Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

Βράχια

Βράχια

1 Οκτωβρίου 1992 - 1...

Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί...

  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03
  • Βράχια

    Βράχια

    Sunday, 01 October 2017 13:44
  • Χημεία

    Χημεία

    Friday, 29 September 2017 15:13

PromΑναλύσεις, συγκρίσεις, συζητήσεις, βρισίδια, απογοήτευση, οργή, απατηλές προσδοκίες. Το μόνο που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση από το αποκαρδιωτικό χάλι της ομάδας χθες το βράδυ είναι η σοβαρότητα με την οποία επιμένει να αντιμετωπίζει ο κόσμος το μπάσκετ του ΠΑΟΚ.

Και με εκπλήσσει τόσο το εύρος των ανθρώπων που ασχολούνται με την ήττα από τον Προμηθέα όσο και η ένταση των σχολίων, αν και έχω υπόψη πως η ελεύθερη τηλεόραση θα φέρει από φέτος στην κουβέντα περισσότερους συνομιλητές αλλά και πως ο τρόπος παρουσίασης της ομάδας από συμπαθούντα τον ΠΑΟΚ ΜΜΕ δημιούργησε και θα συνεχίσει να δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις.

Το μπάσκετ του ΠΑΟΚ δεν προσφέρεται για να επενδύσεις συναισθηματικά. Όσοι επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται πως τα περασμένα μεγαλεία είναι περασμένα και αναφέρονται σε σπουδαίες στιγμές του προηγούμενου αιώνα είναι εμφανές πως ψάχνουν φαντάσματα. Στην καλύτερη, αναζητούν κακέκτυπα της φανέλας που τους γέμισε με ασύλληπτα δυνατές αναμνήσεις στα νιάτα τους, για να αναβιώσουν με τη φαντασία εκείνες τις ιστορικές στιγμές που έλιωναν στα κάγκελα του Παλέ υμνώντας τη μοναδική ομάδα που έφτασε κάποτε στο μπόι τους και, κάποιες βραδιές, ίσως να το ξεπέρασε.

Το τουρλουμπούκι που εμφανίστηκε στο παρκέ φορώντας τον Δικέφαλο στο στήθος μικρή διαφορά έχει από τα προηγούμενα χρόνια. Η παρουσία του Σούλη ίσως να έδενε κάπως το σύνολο μέχρι τώρα και να μην επέτρεπε να φανεί η ασχήμια τόσο εύκολα, αλλά η ασχήμια ήταν εκεί, συγκλονιστική και διαθέσιμη για όποιον ήθελε να δει πέρα από το ασπρόμαυρο που τυφλώνει και υπνωτίζει την καθαρή σκέψη. Ομάδες μόνιμοι κομπάρσοι, με παίκτες άχυρα που γεμίζουν τις άλλοτε βαριές, ασήκωτες φανέλες. Διοίκηση μόνιμων αποχωρούντων που μένουν ελλείψει διαδόχων, με το χέρι απλωμένο, ό,τι έχετε ευχαρίστηση να βγει η χρονιά. Ανάμεσά τους, σκόρπιες εξαιρέσεις που έδωσαν, μια στο τόσο, όμορφες βραδιές και κάποιες ελάχιστες αναμνήσεις για τα απομνημονεύματά μας. Αλλά, όπως και να 'χει, μια χρόνια σήμερα σου δίνει όσα ένα ματς στα 90ς -μια εικοσαετία σχεδόν από τον θάνατο του Μεγάλου Μπασκετικού ΠΑΟΚ και ό,τι μας άφησε να θυμόμαστε όλη αυτή η περίοδος δεν φτάνει όσα μας έδινε από μόνη της οποιαδήποτε χρονιά της χρυσής δεκαετίας.

Ο Μεγάλος ΠΑΟΚ δεν παίζει μπάσκετ. Για να δεις τον ΠΑΟΚ πρωταγωνιστή μπορείς να πας στο ίδιο γήπεδο άλλες μέρες και να δεις βόλεϊ ή να περιμένεις να ανοίξει η Τούμπα ή να ανακαλύψεις από κοντά το χάντμπολ. Οι μόνοι που έμειναν στην κερκίδα είναι αυτοί που πηγαίνουν επειδή η ομάδα φοράει τον Δικέφαλο -τους ίδιους παίκτες με άλλη φανέλα ποιος θα πήγαινε να τους δει. Κανείς δεν έχει ουσιαστικές απαιτήσεις, κανείς δεν πιέζει για υπερβάσεις ή τίτλους. Περνάνε οι Κηφισιές και τα Ρέθυμνα και τα Τρίκαλα από το φάντασμα του μια φορά κι έναν καιρό τεράστιου ΠΑΟΚ, λίγα χειροκροτήματα, λίγες μουρμούρες, η ζωή συνεχίζεται.

Το χθεσινό κράξιμο ήταν ισοπεδωτικό. Από το 1990 που πηγαίνω στο μπάσκετ δεν έχω ξανακούσει τόσο άγρια γιούχα, σε ένταση και διάρκεια. Έλειπα από το γήπεδο επί χρόνια τη δεκαετία των 00ς οπότε δεν μπορώ να ξέρω τι γινόταν τότε, αλλά όσο είμαι παρών δεν έχω ζήσει κάτι παρόμοιο. Και ακόμα δεν μπορώ να αντιληφθώ το γιατί. Η μόνιμη απάντηση που έπαιρνα ήταν η ερώτηση «ρε αυτή είναι η ομαδάρα που μας λέγανε»; Για να ξαναρωτήσω ποιοι σας λέγανε και να πάρω απάντηση «όλοι». Ποιοι «όλοι»; «Όλα τα σάιτ». Και κάπου εκεί κόβεις την κουβέντα -με ανθρώπους που σχηματίζουν άποψη για την ομάδα από τα άρθρα των ιστοσελίδων δεν έχεις καμία δουλειά να κάτσεις να συζητήσεις οτιδήποτε.

Πραγματικά, δεν ξέρω τι επαναστατικό περίμεναν να δουν όλοι αυτοί οι τύποι που πιστεύουν τους δημοσιογράφους. Στην καλύτερη περίπτωση θα φτάσουμε ως τους ημιτελικούς, κάτι που κάναμε και με τον Μαρκόπουλο στον πάγκο, και με φθηνότερη ομάδα. Ο μοναδικός εφικτός στόχος, δηλαδή ο τελικός του Κυπέλλου, χάθηκε λίγες μέρες πριν από ένα παρόμοιο χάλι. Για την αλλαγή προπονητή, το ποιος έκανε την επιλογή του επόμενου, ποιος πλήρωσε ή θα πληρώσει το κόστος της φετινής ομάδας και από πού περιμένουμε τόσα έσοδα ώστε οι «νοικοκύρηδες» της διοίκησης να μην τη βάλουνε μέσα, ποιος δημοσιογράφος θα γράψει, να μας ανοίξει τα μάτια. Γιατί, όπως ούρλιαζε η μισή κερκίδα χθες λίγο πριν το ημίχρονο, «σας έκαναν όλους μάγκες οι αβανταδόροι, όλοι βολεμένοι και άνιωθοι είστε εκεί μέσα».

Εγώ δεν φώναξα τίποτα χθες. Ούτε έβρισα, ούτε χειροκρότησα κανέναν. Έπινα τον καφέ μου ζώντας το ίδιο έργο για πολλοστή συνεχόμενη φορά και απλώς παρακολουθούσα. Όσο παρακολουθούσα, έβλεπα τα κοκκινισμένα, απεγνωσμένα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω μου στην κερκίδα. Και τα άχρωμα, αδιάφορα πρόσωπα απέναντι, που δεν νομίζω να είχαν πρόβλημα χθες να τους πάρει ο ύπνος. Αλλά όλα αυτά τα έχω συνηθίσει. Τα έχω αποδεχτεί. Πηγαίνω στον ΠΑΟΚ, στον μικρότερο από όλους τους ΠΑΟΚ που έχει να μου προσφέρει η σύγχρονη ασπρόμαυρη οικογένεια, επειδή είναι ΠΑΟΚ και αυτό με βοηθάει να την παλέψω, σε αντίθεση με τους πραγματικά εξοργισμένος τριγύρω μου. Αν κάτι με στεναχώρησε ήταν οι τρεις «χαζογκόμενες», όπως τους αποκάλεσε κάποιος, οι τρεις γελοίοι στο κέντρο της κερκίδας απέναντί μας που χαχάνιζαν ασταμάτητα και έβγαζαν σέλφι όσο ο ΠΑΟΚ ήταν δεκαπέντε και δεκαοκτώ και είκοσι έναν πόντους πίσω από κάποιον Προμηθέα. Αυτό, ναι, ήταν ντροπή. Τα υπόλοιπα ήταν απλώς Σάββατο απόγευμα στο Παλατάκι.

Βαθύτερα

Βαθύτερα

Για τη διακοπή της &epsilo ...

Read more
Σεισμός

Σεισμός

Ήταν ωραία έκπληξη η νότα από τα 90ς προχθές. Λίγα λεπτά ρετρό καγκουριάς, για να θυμούνται οι παλιό ...

Read more
Νερό

Νερό

Ο μπαρμπα-Γκαμπριέλ &alp ...

Read more
Αποφόρτιση

Αποφόρτιση

Άμα πέθαινα σήμερα, η ταφόπλακα θα έγραφε «Γεννήθηκε ως Παοκτσής σε ένα 6-1 και πέθανε ως Παοκτσής μ ...

Read more
Νεκροκρέβατο

Νεκροκρέβατο

Ο Μεγαλύτερος Πα&omicr ...

Read more
Ζου

Ζου

- Σσσσσσσσσσς...- Κα& ...

Read more
Χρέος

Χρέος

Το πρώτο αγωνιστικό Σαββατοκύριακο της χρονιάς είναι πραγματικά ενδιαφέρον. ...

Read more
Βόλτα

Βόλτα

Και μετά από τόσα σούρ& ...

Read more
Κουκουλοφόρος

Κουκουλοφόρος

Μόλις είχα φάει το σπ& ...

Read more
Μίσος

Μίσος

Η γιαγιά μου, η μπάμπω-&L ...

Read more
0047

0047

Όταν είχες παγκίτες ...

Read more
Μπαμπάς

Μπαμπάς

Μέχρι κάποια ηλικία, τ&o ...

Read more

Θανασάκης

logo