δικά μας τα χρόνια, κάτι τύπους που αντί να φωνάζουνε ήταν με γυρισμένη την πλάτη και καμάρωναν «ποπό, κερκιδάρα», γύρνα και φώναζε, ρε χαμένε, αλλά τότε είχε και αστυνομία καλών τρόπων, σε τσάκωνε το μαναβόσκυλο, ψηλέ, τι έγινε, καλά περνάμε εδώ στον τουρισμό;

Η μαγεία της Θύρας 4 ακόμα φτουράει στις διαιτητικές αποφάσεις. Τέσσερα πέναλτι δικά μας είδα, κανένα των αλλονών. Η κόκκινη του Βίτορ ούτε φάουλ. Όλα οφσάιντ των άλλων, στα δικά μας κανείς. Το γκολ τους κωλόφαρδο, τα δικά μας αριστουργήματα. Σημειώνω, για να το γράψει η ιστορία, τι είπα στον Κάτσε ένα δευτερόλεπτο πριν φύγει η μπάλα από τον Λουίτζι: «Τι σουτ είναι αυτό, ρε μπαγλαμά». Εννοούσα «τι ωραίο σουτ», αλλά έφαγα το επίθετο.

Εντυπωσιακό το άλλο κωλόφαρδο της υπόθεσης. Πρώτο παιχνίδι φέτος πάω στην 5-6, ο ΠΑΟΚ δε βάζει γκολ, ούτε τρώει κανένα, 0-0 με την Ίντερ. Δεύτερο παιχνίδι με τον ΟΦΗ, 4-0, όλα από την 7-8, μπροστά μου. Πάω προχθές με τον Ατρόμητο, 2 γκολ ο ΠΑΟΚ μπροστά μου, 1 γκολ ο Ατρόμητος μπροστά μου. Άμα έπαιζα στοίχημα θα το έπαιζα μηδέν-μηδέν και με τη Φιορεντίνα, αφού πάλι θα πάω στην 5-6, αλλά οι παραδόσεις είναι για να σπάνε. Ή μπορώ να μετακινούμαι προς τα πέταλα, στις γωνίες του ισιαδιού, μπορεί να πιάνει το κόλπο και από εκεί, θα το δούμε πώς θα το κάνω.

Στο ημίχρονο έμαθα πως φεύγει ο Σούλης. «Φεύγει», δεν «έφυγε» ακόμα. «Μάλλον», «το πιθανότερο», «όλα έτσι δείχνουν».  Το βράδυ διάβασα τα αποκλειστικά ρεπορτάζ πως ο Σούλης το πρωί θα κάνει προπόνηση στο ΣΕΦ, εν τω μεταξύ είχα μάθει τα πάντα, ναι, ρε, μπορεί να έχω κολλητό μου τον Μπάνε, όλα τα μαθαίνω εγώ, διάβαζα πως σε λίγες ώρες θα προπονεί τον Ολυμπιακό, ήξερα πως την ίδια στιγμή αυτός βλέπει βίντεο των Πολωνών για την Τετάρτη στο Παλατάκι, έβλεπα και τα εμετικά σχόλια για τον κόουτς που τον πρόσβαλλαν κάποιοι επειδή έτσι έλεγε η «είδηση», μ’ έπιασε πάλι μια στενοχώρια. Λες και δεν ξέρω τους Παοκτσήδες του πληκτρολογίου, τώρα θα τους μάθω. Όπως είπε κι ένας από τους πιο καλούς στο πέταλο όταν τα λέγαμε μετά το παιχνίδι, ίσως ο πιο καλός από όλους τόσες δεκαετίες, και συμφωνούσαν οι τριγύρω, πέντε άτομα που έχουν κάνει από εκατό φορές το γύρο της Γης ο καθένας, «τώρα θα αρχίσουν να φωνάζουν αυτοί που δεν πατάνε στο γήπεδο, αλλά ακούγονται πιο πολύ από μας που είμαστε πάντα εκεί».

ΠΑΟΚ: Γλύκος, Σκόνδρας, Βίτορ, Κατσικάς, Ρατς, Τσανδάρης, Τζιόλης, Κάτσε, Μακ (51' Γκολάσα), Σαλπιγγίδης (91' Κουλούρης), Περέιρα (69' Μάρτενς).
Ατρόμητος: Τζενάμο, Νάστος, Φυτανίδης, Ταυλαρίδης, Κοντοές, Ούμπιντες, Δημούτσος (77' Τάτος), Καραμάνος (57' Αγκουαζί), Γκαρσία, Παπάζογλου, Ναπολεόνι.

Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν εξήντα ...

Read more
Κηδείες

Κηδείες

Επί μία εικοσαετία &kap ...

Read more
Συνθέτες (2)

Συνθέτες (2)

Οι συνθέτες των συνθημάτων μαςΜέρος 2ο ...

Read more
30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε &p ...

Read more
Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο έχ&omicro ...

Read more
Δολοφόνοι

Δολοφόνοι

Παραστρατιωτική ορ& ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Καραόκε

Καραόκε

Μέρες παιδεύομαι να βρω μία λύση που θα τους αφήνει όλους ικανοποιημένους. Και τη βρήκα. ...

Read more
0012

0012

Κι όμως, όχι απλώς φέραμ ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
Ραδιόφωνο

Ραδιόφωνο

Το κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρ ...

Read more
Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και «πάρ&epsilo ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.