Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

kimi2017

Πρώτη φορά πήγα στο Παλατάκι τόσο διαβασμένος. Μηδέν-πέντε ήταν αυτό, δεν έχει υπάρξει στην ιστορία τέτοιο χάλι στο ξεκίνημα, τα πράγματα είναι σοβαρά.

Φως στο ασπρόμαυρο τούνελ δεν έχει, στην ουσία πηγαίνουμε, όσοι πηγαίνουμε, να περάσει αναίμακτα αυτή η χρονιά, να έρθει η επόμενη, να περάσει κι εκείνη χωρίς καρδιακά επεισόδια, να φτάσει η μεθεπόμενη και το μεγάλο μας πλάνο είναι κάποια στιγμή να πεθάνουμε και ο ΠΑΟΚ να παραμένει στην Α1 και να μην πάρουμε μαζί μας στον τάφο την ντροπή του υποβιβασμού.

Παρά τα όσα λένε τριγύρω μας οι αναγνώστες των ιστοσελίδων, ούτε καλούς παίκτες πιστεύω πως έχουμε στο μέγεθος που θα φτιάξουμε μια ομάδα να μας φτιάχνει τα Σαββατόβραδα, ούτε καλούς προπονητές έχουμε να εκμεταλλευτούν τις όποιες δυνατότητές τους, ούτε γενικά γύρω από την ομάδα έχουμε μεγάλη ποιότητα, αν εξαιρέσεις κάποιες σταθερές αξίες που, προσωπικά, γνωρίζω και αναγνωρίζω πως η θέση τους μπορεί να είναι και ισόβια. Αλλά όλοι αυτοί παίζουν και εργάζονται για τον ΠΑΟΚ -το μόνο που θα έπρεπε να με ενδιαφέρει είναι να πετυχαίνουν. Συνεπώς, πέρα από την όποια προσωπική μου άποψη, το θέμα είναι να κερδίζει ο ΠΑΟΚ. Να παίξουν καλά οι παίκτες, να κάνει εύστοχες επιλογές ο προπονητής, να τους βοηθήσουν οι μάνατζερ, οι διοικητικοί, οι υπάλληλοι. Εφόσον ο ΠΑΟΚ κέρδισε, είμαστε καλά για σήμερα. Μία νίκη και πέντε ήττες είναι καλύτερο από μηδέν νίκες και έξι ήττες. Όταν πνίγεσαι, μια ανάσα είναι πάντα καλοδεχούμενη.

Πέρσι είχα μάθει τους παίκτες της Κύμης απ’ όξω κι ανακατωτά. Τον πύργο Μόργκαν και τον διάολο Ελ-Αμίν, τον εκνευριστικά καλό χειριστή Αντεγκμπόγιε, τον πολύ ταλαντούχο Τουτζιαράκη που τον σκεφτόμουν δίπλα στα δικά μας ελπιδοφόρα νιάτα και θλιβόμουν, τον ατσούμπαλο Σιγκούνα, το μηχανάκι Τσούπκοβιτς, τον ποντικαρά Κοστόβ, τον άγευστο Πάλμπλαντ, τον αυθεντικό τίμιο Έλληνα μπασκετμπολίστα Σχίζα, τον απολύτως άχρηστο Όρτον, όλους. Μέχρι και κονέ έβαλα να ρωτήσουν αν ο πρόεδρος της Κύμης ενδιαφέρεται να αγοράσει το μπάσκετ του ΠΑΟΚ, έτσι που τον έβλεπα να πηγαινοέρχεται στο κλειστό της Χαλκίδας και να μιλάει με τους πάντες και μου έκανε απίστευτη εντύπωση πόσο γαμάτος φαινόταν, με την καμπαρντίνα του και όλο τον κόσμο, από τους φιλάθλους και τους φροντιστές μέχρι τους παίκτες, τους διαιτητές και τον προπονητή να του μιλάνε άνετα και για οτιδήποτε. Έμαθα έως και ποιος παίκτης της Κύμης στέλνει ενοχλητικά μηνύματα σε παντρεμένη αιθέρια ύπαρξη της ευβοιακής κοινωνίας και τον ψάχνει ο άντρας της, είχα πληροφορίες για τα πάντα, μπήκα σήμερα στο γήπεδο έτοιμος να χρησιμοποιήσω το καθετί ώστε να βοηθήσω τον ΠΑΟΚ (κυρίως για να φωνάξω στον συγκεκριμένο παίκτη ποιος τον ψάχνει, να δω τα μούτρα του αν βρεθεί αντιμέτωπος με το καλάθι μας τι θα κάνει).

Και πάει η Κύμη και τους αλλάζει όλους. Όλους, όμως, δεν υπήρχε κανείς από την περσινή ομάδα στη φετινή. Δεκαέξι παίκτες τους είδα την προηγούμενη σεζόν σε Παλατάκι και Κάνηθο, και οι δεκαέξι πήρανε δρόμο. Ή, τέλος πάντων, δεν ήταν σήμερα στην αποστολή, δεν θα κάθομαι να διαβάζω και αγωνιστικό ρεπορτάζ της Κύμης για τις ελλείψεις της -και να θέλω, πού να το βρω. Στο φύλλο αγώνα, που ως VIK προμηθεύομαι από υψηλόβαθμο στέλεχος της Παοκτσήδικης οικογένειας πάντα πριν από κάθε ματς, διάβαζα και ξαναδιάβαζα τη σύνθεσή τους και δεν έβρισκα τίποτα. Ούτε καν ο παρενοχλητής της παντρεμένης δεν υπήρχε, τσάμπα τόση φαντασίωση που είχα κάνει για το πώς θα τον παρενοχλώ εγώ από τη γωνία στο πεταλάκι. Από τα ονόματα, κλικ δε μου έκανε σχεδόν κανείς: Υπήρχε ο Μανωλόπουλος, αυτός που είχε συνολικά στην καριέρα του έξι τρίποντα (συμπεριλαμβανόμενων των αγώνων που είχε δώσει σε εφηβικά και σχολικά πρωταθλήματα) και μας έβαλε πέρσι στα Τρίκαλα 7 στα 10, αλλά ποιος είναι ο Μανωλόπουλος να μας ξαναβάλει 20 πόντους, είχε περάσει τη μεγάλη του βραδιά κόντρα στον ΠΑΟΚ, ήταν ακίνδυνος. Ο Άντζελο Τσαγκαράκις, που τον θυμάμαι κι αυτόν στα Τρίκαλα να έχει κάτι μεγάλες βραδιές αλλά και κάτι χάλια, μία πάνω και μία κάτω, τους υπόλοιπους δεν τους ήξερα. Φυσικά, στο ρόστερ δέσποζε το όνομα «Ελευθέριος Μητσιμπόνας», που όλοι με τη μία ήμασταν σίγουροι εκατό τοις εκατό πως στάνταρ, δεν υπάρχει περίπτωση, ο γιος του θα είναι, αλλά όσο και να έμοιασε στον πατέρα του, τι να το κάνεις το καλό σέντερ μπακ στο μπάσκετ. Το «Ανδρέας Γλυνιαδάκης» στη λίστα επιβεβαίωνε πως, ναι, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα, δεν μπορούν αυτοί οι απίθανοι τύποι να μας κάνουν ζημιά -όχι σήμερα που παίζουμε το ματς της παραμονής, λέμε τώρα.

Και πάει ο Μανωλόπουλος και βάζει πάλι 20 πόντους. Σπάει την ασύλληπτης έμπνευσης Άμυνα-Στελθ (Stealth Defence), δηλαδή αυτός να περιφέρει τα 2,08 του στα πέντε-εφτά μέτρα και μπροστά του να βάζουμε παίκτη 1,83 που τον μαρκάρει με διπλωμένα γόνατα, άρα το ύψος πέφτει απότομα γύρω στο 1,23, άρα ο Μανωλόπουλος δεν βλέπει πως έχει αντίπαλο, πάει να σουτάρει ντεμέκ ελεύθερος και, τσακ, του σκάει απότομα ο Ντίλαρντ με σηκωμένα χέρια και τον τρομάζει. Δεκατέσσερα σουτ έκανε ο Μανωλόπουλος, έβαλε τα έξι, έχασε τα τέσσερα, κέρδισε φάουλ στα υπόλοιπα. 20 αυτός και άλλους 19 ο Τσαγκαράκις, σύνολο 39 οι πρώην Τρικαλινοί, δηλαδή δύο περισσότερους από όσους μας είχαν βάλει μαζί οι δυο τους πέρσι στην ξεφτίλα των Τρικάλων. Έβαλε μια εικοσάρα και ο Τζόουνς, που εγώ είχα μπερδέψει το όνομα με το επώνυμο και φώναζα «Κάμερον, άντε να γυρίσεις καμιά ταινία, αγόρι μου», αυτή ήταν η Κύμη. Μια ομαδούλα τύπου Προμηθέα και Γκαζιαντέπ.

Αλλά αυτή την ομαδούλα την κερδίσαμε. Κι ας παίξαμε, πάνω-κάτω, το ίδιο μπάσκετ με τα προηγούμενα ματς, με το μόνιμο κόλπο που είχε εφεύρει κάποτε ο Σταυρόπουλος και τελειοποίησε ο Μπουντούρης, δηλαδή διείσδυση, πάσα στο τρίποντο, προσποίηση, διείσδυση, πάσα στο τρίποντο, προσποίηση, λήξη χρόνου (αυτό με τη «λήξη χρόνου» είναι η σύγχρονη εκδοχή της), ας κάναμε πάλι τα αγαλματάκια στην άμυνα όποτε αποφάσιζε κάθε πικραμένος να μπει για να τεστάρει τι ήχο κάνει η μπάλα όταν την αφήνεις στο καλάθι χωρίς αντίπαλο. Γιατί την κερδίσαμε; Πού να ξέρω εγώ, σάμπως έχω ιδέα από μπάσκετ; Αν έπρεπε να βγάλω ένα συμπέρασμα: Κερδίσαμε επειδή σφίξαν οι κώλοι. Ένα κλικ παραπάνω δύναμη στο ριμπάουντ, ένα δευτερόλεπτο λιγότερης σκέψης όταν βρίσκεσαι με την μπάλα στα χέρια χωρίς μαρκάρισμα έξω από τη γραμμή, ένας πόντος μεγαλύτερου απλώματος του χεριού για να την κλέψεις, έφταναν όλα αυτά, ένα κλικ, μια έξτρα ανάσα ξοδεμένη σε κάθε φάση, μια σφιγμένη γροθιά όχι, ρε φίλε, δεν μπορώ να χάσω απ’ αυτούς, ο ΠΑΟΚ είμαι, έχει όρια η κατρακύλα μου. Απομένει να δούμε πού θα βάλουμε τα όρια φέτος -ως αμετανόητοι, ρομαντικοί κάγκουρες, ως εγκεφαλικά καμένη κερκίδα ενός αθλήματος που σου επιτρέπει να σέρνεσαι όλη τη χρονιά και να εξιλεωθείς μέσα σε λίγες μέρες στο τέλος, δικαιούμαστε να επιμένουμε να ονειρευόμαστε ακόμα κι αν δεν βλέπουμε τίποτε άλλο παρά εφιάλτες. Αν και κάποιοι συγκεκριμένοι εφιάλτες δε λένε να ημερέψουν.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB