ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

h60Με το πρώτο της κλάμα έκανε πραγματικότητα την ευχή και κατάρα της μάνας μου «το παιδί που θα κάνεις να είναι σαν εσένα, να δεις τι τραβάω». Είναι καρμπόν μου η Χουλιγκάνα σε όλα τα εσωτερικά της, στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, στον χαρακτήρα, στη συμπεριφορά, ένας μικρός Ισοβίτης στο θηλυκό, το ίδιο εκνευριστική με τον πατέρα της, με απίστευτη υπομονή στο σπάσιμο νεύρων των άλλων, με εξωφρενική προσήλωση σε κάθε μικρό και μεγάλο στόχο που βάζει και όλα τα ωραία που έχει πει η μάνα της για μένα, κατά καιρούς. Η βασικότερη ομοιότητά μας είναι η αντοχή μας στην αϋπνία: Μπορεί να ξυπνήσει ξημερώματα και να μείνει δίχως να κοιμηθεί ως το άλλο πρωί, από μωρό παιδί ήταν έτσι, με όλες τις συνέπειες που μπορεί να είχε αυτό στη ζωή των γονιών της όταν βρέθηκαν μ’ ένα μωρό που δεν έλεγε να κλείσει μάτι.

Η Λιλιγκάνα, από την άλλη, δεν είναι κορόιδο. Ξυπνάει την ίδια ώρα, κοιμάται κάθε μεσημέρι ένα διωράκι, πέφτει το βράδυ νωρίς και ξεκουράζεται. Τρώει συγκεκριμένα πράγματα, συγκεκριμένες ώρες, συμμαζεύει τα πράγματά της, είναι υπάκουη και διαλλακτική, καλοπροαίρετη, δηλαδή σαν τη μαμά της, στο πιο σοφτ, λόγω ηλικίας. Αν της χαλάσεις το πρόγραμμα την έχασες, τον ήπιες, θα γκρινιάζει μέχρι να επανέλθει στο κανονικό της. Αυτό πάθαμε το Σάββατο στην Τούμπα, αν και η χαρά της που έβλεπε ματς του «μεγάλου» ΠΑΟΚ, όπως δήλωσε από μόνη της, μετρίασε κάπως την γκρίνια. Είχε ξαναπάει στην Τούμπα, στα επίσημα, τότε που είχα παίξει μπάλα και δεν ήταν κανονικές συνθήκες αγώνα, ήταν και δύο χρονών, οπότε ένιωθε σαν πρώτη φορά. Έμεινε με ανοιχτό στόμα μπαίνοντας στη Θύρα 4, δεν μπορούσε να το πιστέψει βλέποντας το γήπεδο από ψηλά και σχολίαζε, ποπό, πολύ μεγάλος ο ΠΑΟΚ εδώ, δεν είναι σαν το Παλατάκι.

Τις είχαμε ψοφήσει στο περπάτημα όλη μέρα, πήγαμε στην Έκθεση Βιβλίου, πάθαμε και μια πλάκα οικογενειακώς επειδή είναι λίγο κάπως να βλέπεις τα μούτρα σου μέσα στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης πρώτη μούρη, ξεπαραδιαστήκαμε με τα βιβλία που πήρανε καθώς έχουμε ξεκαθαρίσει ότι «για βιβλία δεν θα ρωτάτε, θα παίρνετε ό,τι θέλετε» αλλά εκεί δεν είναι το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς να παίρνεις ένα κάθε Σάββατο και ξεμπερδέψαμε, είναι ολόκληρος λαβύρινθος, δεκάδες περίπτερα, πειρασμοί κάθε λίγα μέτρα, παραστάσεις, μπαλόνια, πολύχρωμα εξώφυλλα και σταντ, πήγαμε στην Τούμπα κουβαλώντας δέκα κιλά στην πλάτη για την καθεμιά. Περνώντας από το κλασικό στέκι για να αφήσουμε τα συμπράγκαλα και να μην τα έχουμε μαζί μας στο γήπεδο, που ήδη η Λιλιγκάνα είχε υπερβεί τα όριά της και είχαμε φτάσει έξι το απόγευμα και τα βλέφαρα όλο και έκλειναν όπως περπατούσε, η ματιά της διασταυρώθηκε με το πιο λαχταριστό έδεσμα της γαστρονομικής της ποικιλίας. «Σουβλάκι»!

Κάναμε πως δεν ακούσαμε, βιαζόμασταν, δεν ήμασταν τώρα να παραγγέλνουμε και να περιμένουμε, τραβήξαμε με το πόδι για το γήπεδο, που ήταν απόσταση, όπου μπήκαμε με την έναρξη, ενώ είχαμε και το ζόρι των τουρνικέ να τις περάσουμε δύο-δύο. Η Λιλιγκάνα είδε τις καντίνες και σάστισε, «τι είναι αυτό, αυτοκίνητο που πουλάει σουβλάκια», τρελάθηκε από τη χαρά της, σου λέει τέτοιο να πάρουμε, όχι κανένα οικογενειακό που ψάχνει η μαμά, να πρέπει να οδηγάμε ώρα μέχρι το σουβλατζίδικο, όχι, θα έχουμε ένα σουβλακοάμαξο και μόλις πεινάμε κάνουμε στάση και τρώμε, ή, καλύτερα, εμένα με έχουν πίσω, να ψήνω και να τρώω. Το πρώτο ημίχρονο το βγάλαμε άνετα, λόγω της καλής διάθεσης επειδή πρώτη φορά έβλεπαν ΠΑΟΚ από τόσο ψηλά και σε τόσο μεγάλο γήπεδο, χτυπούσαμε τις λαμαρίνες στο ρυθμό των συνθημάτων, φωνάζαμε τα πιο γνωστά που ξέρουνε, χοροπηδούσαμε, διαβάζανε από λίγο τα νέα τους βιβλία, αλλά με το δεύτερο ημίχρονο άρχισε να πέφτει το ηθικό. Μέχρι κι η Χουλιγκάνα βαρέθηκε και ρώτησε «πόσο έχει ακόμα», δηλαδή ήταν η πρώτη που φώναξε «ο βασιλιάς είναι γυμνός», όλοι είχαμε βαρεθεί να βλέπουμε δέκα παίκτες να ψάχνουν τον Πρίγιοβιτς και αντί να πανηγυρίζουμε γκολ να ξεσπάσουμε άκουγες κάθε πέντε λεπτά γκρίνια στο τελευταίο, αδιάφορο, ας πούμε, ματς της χρονιάς. Την πήρα στην 4Α, την ανέβασα στο κάγκελο, δίπλα στους πυρσούς, που δεν είχε πυρσούς, κύριε εισαγγελέα, αν με διαβάζεις, έτσι το γράφω, να δώσω χρώμα στο κείμενο, μπήκαμε στους φωνακλάδες και τότε έλαμψε πάλι η ματιά της «ε, μπαμπά, εδώ είναι ωραία, όχι εκεί πάνω», έτσι μπράβο, τώρα συνεννοούμαστε.

Η μικρή είχε ήδη βασιλέψει στην αγκαλιά της μαμάς και έδειχνε έτοιμη να κοιμηθεί. Το μόνο που μουρμούριζε ήταν η λέξη «σουβλάκιιι, σουβλάκιιι», με παράπονο, νιώθοντας προδομένη από την υπόσχεσή μου «μόλις τελειώσει το ματς θα σου πάρω από το σουβλακοάμαξο» επειδή, ρε παιδιά, αυτό το ματς δεν τελειώνει ποτέ, τι θα γίνει. Σε μια προσπάθεια να της τονώσω το ενδιαφέρον, της είπα πως «όσα γκολ βάλει ο ΠΑΟΚ τόσα σουβλάκια θα σου πάρω μετά» και στα γκολ με κοιτούσε με νόημα, «ένα», μετά «δύο» αλλά περνούσε η ώρα κι ο ΠΑΟΚ δεν έβαζε γκολ άρα δεν είχε άλλο σουβλάκι. Τα ξέχασε τα κρεατικά, όμως, είχε πάει πια σχεδόν εννιά το βράδυ που στο κανονικό της τέτοια ώρα κοιμάται στο σπίτι, όχι μόνο δεν την είχε πέσει για το μεσημεριάτικο δίωρο αλλά τη σέρναμε στις εκθέσεις και τα ποδόσφαιρα, είχε γίνει κομμάτια, κούρνιαζε στην αγκαλιά και δεν έλεγε τίποτα, μισοκοιμόταν και είμαι σίγουρος πως αν δεν συνέχιζαν τα συνθήματα οι φωνακλάδες κάγκουρες για το όπλο που ήταν μαγικό και την αερογέφυρα στη Νέα Φιλαδέλφεια θα ακουγόταν και το ροχαλητό της. Ώσπου βάζει ο Πρίγιοβιτς το γκολ στις καθυστερήσεις και πετάγεται από την αγκαλιά της μαμάς, σηκώνεται όρθια, χειροκροτάει γεμάτη ζωντάνια σαν να τη χτύπησε κεραυνός και φωνάζει «ναι, ναι, ναι, τρία σουβλάκια, μπαμπά, τρία»!

Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more
Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015 & ...

Read more
Προδότες

Προδότες

Πονάει λίγο, αλλά ας μιλήσουμε για τους προδότες (και για τους «προδότες»), μέρες που είναι. (Μπαίν ...

Read more
Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με ανοιχ&t ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
Μετανάστης

Μετανάστης

Μεγάλη κωλομέρα η χθεσινή. Αποχαιρέτησα τον καλύτερο φίλο μου, που έφυγε για την ξενιτιά. Πρώτη φορά ...

Read more
Όμιλοι

Όμιλοι

Ίσως η πιο γελοία έμ&pi ...

Read more
Καραγκιοζάκο

Καραγκιοζάκο

Δύο ματς παίξαμε στο Πρωτάθλημα, τα κερδίσαμε. Ένα ματς στο Κύπελλο, το κερδίσαμε, πήγαμε ημιτελικό ...

Read more
Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα &s ...

Read more
Υποψήφιοι

Υποψήφιοι

Το συγκεντρωτικό π& ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
Κωλοτρυπίδες

Κωλοτρυπίδες

Θα ήθελα να ευχαρ&iota ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.