Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

paokkaod8863Κριτική ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 88-63. Πριν το φιλικό με την Γκαζιαντέπ είχαμε ανταλλάξει βαριές κουβέντες. Πολύ βαριές.

Μετανιώσαμε και οι δύο το ίδιο βράδυ που γύρισα από το ματς. Μετά από τόσα χρόνια σχέσης, θα έπρεπε κι εγώ να είμαι πιο προσεκτικός, να της μιλούσα καλύτερα. Ζήτησα συγγνώμη, που δεν το κάνω συχνά -κάποιος έπρεπε να κάνει το πρώτο βήμα. Γι’ αυτό, πριν το παιχνίδι με τον ΚΑΟΔ, μέτρησα τα λόγια μου πριν μιλήσω. Μια φράση είπα μόνο: «Λοιπόν, έκανες κακά ή πάλι θα έχουμε τα ίδια»;

«Έκανα. Μπαμπά, είμαι έτοιμη για το γήπεδο, που τόσο πολύ μου ‘χει λείψει. Έκανα τα κακά μου, έκανα τα τσίσα μου, κοιμήθηκα το μεσημέρι για να έχω δυνάμεις, έχω εδώ τη σημαία μου, έχω το τσαντάκι με τα χαρτάκια να τα πετάξω, βάζω μπουφάν και φεύγουμε να δούμε τον ΠΑΟΚ». Έτσι μπράβο. Λίγα λόγια και καλά. «Να πάμε με τα πόδια σήμερα»; Να πάμε, σταμάτησε και η βροχή, πάμε από νωρίς να φτάσουμε στην ώρα μας. Κατεβαίνουμε από το σπίτι, αρχίζει να βρέχει. Παίρνω τηλέφωνο τον Άντι, ελάτε να μας πάρετε. Ερχόμαστε να σας πάρουμε. Κλείνω το τηλέφωνο, σταματάει να βρέχει. «Πάμε με τα πόδια, μπαμπά, δε βρέχει άλλο». Θα έρθει ο Άντι με το αμάξι. «Δε θέλω με το αμάξι». Θα πάμε με το αμάξι. «Μα δε θέλω». Θέλεις. «Όχι». Ναι. «Ο-Χ-Ι».

Εφτά παρά δέκα φτάνουμε με το αμάξι του Άντι στο γήπεδο, τρελό μποτιλιάρισμα. Για πρώτη φορά από τη μέρα που γύρισα στο μπάσκετ είχε τρεις (3) καντίνες και έναν που έψηνε σουβλάκια μπροστά τους. Δεν είχα ξαναζήσει τέτοια κοσμοσυρροή. Μπλοκάρανε και τα κομπιούτερ στα εκδοτήρια, φώναζαν οι κάγκουρες άντε ρε, θα χάσουμε το παιχνίδι ρε, δε φτάνει που τους φέρνουμε με το ζόρι στο γήπεδο, μας έκατσε και η γκαντεμιά με τα εισιτήρια και χάσανε οι μισοί το πρώτο πεντάλεπτο. Αλλά όταν μπαίνεις και το σκορ είναι 12-3, δε σε χαλάει. Άμα χάναμε, όλοι θα γκρίνιαζαν, έτσι είναι οι Παοκτσήδες.

Δυστυχώς, δεν ασχολιόμουν μέχρι τα περσινά πλέι-οφ με το μπάσκετ και δεν ξέρω τι σόι ομάδα είναι αυτός ο ΚΑΟΔ. Υποθέτω η Δόξα Δράμας του μπάσκετ, αλλά στα δικά μου τα χρόνια ήταν η κλασική ομάδα της Α2 και της Β’ Εθνικής, δεν την είχα ξαναδεί ούτε στην τηλεόραση. Συνεπώς, δεν μπορώ να ξέρω αν ήταν υπολογίσιμος αντίπαλος ή κανένα «χωριό», αλλά εμένα γούρλωσαν τα μάτια μου με όσα έβλεπα στο παρκέ, το ΠΑΟΚ-ΟΦΗ με πορτοκαλιά μπάλα, άμυνα, κλέψιμο, ντου, καλάθι. Παραμάζωμα. Ό,τι θέλαμε κάναμε. Αλλά και χωριό να ήταν, πώς έμπαιναν όλα με παίκτη να σου δίνει σφαλιάρες στον αγκώνα στο τρίποντο, πώς άλλαζαν τρεις πάσες μέσα στη ρακέτα πριν το λέι-απ, πώς έφευγε στον αιφνιδιασμό ο Σαλούστρος πριν ακόμα κλέψει ο Όντουμ –χωρίς πλάκα, ο Καοδιτζής πήγε να δώσει την μπάλα, ο δικός μας έφυγε στον αιφνιδιασμό και μετά έγινε το κλέψιμο, δηλαδή το διάβασε ο πιτσιρικάς, την είδε την τροχιά και την κοπάνησε για να του τη δώσει ο κλέφτης να φύγει μόνος του. Αυτό είναι που λένε «συγκέντρωση».

Εδώ να κάνουμε μια μικρή παρένθεση, δηλαδή τι μικρή, λες και μπορώ να κάνω μικρές παρενθέσεις, τέλος πάντων. Η μπάλα είναι «πορτοκαλιά». «Ο πορτοκαλής, η πορτοκαλιά, το πορτοκαλί». Δεν είναι άκλιτο, δεν είναι ροζ και μπεζ και τιρκουάζ, βρε αγόρι μου, που σπούδασες τόσα πράματα και δεν άνοιξες μια Γραμματική. Δεν μπορεί να είναι η ζωή σου το μπάσκετ και να αποκαλείς την μπάλα «πορτοκαλί». Θυμήθηκα τώρα την εφημερίδα που με μεγάλωσε, την Ελευθεροτυπία του Φυντανίδη, που είχε βγει με πρωτοσέλιδο «πορτοκαλί επανάσταση» στην Ουκρανία, κι εσύ, Σεραφείμ, κι εσύ την πάτησες την πορτοκαλί φλούδα κι έπεσες στα μάτια μου. Να κλείνουμε τη μικρή παρένθεση που άρχισε πριν τέσσερα λεπτά, πορτοκαλιά είναι η μπάλα, όποιος ενδιαφέρεται στο εξής το γράφει σωστά.

Τι λέγαμε; Α, για τη συγκέντρωση. Εκεί ήταν το κλειδί. Συγκεντρώθηκαν οι παίκτες μας επί σαράντα λεπτά, αν και ήταν κομματάκι δύσκολο με τους επιδειξίες ψηλά στο πέταλο που δε σταμάτησαν να ουρλιάζουν. «Μπαμπά, αυτοί γιατί είναι γυμνοί»; Ζεσταίνονται, παιδί μου. «Κι εγώ ζεσταίνομαι». Πιες έναν κρύο χυμό, τότε. Δε σταμάτησε η τρομοκρατία στην άμυνα ούτε όταν φύγαμε με είκοσι πόντους, λες και έπρεπε να ανατρέψουμε διαφορά, να χαίρεσαι να κάνεις χειρονομίες σε κάθε τάπα. Και το πουλέν μου, ο γιος του Γκάρετ με το ψεύτικο όνομα στη φανέλα, απόλαυση, μετά τις βολές με τα νύχια έκανε νέα πρωτοτυπία, το «μοσκίτο-ντανκ», όπου σηκώνεται ανάμεσα σε τρεις αντιπάλους, τα χέρια του με την μπάλα περνάνε το στεφάνι είκοσι πόντους και εκεί την αφήνει να πέσει μόνη της σα να τον τσίμπησε κουνούπι.

Ο Άντι έκραζε στο πρώτο δεκάλεπτο, «άμα παίζαμε και λίγη άμυνα», τι άμυνα, ρε παλικάρι, 19-12 έληξε, 12 πόντους σε δέκα λεπτά φάγαμε, «ναι, αλλά αυτό και το άλλο και κωλοτούμπα, εννοούσα ξέρω ‘γώ τι ώρα είναι και ωραίος καιρός». Αλλά είναι ωραίος ο Άντι, πολυεργαλείο: Χούλιγκαν, φίλαθλος, πατέρας, σύζυγος, επαγγελματίας, καλόπαιδο, όμορφος, καλλιεργημένος και πάνω απ’ όλα κιμπάρης, του ζήτησα δανεικό εικοσάρικο και μου ‘δωσε μία φέτα τσουρέκι. Αλλά του την έφερα στο ημίχρονο, που είπε «αμάν, μου τελείωσαν τα χαρτάκια» και τον έφτιαξα αμέσως, μη μασάς, έχει χαρτάκια στην τσάντα της μικρής. Ανοίγει το τσαντάκι και βλέπει τα χαρτάκια που είχε κόψει για να πετάξει στο τέλος, κάτι διαφημιστικά του Μασούτη που μάζεψε όλης της πολυκατοικίας και κανένας ένοικος δεν έμαθε ποτέ για τις μεγάλες προσφορές και έμειναν οι κουβερτούρες στα ράφια. «Είσαι ανόητος»; Ναι.

 Έμπαινε, έβγαινε κόσμος, το ίδιο πανηγύρι. Πάνε οι εποχές των έξι παικτών και οι υπόλοιποι να κουνάνε πετσέτες. Πόσες φορές τους έμεινε η μπάλα στα χέρια από τις τανάλιες των γκαρντ, ούτε πάσα δεν μπορούσαν να βρουν ανοιχτή ούτε σουτ οι Δραμινοί, λέμε τώρα. Όλοι με το ρολάκι τους, όλοι θετικοί, από την ώρα που μπήκαμε δεν κόντεψε ο ΚΑΟΔ και τα τάιμ-άουτ τα έπαιρνε ο Σούλης για να συζητάνε πού θα βγούνε το βράδυ. Όπως παλιά, δηλαδή, με τους Μίλωνες και με τις Δάφνες.

Για τη λεπτομερή τεχνική ανάλυση του αγώνα, αντιγράφω sic (copy>paste) το κείμενο από δημοφιλή αθλητική ιστοσελίδα, κάτι που δεν κάνω συνήθως, αλλά επειδή έτυχε να το διαβάσω στο κινητό και με άφησε άφωνο. Αυτό είναι που λένε «όταν μιλάει ο ειδικός», «οι δημοσιογράφοι είναι αυθεντία στο σπορ που καλύπτουν» ή, κοινώς, «βρήκα από κάποιο σάιτ το live του αγώνα και έφτιαξα ολόκληρο ρεπορτάζ από τη διακύμανση του σκορ, για ολόκληρο προημιτελικό μπάσκετ σε ιστοσελίδα μεγάλης απήχησης:
 
«Καλή αρχή για τον ΠΑΟΚ... Στο πρώτο του επίσημο παιχνίδι ο "Δικέφαλος" έπαιξε ωραίο μπάσκετ και κέρδισε τον ΚΑΟΔ στο "Παλατάκι" με σκορ 88-63. Ετσι το σύνολο του Μαρκόπουλου πήρε την πρόκριση για τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας και οι οπαδοί με συνθήματα ζητούσαν το τρόπαιο! Μετά το ξεκίνημα του αγώνα στο οποίο οι δύο ομάδες ήταν άστοχες, ο ΠΑΟΚ... φόρτσαρε και στο 6' ήταν μπροστά με 12-3. Ο ΚΑΟΔ είχε επιθετικό πρόβλημα αφού ο "Δικέφαλος" έπαιζε καλή στην άμυνα και το σκορ έγινε 14-3. Τελικά το πρώτο δεκάλεπτο έληξε με 19-12 αφού οι Δραμινοί βελτιώθηκαν. Ο ΠΑΟΚ "πάτησε" γκάζι στο δεύτερο δεκάλεπτο και προηγήθηκε με 27-14 ενώ στο 15' ήταν στο +12 (32-20). Στο 18' ο "Δικέφαλος" είχε πάρει αέρα 14 πόντων (38-24) και το πρώτο ημίχρονο ολοκληρώθηκε με σκορ 44-28. Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου ο ΠΑΟΚ πήρε διαφορά 20 πόντων (51-31) και 23 πόντων αργότερα (58-35 στο 24'). Ο "Δικέφαλος" έπαιζε ωραίο μπάσκετ, είχε βρει ρυθμό (64-38 στο 26' και 66-45 στο 28') και με το τέλος του τρίτου δεκαλέπτου ήταν στο +19 (68-49) βάζοντας για τα καλά τις βάσεις για την νίκη. Το τελευταίο δεκάλεπτο ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα (62-51), ο ΠΑΟΚ στο 36' κέρδιζε με 78-57 και στο φινάλε του αγώνα είχε ένα +25 (88-63)». Μετά, έχει τους σκόρερ και τα δεκάλεπτα. Κανονικά, θα έπρεπε να αναφέρω και την πηγή, αλλά από την καλή μου την καρδιά δεν το κάνω.

Αφού, λοιπόν, παρέθεσα την αναλυτικότατη αναλυτική ανάλυση των τεχνικών σημείων του αγώνα από έναν καθ’ ύλην αρμόδιο και ειδικό του μπάσκετ, όπου μπορεί ο κάθε φίλαθλος να καταλάβει ποια άμυνα και ποια συστήματα έδωσαν τη νίκη αλλά και ποιοι παίκτες έκαναν τη διαφορά, κλείνω με ένα πρωτότυπο σύνθημα που ακούστηκε στο Παλατάκι, για πρώτη και τελευταία φορά: «Σε συνοικίες και σε δρόμους, κακά, γεννήθηκε ένας λαός, κακά, όσα χρόνια κι αν περάσουν, κακά, θα σ’ ακολουθεί πιστός, κακά, μπαμπά, θα τα κάνω πάνω μου»! Και τρέχει η μικρή, που ντεμέκ είχε κάνει κακά για να έρθει μαζί μου στο μπάσκετ και η μάνα της συνωμότησε στην απάτη, η μπασκετόφατσα που ξέρει πλέον τις εισόδους και μπαινοβγαίνει στο Παλατάκι όπου θέλει, τρέχω κι εγώ από πίσω της, μπαίνουμε στην τουαλέτα, την πιάνω να κάνει κακά που δε θέλει και να ακουμπάει στις ξένες τουαλέτες και όπως την κρατάω και μου έχει φύγει ο σπόνδυλος αρχίζει να τραγουδάει «ωωω, Παοκάρα, έχω τρέλα μέσ’ στο μυαλόοοο», εγώ να δεις τι τρέλα που έχω στο μυαλό που χάνω το ματς, ευτυχώς έκανε γρήγορα, ξαναγυρίσαμε μέσα, μας έπρηξε με την τρέλα μέσ’ στο μυαλό σε όλο το ματς και τη σημαία που κουνούσε μπροστά μας και μας έβγαλε τα μάτια. Φεύγοντας, μου λέει «μπαμπά, έμαθα κι άλλο τραγούδι του ΠΑΟΚ, από τους γυμνούς που το λέγανε, να σου το πω»; Να μου το πεις. «Παοκάρα, έχω έξι, Παοκάρα, έχω έξι, έχω έξι». Καλά το πας, για την ηλικία σου.

Τα δεκάλεπτα: 19-12, 44-28, 68-49, 88-63

ΠΑΟΚ (Μαρκόπουλος): Λάνγκφορντ 4, Λιάπης 7 (2), Χαραλαμπίδης 8, Κάρτερ 17 (3), Κακαρούδης 5 (1), Τσόχλας 2, Δέδας 8 (2), Μαργαρίτης 4, Κώττας, Οντουμ 10 (1), Σαλούστρος 10 (1), Βον 13

ΚΑΟΔ (Μέξας): Σλαφτσάκης 3, Βασόγεβιτς 3, Τζόνσον 10, Γεωργάκης 9, Ατκινς 8, Οντομ 3, Σπυριδωνίδης 6 (1), Μίσελ 8, Ζάρας 5 (1), Λόου 7, Χρυσικόπουλος 1

Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more
14

14

Κλείνουμε οριστικά το Κεφάλαιο 14 στη σελίδα μας, με μια μικρή αναδρομική έκθεση. ...

Read more
Συμβολικό

Συμβολικό

Ο πρώτος αγώνας του ΠΑΟΚ που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το ΠΑΟΚ-Πιερικός 2-1, τη χρονιά που πή ...

Read more
Πολίτικα

Πολίτικα

Πολιτική ανάλυση, κατήχηση, προσηλυτισμός, κομματική προπαγάνδα, νεότερη ιστορία της Ελλάδας και των ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Νομιμότητα

Νομιμότητα

Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω π ...

Read more
Σπίτι

Σπίτι

«Αυτό, αυτό, αυτό είνα& ...

Read more
Άβαταρ

Άβαταρ

Η Ηλέκτρα είναι 6,5 ετών. &T ...

Read more
Ύαινες

Ύαινες

Το πρώτο ποστ στη σελίδα μου, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Άγγελος Αναστασιάδης αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ, ήτ ...

Read more
Σεισμός

Σεισμός

Ήταν ωραία έκπληξη η νότα από τα 90ς προχθές. Λίγα λεπτά ρετρό καγκουριάς, για να θυμούνται οι παλιό ...

Read more
Μουσαντανί

Μουσαντανί

Υπέγραψε επιτέλου& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.