Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

PromΑναλύσεις, συγκρίσεις, συζητήσεις, βρισίδια, απογοήτευση, οργή, απατηλές προσδοκίες. Το μόνο που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση από το αποκαρδιωτικό χάλι της ομάδας χθες το βράδυ είναι η σοβαρότητα με την οποία επιμένει να αντιμετωπίζει ο κόσμος το μπάσκετ του ΠΑΟΚ.

Και με εκπλήσσει τόσο το εύρος των ανθρώπων που ασχολούνται με την ήττα από τον Προμηθέα όσο και η ένταση των σχολίων, αν και έχω υπόψη πως η ελεύθερη τηλεόραση θα φέρει από φέτος στην κουβέντα περισσότερους συνομιλητές αλλά και πως ο τρόπος παρουσίασης της ομάδας από συμπαθούντα τον ΠΑΟΚ ΜΜΕ δημιούργησε και θα συνεχίσει να δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις.

Το μπάσκετ του ΠΑΟΚ δεν προσφέρεται για να επενδύσεις συναισθηματικά. Όσοι επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται πως τα περασμένα μεγαλεία είναι περασμένα και αναφέρονται σε σπουδαίες στιγμές του προηγούμενου αιώνα είναι εμφανές πως ψάχνουν φαντάσματα. Στην καλύτερη, αναζητούν κακέκτυπα της φανέλας που τους γέμισε με ασύλληπτα δυνατές αναμνήσεις στα νιάτα τους, για να αναβιώσουν με τη φαντασία εκείνες τις ιστορικές στιγμές που έλιωναν στα κάγκελα του Παλέ υμνώντας τη μοναδική ομάδα που έφτασε κάποτε στο μπόι τους και, κάποιες βραδιές, ίσως να το ξεπέρασε.

Το τουρλουμπούκι που εμφανίστηκε στο παρκέ φορώντας τον Δικέφαλο στο στήθος μικρή διαφορά έχει από τα προηγούμενα χρόνια. Η παρουσία του Σούλη ίσως να έδενε κάπως το σύνολο μέχρι τώρα και να μην επέτρεπε να φανεί η ασχήμια τόσο εύκολα, αλλά η ασχήμια ήταν εκεί, συγκλονιστική και διαθέσιμη για όποιον ήθελε να δει πέρα από το ασπρόμαυρο που τυφλώνει και υπνωτίζει την καθαρή σκέψη. Ομάδες μόνιμοι κομπάρσοι, με παίκτες άχυρα που γεμίζουν τις άλλοτε βαριές, ασήκωτες φανέλες. Διοίκηση μόνιμων αποχωρούντων που μένουν ελλείψει διαδόχων, με το χέρι απλωμένο, ό,τι έχετε ευχαρίστηση να βγει η χρονιά. Ανάμεσά τους, σκόρπιες εξαιρέσεις που έδωσαν, μια στο τόσο, όμορφες βραδιές και κάποιες ελάχιστες αναμνήσεις για τα απομνημονεύματά μας. Αλλά, όπως και να 'χει, μια χρόνια σήμερα σου δίνει όσα ένα ματς στα 90ς -μια εικοσαετία σχεδόν από τον θάνατο του Μεγάλου Μπασκετικού ΠΑΟΚ και ό,τι μας άφησε να θυμόμαστε όλη αυτή η περίοδος δεν φτάνει όσα μας έδινε από μόνη της οποιαδήποτε χρονιά της χρυσής δεκαετίας.

Ο Μεγάλος ΠΑΟΚ δεν παίζει μπάσκετ. Για να δεις τον ΠΑΟΚ πρωταγωνιστή μπορείς να πας στο ίδιο γήπεδο άλλες μέρες και να δεις βόλεϊ ή να περιμένεις να ανοίξει η Τούμπα ή να ανακαλύψεις από κοντά το χάντμπολ. Οι μόνοι που έμειναν στην κερκίδα είναι αυτοί που πηγαίνουν επειδή η ομάδα φοράει τον Δικέφαλο -τους ίδιους παίκτες με άλλη φανέλα ποιος θα πήγαινε να τους δει. Κανείς δεν έχει ουσιαστικές απαιτήσεις, κανείς δεν πιέζει για υπερβάσεις ή τίτλους. Περνάνε οι Κηφισιές και τα Ρέθυμνα και τα Τρίκαλα από το φάντασμα του μια φορά κι έναν καιρό τεράστιου ΠΑΟΚ, λίγα χειροκροτήματα, λίγες μουρμούρες, η ζωή συνεχίζεται.

Το χθεσινό κράξιμο ήταν ισοπεδωτικό. Από το 1990 που πηγαίνω στο μπάσκετ δεν έχω ξανακούσει τόσο άγρια γιούχα, σε ένταση και διάρκεια. Έλειπα από το γήπεδο επί χρόνια τη δεκαετία των 00ς οπότε δεν μπορώ να ξέρω τι γινόταν τότε, αλλά όσο είμαι παρών δεν έχω ζήσει κάτι παρόμοιο. Και ακόμα δεν μπορώ να αντιληφθώ το γιατί. Η μόνιμη απάντηση που έπαιρνα ήταν η ερώτηση «ρε αυτή είναι η ομαδάρα που μας λέγανε»; Για να ξαναρωτήσω ποιοι σας λέγανε και να πάρω απάντηση «όλοι». Ποιοι «όλοι»; «Όλα τα σάιτ». Και κάπου εκεί κόβεις την κουβέντα -με ανθρώπους που σχηματίζουν άποψη για την ομάδα από τα άρθρα των ιστοσελίδων δεν έχεις καμία δουλειά να κάτσεις να συζητήσεις οτιδήποτε.

Πραγματικά, δεν ξέρω τι επαναστατικό περίμεναν να δουν όλοι αυτοί οι τύποι που πιστεύουν τους δημοσιογράφους. Στην καλύτερη περίπτωση θα φτάσουμε ως τους ημιτελικούς, κάτι που κάναμε και με τον Μαρκόπουλο στον πάγκο, και με φθηνότερη ομάδα. Ο μοναδικός εφικτός στόχος, δηλαδή ο τελικός του Κυπέλλου, χάθηκε λίγες μέρες πριν από ένα παρόμοιο χάλι. Για την αλλαγή προπονητή, το ποιος έκανε την επιλογή του επόμενου, ποιος πλήρωσε ή θα πληρώσει το κόστος της φετινής ομάδας και από πού περιμένουμε τόσα έσοδα ώστε οι «νοικοκύρηδες» της διοίκησης να μην τη βάλουνε μέσα, ποιος δημοσιογράφος θα γράψει, να μας ανοίξει τα μάτια. Γιατί, όπως ούρλιαζε η μισή κερκίδα χθες λίγο πριν το ημίχρονο, «σας έκαναν όλους μάγκες οι αβανταδόροι, όλοι βολεμένοι και άνιωθοι είστε εκεί μέσα».

Εγώ δεν φώναξα τίποτα χθες. Ούτε έβρισα, ούτε χειροκρότησα κανέναν. Έπινα τον καφέ μου ζώντας το ίδιο έργο για πολλοστή συνεχόμενη φορά και απλώς παρακολουθούσα. Όσο παρακολουθούσα, έβλεπα τα κοκκινισμένα, απεγνωσμένα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω μου στην κερκίδα. Και τα άχρωμα, αδιάφορα πρόσωπα απέναντι, που δεν νομίζω να είχαν πρόβλημα χθες να τους πάρει ο ύπνος. Αλλά όλα αυτά τα έχω συνηθίσει. Τα έχω αποδεχτεί. Πηγαίνω στον ΠΑΟΚ, στον μικρότερο από όλους τους ΠΑΟΚ που έχει να μου προσφέρει η σύγχρονη ασπρόμαυρη οικογένεια, επειδή είναι ΠΑΟΚ και αυτό με βοηθάει να την παλέψω, σε αντίθεση με τους πραγματικά εξοργισμένος τριγύρω μου. Αν κάτι με στεναχώρησε ήταν οι τρεις «χαζογκόμενες», όπως τους αποκάλεσε κάποιος, οι τρεις γελοίοι στο κέντρο της κερκίδας απέναντί μας που χαχάνιζαν ασταμάτητα και έβγαζαν σέλφι όσο ο ΠΑΟΚ ήταν δεκαπέντε και δεκαοκτώ και είκοσι έναν πόντους πίσω από κάποιον Προμηθέα. Αυτό, ναι, ήταν ντροπή. Τα υπόλοιπα ήταν απλώς Σάββατο απόγευμα στο Παλατάκι.

Ρομποτάκια

Ρομποτάκια

Τα ρομποτάκια είχαν &p ...

Read more
Φάπα

Φάπα

Η τελευταία φάπα που έφαγα ως εκδρομέας οπαδός του ΠΑΟΚ ήταν το 1997. Ήταν η τρίτη φάπα συνολικά και ...

Read more
Mπαλάκια

Mπαλάκια

Πραγματικά, είναι μοναδικό το συναίσθημα να είσαι Ολυμπιακός. Πρέπει να ζήσεις λίγο ως γάβρος για να ...

Read more
Βαφακούντο

Βαφακούντο

Κριτική ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα 0-1. Όπως τα πήρε τόσα ματς ο Άγγελος, έτσι έχασε αυτό με τη Φιορεντίνα. Δικ ...

Read more
Γυρίσματα

Γυρίσματα

Ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί τη διαδικασία της «σέλφι» μέσα στην Τούμπα. Πώς στήνεται το πράμα και π ...

Read more
Συνείδηση

Συνείδηση

Αμφιταλαντεύτηκα, πάλεψα μέσα μου για αρκετή ώρα, μέχρι και ερώτημα στους φίλους μου έβαλα στο Faceb ...

Read more
Ενδιαφέρον

Ενδιαφέρον

Με αφορμή το σχόλιο ενός –κατά δήλωση- παναθηναϊκού, ας αναλύσουμε την οπαδική συνείδηση του Παοκτσή ...

Read more
Tσομπανόσκυλα

Tσομπανόσκυλα

Ο ΠΑΟΚ που ονειρ&epsil ...

Read more
Ξενάγηση

Ξενάγηση

Ξενάγηση στον Άγγλο οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, στο ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα, δύο ώρες πριν το παιχνίδι. ...

Read more
Πατάρι

Πατάρι

Έχεις τον πόνο σου &alpha ...

Read more
Καράβι

Καράβι

Στις αρχές της περιόδου 1992-1993 η κόντρα του κόσμου με τον Θωμά είχε αρχίσει να εντείνεται. ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.