Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

paokrethymnoΚριτική ΠΑΟΚ-Ρέθυμνο 88-79. Πας να περάσεις δύο ήσυχες ώρες με το παιδί σου και την παρέα σου κι αυτοί σε κάνουν να χοροπηδάς σα να βρίσκεσαι στο Παλέ το 1993.

Δεν ξέρω τι είναι πιο απολαυστικό, να είσαι ο σαστάλεγας και να μη βάζεις μέσα γλώσσα στην παρέα για τον γιο του Ντιν Γκάρετ που είδατε τι παικταρά σας έφερα και προσκυνάτε όλοι το μεγάλο πουλέν ή να ζεις αυτό το παιχνίδι που εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μας από το πουθενά σα φάντασμα από τα 90ς. 18-1 η εκκίνηση, οδοστρωτήρας ο «Βον», με άκουσε ο Σούλης και τον έβαλε από την αρχή. Φώναζα εγώ, καμάρωνα τον κανακάρη, έκανα και τους υπολογισμούς μου, θα τελειώσει με 30 πόντους, 10 καρφώματα και τελικό σκορ 83-1. Έπεσα λίγο έξω.

Δεν είχα υπολογίσει τη σφυρίχτρα, μια λέξη που μπασκετικά την είχα ξεχάσει από τον καιρό του Βορεάδη και του Πιτσίλκα και του Κώστα Ρήγα. Και του Κορομηλά, φυσικά, ξεχνιέται αυτός; Οπότε, στο άκουσμα του συνθήματος για συγγενικό πρόσωπο του Κορομηλά η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, ρε πλάκα κάνετε, σφυρίζει ακόμα ο Κορομηλάς, αυτός έπρεπε να έχει πάει τροχονόμος στο Λονδίνο, όλα ανάποδα. Ο Βασίλης-Μιχάλης το προχώρησε πιο πολύ, φώναξε «ρε ζει ακόμα αυτός», αλλά ο μπασκετικός της παρέας, αυτός που δεν έφυγε ποτέ και νιανιανιά εγώ τα ξέρω όλα μας πληροφόρησε πως «είναι ο γιος του». Ο Κορομηλάς Τζούνιορ. Αλήθεια-ψέματα δεν ξέρω, δεν κρατάω τέτοια στατιστικά, αλλά για να το λέει ο Άντι έτσι θα είναι. Ο άνθρωπος έχει κάποιο πρόβλημα, πάντως. Ο Κορομηλάς, εννοώ. Σύμπλεγμα. Η Ρούλα Κορομηλά να ήταν, θα έβλεπε σε ποιο πόδι χτύπησε η μπάλα τελευταία πριν βγει και ποιος έσπρωξε το πουλέν στην κρίσιμη φάση στο τέλος και πως το μπλοκ-άουτ δεν γίνεται με τρικλοποδιά, εκτός αν έχω χάσει κι άλλες αλλαγές στους κανονισμούς. Εμείς το βλέπαμε από ψηλά στη γωνία στο πέταλο, αυτός το έβλεπε από το ένα μέτρο.

Αλλά βοήθησε ο Κορομηλάς να γίνει το ματσάκι υπερθέαμα. Καλά τα καρφώματα, ωραία ήταν που ο «Βον» έκανε πάρτι στο πρώτο δεκάλεπτο, υπέροχο ακουστικό εφέ το νταγκ-ντουγκ στο στεφάνι κάθε σουτ τον μαύρων Κρητικών, αλλά κάποιος πρέπει να πάρει και το ριμπάουντ. Όταν μιλούσε ο Σούλης όλοι ακούγανε, μετά άρχισαν τα συνθήματα από το απέναντι πέταλο και οι ψηλοί δεν καταλάβαιναν τι τους έλεγε, όταν αστοχούν οι αντίπαλοι πηδάμε και πιάνουμε την μπάλα, τσάμπα τα έλεγε, ακουγόταν κάτι για συνοικίες και δρόμους, χαίρονταν ο «Βον» και ο Λάνγκφορντ με τους Παοκτσήδες και χάζευαν τον κόσμο, μετά έπαιρναν όλα τα επιθετικά ριμπάουντ οι φιλοξενούμενοι κι ο Σούλης γκρίνιαζε –ας πρόσεχε, στο εξής να τους βάζει ακουστικά στο τάιμ-άουτ με ενδοεπικοινωνία ή να βγάζει ανακοίνωση ο Σήφης από το μικρόφωνο, παρακαλούνται οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ να κάνουν ησυχία για να ενημερώσει ο κόουτς τους δύο ψηλούς πως πρέπει να πηδάνε για το ριμπάουντ στην άμυνα, επαναλαμβάνω, κάντε ησυχία να κόψουμε καμιά δεύτερη επίθεση.

Δεκαέξι φορές πήραν ριμπάουντ οι Ρεθυμνιώτες της Νέας Ορλεάνης κάτω από το καλάθι μας, αν πιστέψουμε τη στατιστική υπηρεσία –που δεν την πιστεύουμε, αλλά δεν τα μετρούσα κι εγώ να σας πω το σωστό αριθμό. Τις μισές να έβαλαν το καλάθι, δύο επί οκτώ μας κάνει δεκαέξι, συν δύο φορές καλάθι και φάουλ, ορίστε πώς πέρασαν ένα πόντο προς το τέλος, 49-50. Εκεί ξύπνησε η ομάδα, άρχισε και ο κόσμος τα κανονικά ενισχυτικά συνθήματα και όχι τα αργεντίνικα του γιουτιούμπ και τα σουξέ της Γαρμπή, πήρε μπρος και ο σοφός γέροντας, κάτι κάναμε. Για τη στατιστική υπηρεσία θα κάνω ολόκληρο αφιέρωμα, που στην ίδια φάση το πουλέν έριξε δύο τάπες και αυτοί του έχουν χρεώσει σε όλο το ματς τις μισές.

Αλλά ο Κρητικός είναι λεβέντης, ειδικά αν μεγάλωσε στο Μπρούκλιν δε μασάει από τέτοια, πάλι μας πέρασαν, 67-69, με εκείνο τον καψερό τον αλμπίνο να σπρώχνει σε κάθε φάση το πουλέν και να του παίρνει όλα τα ριμπάουντ, που φαίνεται ο άνθρωπος ο δυσκοίλιος, ένα μπάνιο δεν έκανε το καλοκαίρι την ώρα που ο «Βον» έφτιαχνε επιδερμίδα στις Μπαχάμες και ίδρωνε, δεν είχε δύναμη το παιδί ούτε να πηδήξει στο τέλος. Μεγάλο πρόβλημα, πρέπει να βάλει αμέσως 4-5 κιλά για να σταθεί ως βασικός σε ομάδα του Σούλη, επειγόντως πιτόγυρα και τσουρέκια και κάποιος να του συστήσει τη Νουτέλα.

Ο σοφός γέροντας πήρε την μπάλα στα χέρια στην τελευταία επίθεση κι όλος ο κόσμος φώναζε κάτι πρωτότυπο, «όχι τρίποντο, όχι τρίποντο», δεν το κατάλαβα αυτό γιατί το φωνάζανε. Δεν έκανε τρίποντο τελικά, πήρε το φάουλ, στήθηκε στις βολές, τις έβαλε, έβαλε μετά (ή λίγο πριν, το μπέρδεψα τώρα) ένα τρίποντο αράουτ που έχω να το δω από εποχή Μπαλογιάννη, τους πήραμε φαλάγγι στην παράταση κι όλα καλά. Εκτός από τον Κορομηλά, δηλαδή, που τα άκουγε και από τους σεκιουριτάδες μετά τη λήξη, γιατί την ώρα του αγώνα τα παιδιά ήταν αμίλητα, έκαναν τη δουλειά τους. Όταν έφυγε ο κόσμος εγώ έμεινα μέχρι να σβήσουν τα φώτα, ήθελε να μαζέψει πάλι χαρτάκια η μικρή, τους άκουγα που το συζητούσανε για τον Κορομηλά –και να σκεφτείτε πως είχανε πλάτη στο γήπεδο σε όλο το ματς, άρα φαντάσου πόσο κομπλεξικός ο Κορομηλάς, μέχρι και τα μάτια στην πλάτη των σεκιουριτάδων τα είδαν τα λάθη του.

Όσο περνάει ο καιρός και μαζεύει οπαδική εμπειρία η μικρή τα πράγματα πάνε καλύτερα μεταξύ μας. Της το είπα από το πρωί, είναι έντεκα, μέχρι τις τέσσερις και μισή θα πρέπει να έχεις κάνει κακά για να έρθεις στο μπάσκετ. Συνεργάστηκε. Έφαγε δημητριακά, έφαγε λάχανο, καπάκι ένα γιαούρτι τζούνιορ για να πάρει το αυτοκόλλητο που τα μαζεύει σε μια αφίσα, μετά κέικ με σοκολάτα, μετά κάτι καραμέλες, ήπιε φυσικό χυμό πορτοκάλι για πρώτη φορά στη ζωή της γνωρίζοντας τι πίνει και όχι με τις γνωστές παπάντζες που της κάνουμε δήθεν πως είναι χυμός από άλλο φρούτο γιατί το πορτοκάλι δεν της αρέσει, ήπιε και έναν κουβά νερό, τέσσερις και τέταρτο ήταν έτοιμη. Και μπήκαμε μόλις στο 2-0, δηλαδή χάσαμε μόνο ένα καλάθι, ρεκόρ καριέρας.

Οι μεγάλοι κολλούσαμε από τον ιδρώτα λόγω της έντασης, οι μικροί από τα σούρτα-φέρτα στο κυλικείο. Πατατάκια, ποπ-κορν, χυμοί, κουβαλήσαμε μαζί μας και το κέικ και γέμισε αλουμινόχαρτα όλο το Παλατάκι, πάμε να φύγουμε γιατί θα κρυώσεις. Όχι, πρώτα θα καθαρίσω το γήπεδο από τα χαρτάκια. Το καθάρισε πάλι, έκλεισαν τα φώτα για να φύγουμε. Βγαίνοντας, μου έριξε την απορία της ημέρας, δικαιολογημένη, βεβαίως, το παιδικό μυαλό μπορεί να έχει μεγάλη φαντασία αλλά αυτό ήταν πραγματικότητα: «Μπαμπά, δεν χάνει ποτέ ο ΠΑΟΚ»; Χάνει, παιδί μου, καμιά φορά, αλλά όσες φορές ήρθες εσύ έτυχε να κερδίσει. «Α, ωραία, τότε θα πρέπει να με παίρνεις μαζί σου ακόμα και όταν κάνω αταξίες, για να κερδίζει ο ΠΑΟΚ». Τ’ ακούς, Μπάνε, ελπίζω να το έπιασες το υπονοούμενο, διαρκείας δεν έχουμε, δεν περισσεύουν.

Και μου ζήτησε να γυρίσουμε σπίτι με τα πόδια. Από το Παλατάκι. Χωρίς πλάκα. Και γυρίσαμε. Τώρα άμα σας πω πού είναι το σπίτι και τι ώρα γυρίσαμε, τέλος πάντων, της έμαθα και ολόκληρο το Παοκάρα Είμαι Χάλια και το Ωωω Παοκάρα Έχω Τρέλα στο δρόμο, τι είναι τούτα, ρε παιδιά, δύο φορές της το είπα και το ‘μαθε απ’ έξω και το φώναζε μέσα στον κιτρινόμαυρο Φοίνικα, πάρε τηλέφωνο και τη μαμά να της το τραγουδήσω, της το τραγούδησε, καμάρι η μικρή, μετά έπιασε πάλι το Άγιος Βασίλης Έρχεται, όλη τη χρονιά μ’ αυτή την παπαριά με τον Άγιο Βασίλη, Πάσχα, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, μέχρι και στην παραλία τον Αύγουστο τον Άγιο Βασίλη τραγουδούσε και βρήκε κι ένα άλλο κοριτσάκι κι έλεγαν μαζί τα κάλαντα με το μαγιό. Εκεί κοντά στα Χριστούγεννα θα τη φέρω στο Παλατάκι με το τρίγωνό της, ελπίζω να με αφήσουν στην είσοδο να το περάσω.

Τα Δεκάλεπτα: 20-10, 41-31, 54-52, 69-69. Παράταση: 88-79

ΠΑΟΚ: Langford 2, Λιάπης, Χαραλαμπίδης 12 (2), Carter 19 (3), Κακαρούδης 2, Τσόχλας 7 (1), Δέδας 4, Μαργαρίτης 7 (1), Odum ( (1), Vaughn 15, Σαλούστρος 11 (3).

ΡΕΘΥΜΝΟ AEGEAN: Simpson 15 (2), Σχίζας, Κουμπούρας 5, Schaftenaar 15, Council 2,  Allen 16 (2), Καλαμπόκης 3, Faye 12, Σίνης, Χείλαρης 5 (1), Kravic 6.

Ρομαντικό

Ρομαντικό

Τι πιο ρομαντικό θέαμα από έναν πατέρα που κρατάει το γιο του από το χέρι, ντυμένοι με κασκόλ του ΠΑ ...

Read more
Χωριά

Χωριά

Ποιος πιστεύει πως φέτος μπορούμε να πάρουμε το Europa League; Δε βλέπω κανένα χέρι. Ποιος πιστεύει ...

Read more
Αντιπαλότητα

Αντιπαλότητα

17 Ιανουαρίου 1960, ο Άρης υποδέχεται την ΑΕΚ στο Χαριλάου. Με το σκορ στο 2-1, ο διαιτητής σφυρίζει ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Καλλιθέα

Καλλιθέα

Μια φορά θα έτρωγα ξύλο επειδή με πέρασαν για οπαδό αντίπαλης ομάδας. ...

Read more
Άπιστοι

Άπιστοι

Στην ιστορία του Κ&upsil ...

Read more
insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017, δηλ&a ...

Read more
Δώδεκα

Δώδεκα

Το τελευταίο γκ&omicron ...

Read more
Πίστη

Πίστη

Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, ...

Read more
0047

0047

Όταν είχες παγκίτες ...

Read more
Κουκουλοφόρος

Κουκουλοφόρος

Μόλις είχα φάει το σπ& ...

Read more
Πετάω

Πετάω

Κάθε 12η Αυγούστου, &e ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.