Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

velakiaΜετά το ματς με την Τενερίφη πήγα στον πατέρα του και τα ξέρασα όλα. «Τι θα γίνει με τον γιο σου, με παίρνει τηλέφωνο να πάμε για βελάκια, του λέω ρε ποια βελάκια πάμε Παλατάκι έχουμε ευρωπαϊκό ματς και απαντάει ρε ποιο Παλατάκι έλα να σε σκίσω στο Κρίκετ που έχω βελτιώσει το στιλ μου και κλείνω 20, 18 και 19 από τον πρώτο γύρο».

Χλώμιασε ο παλιός Παοκτσής, γέλασε, αλλά έδειξε πώς πίστευε ότι έκανα πλάκα. «Αλήθεια σου λέω, μιλήσαμε δυο ώρες πριν το ματς, του είπα πως εγώ θα έρθω με γυναίκα και δύο παιδιά, που είμαστε οι μεγάλοι από δουλειά και οι μικρές από σχολεία, αγγλικά και μπαλέτο, ταλαιπωρημένες από τις εφτά το πρωί, δύο αστικά να πάμε και δύο να γυρίσουμε, που θα φτάσουμε σπίτι στις έντεκα και τα παιδιά θα κουτουλάνε από τη νύστα και την κούραση, κι αυτός έχει ρεπό, τα ξύνει όλη μέρα και ακριβώς την ώρα του ματς οργανώνει βελάκια»; Και τον αφήνω να με κοιτάζει, κουνώντας το κεφάλι, προβληματισμένος.

Χτυπάει το τηλέφωνο το άλλο πρωί. «Μαλάκα, με γάμησες. Με πήρε ο πατέρας μου χθες το βράδυ και με ξέχεσε, του είχα πει πως δεν προλαβαίνω να έρθω στο ματς κι αυτός έμαθε από εσένα πως έπαιζα βελάκια, άνω κάτω μας έκανες». Και του απάντησα πως κάποιος έπρεπε να πει την αλήθεια στον πατέρα του μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορεί να τον κοροϊδεύει με ψεύτικες δικαιολογίες, μία πονόδοντος, μία το παιδί δήθεν δεν τον αφήνει να φύγει, μία βρέχει, μία χιονίζει. Όχι. Ο γιος του απλώς έχει επιλέξει να κάνει τη ζωή του και να αφήσει τον μπασκετικό ΠΑΟΚ μόνο του και να τρέχει στην Τούμπα να χειροκροτεί έντεκα μαντράχαλους που κυνηγάνε μια μπάλα, σε αντίθεση με τον πατέρα του που τόσες δεκαετίες ζήτημα να έχει χάσει πέντε αγώνες στο μπάσκετ -κι αυτούς επειδή ήταν στο νοσοκομείο. «Με γάμησες». «Είχα υποχρέωση απέναντι στον πατέρα σου και τον ΠΑΟΚ».

Τρεις μέρες μετά, στο χθεσινό ματς με τον Άρη, ακούγεται ο Σήφης να φωνάζει από το μικρόφωνο πως έχει βρεθεί δίπλωμα οδήγησης. Και το ονοματεπώνυμο ανήκει στον άσωτο υιό. «Συνωνυμία», σκέφτηκα, δεν έχει δίπλωμα ο δικός μου. Και θυμήθηκα, μετά, πως κάποτε το είχε πάρει. Έφαγε ένα χιλιάρικο σε μαθήματα, λάδωσε, πήρε το δίπλωμα, οδήγησε τετρακόσια μέτρα ευθεία, τράκαρε και από τότε δεν έκατσε μπροστά σε αυτοκίνητο ούτε ως συνοδηγός.

Κατέβηκα ως τον Σήφη και τον ρώτησα αν έκανε πλάκα ή όντως βρήκε δίπλωμα στο όνομα του δικού μου. «Πορτοφόλι ήταν, αλλά είπα δίπλωμα για να μην έρθουν σαράντα άνθρωποι να πουν ότι είναι δικό τους». Και τον ακούω πίσω μου τον χαμένο να με φωνάζει καμαρωτός, γυρίζω, τον βλέπω χαμογελαστό και του λέω «ρε καριόλη, έχασες επίτηδες το πορτοφόλι για να ακουστεί σε όλο το γήπεδο πως ήρθες στο ματς και να έχει μούτρα ο πατέρας σου να κυκλοφορεί από αύριο στην πόλη»; Και απαντάει, χωρίς δεύτερη σκέψη, «εννοείται, με μια κίνηση έμαθαν τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι πως είμαι εδώ».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB