Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

denΤο Σάββατο, όπως σχεδόν κάθε Σάββατο, ξύπνησα στις 4:15. Πήγα στη δουλειά, έγινα κομμάτια, έκανα ψώνια, γύρισα σπίτι στα όρια της λιποθυμίας. Ίσα που κρατιόμουν όρθιος στο ντους, ήθελα να ξαπλώσω στην μπανιέρα και να κοιμηθώ κάτω απ’ το καυτό νερό. Δεν πεινούσα, δεν ένιωθα να θέλω οτιδήποτε πέρα από το κρεβάτι μου. Έπεσα στις τρεις, είπα στην Άννα να με ξυπνήσει μία ώρα μετά, να δούμε το ματς. Πριν με πάρει ο ύπνος, τηλεφώνησε ο Άντι. «Να έρθω να σε πάρω, να δούμε την μπάλα στο Παλατάκι και μετά το μπάσκετ». Πήγαινε εσύ, τρώω κι έρχομαι. Ζήτησα από την Άννα να μου βάλει να φάω. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα κοιμόμουν, με ξύπνησε με την έναρξη του αγώνα στο Περιστέρι.

Έφυγα στο 0-1 για το γήπεδο, βλέποντας το υπόλοιπο ματς στο κινητό, έχει καλό streaming η ΕΡΤ. Μπήκα στο πρώτο αστικό, μετά το πήρα με το πόδι, από το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής. Συνήθως κάνω ένα τέταρτο περπάτημα όταν πάω από εκεί, αλλά τούτη τη φορά έγραψε το κινητό «εντοπίστηκαν 28 λεπτά περπάτημα», επειδή όσο πήγαινα έβλεπα και την μπάλα, τις ευκαιρίες που χάνονταν μετά το 1-1. Έφτασα στο Παλατάκι ακριβώς στις έξι. Αγόρασα έναν φραπέ από το κυλικείο, μπήκα στο πέταλο και μου φάνηκε το γήπεδο άδειο, αν και περίμενα περισσότερο κόσμο. Το ματς δεν είχε αρχίσει ακόμα.

Πριν κατευθυνθώ στη μόνιμη θέση μου, δίπλα στους λιγοστούς, κλασικούς συντρόφους του μπάσκετ, είδα ένα πανί να πιάνει σχεδόν όλο το απέναντι πέταλο: «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΙΦΑΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ», με μια παλιά σημαία της Ελλάδας στη μέση. Ρώτησα δίπλα μου, στους ΒΕΜ, που είναι κι αυτοί παρόντες σε κάθε αγώνα στο Παλατάκι, δεν ήξερε κανείς ποιος το είχε κρεμάσει. Κατέβηκα στους ανθρώπους της ΚΑΕ, ούτε κι αυτοί ήξεραν κάτι, μόλις είχαν βγει οι περισσότεροι από το κυλικείο όπου έβλεπαν το ποδόσφαιρο. Κοντά στο πανί είχε πέντε άτομα, το υπόλοιπο πέταλο είχε τη συνήθη όψη των άδειων καθισμάτων. Κανείς δεν ήξερε τίποτα -αργότερα, θα μάθαινα πως το είχε κρεμάσει ο ίδιος ηλίθιος που είχε φέρει παλιότερα πανί για τη Μονή Εσφιγμένου, ναι, για τη Μονή Εσφιγμένου στον ΠΑΟΚ, αυτά που κάνουν μόνο οι γαύροι τώρα ήρθαν κι εδώ. Ο ηλίθιος που κυκλοφορεί στο γήπεδο με διαπίστευση, άρα είναι γνωστός στη διοίκηση του μπάσκετ ή του βόλεϊ, όποιος τον «διαπιστεύει», δηλαδή όποιος τον θεωρεί ως κατάλληλο άνθρωπο να εκπροσωπήσει τον Σύλλογο ΠΑΟΚ. Αυτήν τη φορά ο ηλίθιος είχε διαπίστευση της ΚΑΕ ΑΕΚ -άντε βγάλε άκρη τώρα τι σχέδιο είχε φτιάξει για να κυκλοφορεί στο Παλατάκι ελεύθερος, όσο ο κόσμος ήταν μέσα να βλέπει το ποδόσφαιρο κι αυτός με τους δικούς του να κρεμάνε αυτή την ντροπή. Ποιος του έδωσε το καρτελάκι της ΑΕΚ, η ΑΕΚ, η ΕΟΚ -ποιος Παοκτσής έχει καρδιά να κρεμάσει στο πέτο το σήμα άλλης ομάδας, στην τελική;

Μετά το πανί της λεζάντας που είχε κρεμαστεί για κάτι δευτερόλεπτα για τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής, μετά το «Fuck Turkey», μετά τη «Μονή Εσφιγμένου», μετά την απόλυτη οπαδική ξεφτίλα με την Παρτιζάν, μετά τα πολεμοχαρή στα κυριλλικά που δεν ήξεραν καν τι έγραφαν και το είχαν βάλει ανάποδα οι γελοίοι που το είχαν φέρει, ήρθε κι ο «αθάνατος» Κατσίφας να γράψει τη δική του ιστορία στη φασιστοποίηση ενός γηπέδου παρατημένου σχεδόν απ’ όλους εκτός από τους ποντικούς που το χρησιμοποιούν ως χωνί για να ακουστούν, επειδή δεν έχουν δική τους φωνή δυνατή και χρειάζονται τον ενισχυτή ΠΑΟΚ να φτάσουν στ’ αυτιά και τα μάτια μας. Είχα συμπληρώσει σχεδόν μισό λεπτό παρουσίας στο γήπεδο, στράφηκα στους δικούς μου, όλοι παγωμένοι. «Φεύγω», είπα τριγύρω και σηκώθηκε ένας μαζί μου. «Πάμε, δεν έχουμε θέση εδώ», είπε. Αυτή η κερκίδα δεν είναι για μένα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB