Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

malezΔεν μπορώ να θυμηθώ από ποτέ έχω να βιώσω τέτοιο γιουχάρισμα προς την ομάδα. Τόσο έντονο, τόσο καθολικό -σχεδόν προσβλητικό.

Θα πρέπει να πάω πάνω από μια δεκαετία πίσω, στα χρόνια των «επενδυτών», αλλά και πάλι δεν ήταν το ίδιο εκείνη την περίοδο, υπήρχε μια λογική στην προσμονή του κόσμου από το αγωνιστικό κομμάτι, ήξερες τα όρια της ομάδας και δεν είχες απαιτήσεις που ξεπερνούσαν τις φυσικές της δυνάμεις. Αυτό που συνέβη στη λήξη του αγώνα της Κυριακής ίσως να μην έχει ξανασυμβεί στον σύγχρονο ΠΑΟΚ. Ως ένα σημείο ήταν δικαιολογημένο, αλλά αν κάποιος αγνοήσει και τις ιδιάζουσες συναισθηματικές παραμέτρους μάλλον θα αδικήσει τους δεκατέσσερις παίκτες που αγωνίστηκαν στη Λιβαδειά.

Γιούχα απογοήτευσης είχα ζήσει στο ίδιο γήπεδο πριν δύο χρόνια, πάλι σε αγώνα δίχως γκολ, αλλά υπήρχε το φίλτρο του διπλού στο Ντόρτμουντ τέσσερις μέρες πριν και η κατάσταση δεν ξέφυγε -αν έκαναν λίγα βήματα ακόμα προς το μέρος μας οι χειροκροτούντες παίκτες ίσως να άλλαζε το σκηνικό, μα το μουδιασμένο από το κρύο και την αμηχανία χειροκρότημα σκέπασε τις κραυγές αποδοκιμασίας για την ταφόπλακα των όποιων ονείρων εκείνης της χρονιάς για κάτι διαφορετικό. Παρόμοια γιούχα, σαφώς εντονότερη από την προηγούμενη χρονιά, υπήρξε στη Νέα Σμύρνη, στο ματς που ακολούθησε την ιστορική, ήδη από το πρωί εκείνης της μέρας, μάχη του Μενιδίου. Ο κόσμος φορτισμένος από τα γεγονότα του τρένου, η ομάδα έπαιζε τα τελευταία της ρέστα πριν απομακρυνθεί οριστικά από την κορυφή, η εμφάνιση ήταν προδοτική στη συνείδηση του Λαού που είχε ταξιδέψει και γεμίσει την κερκίδα, εν μέσω απειλών για «αντίποινα» από τους γάβρους, με τραυματίες, μαχαιρωμένους, αποχωρήσεις και ένα μαύρο σύννεφο πάνω από όσους θα αναχωρούσαμε με το βραδινό τρένο ανάμεσα στους επιστρέφοντες ολυμπιακούς. Πήρε ο Ροντρίγκες το χειροκρότημα, έκανε ο Τζαβέλας το λάθος βήμα παραπάνω προς την κερκίδα, την άκουσαν στερεοφωνικά -αλλά όχι τόσο μαζικά. Στη Λιβαδειά δε βρέθηκε εξαίρεση, την άκουσαν όλοι.

Ούτως ή άλλως, είναι χαρακτηριστικό πως οι μεγαλύτερες γιούχες ακούγονται σε εκτός έδρας. Η Τούμπα, παραδοσιακά, φιλοξενεί σε ένα μέρος της το πιο σοφτ κομμάτι των Παοκτσήδων, με όποια έννοια θέλει να το δει ο καθένας. Οι «εγώ έχω διαρκείας είκοσι χρόνια», οι «υπομονή», οι «θα γίνουμε σαν τον Άρη και τον Ηρακλή», οι «στηρίξτε τον πρόεδρο και αγαπήστε επιτέλους την ομάδα», οι «όποιος έχει τα φράγκα κάνει ό,τι γουστάρει κι εμείς πρέπει να το βουλώνουμε και να χειροκροτάμε σα να είμαστε κοινό σε τηλεπαιχνίδι» δεν έχουν συνήθως θέση σε αφιλόξενα πέταλα. Αν μπορούσαν, ίσως και να απαγόρευαν εντελώς τα ταξίδια των εκδρομέων, των «μπερδεμένων που μόνο κακό κάνουν», των «τσόγλανων που μας κοστίζουν τιμωρίες και πάνε χαμένα τα διαρκείας μας», των «μαστουρωμένων που δεν τους νοιάζει το καλό της ομάδας αλλά μονάχα η πάρτη τους». Και είναι αλήθεια πως, αν το δεις με τα μάτια τους, μόνο κακό έχουν κάνει αυτά τα παλιόπαιδα που σε κάθε εκτός έδρας ψάχνουν τρόπους να βρουν λεφτά, ρεπό, μέσα μεταφοράς, δικαιολογίες στις οικογένειες και τους εργοδότες, τρόπους να φτάσουν στο γήπεδο χωρίς να τους συλλάβουν ή να τους αφήσουν απ’ έξω, δύναμη να αντιμετωπίσουν τα καρτέρια και τα γκλομπ και κουράγιο για να το ξανακάνουν την επόμενη φορά. Μόνο κακό: Πλακώνονται, σπάνε, ρημάζουν, αλλά κυρίως διαμαρτύρονται, κράζουν και γιουχάρουν την ομάδα όταν δεν παίζει όπως παίζουν αυτοί στην κερκίδα και χαλάνε την όμορφη εικόνα του ποδοσφαίρου, όπως την ορίζει η σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα ως προϊόν για τις μάζες με τους αποκωδικοποιητές και τα παλαμάκια σε κάθε παράσταση σα να είσαι στο θέατρο.

Αλλά η γιούχα της Λιβαδειάς δεν ήταν η κλασική γιούχα απογοητευμένων εκδρομέων του ΠΑΟΚ. Λειτούργησε ως συνολική έκφραση ενός απολύτως εφιαλτικού αθροίσματος ακραίων συναισθημάτων που αποθηκεύονται επί χρόνια, που πηγάζουν στη μόνιμη διάψευση των ονείρων κάθε χρονιάς είτε επειδή αποδεικνύονται αβάσιμα είτε λόγω της αδυναμίας να πραγματωθούν από αυτούς που έχουν αναλάβει να τους δώσουν υπόσταση. Άλλη μια χρονιά με καθυστερήσεις, άλλη μια χρονιά με ψέματα ή μισές αλήθειες, άλλη μια άκυρη εκκίνηση την ώρα που ο βασικός αντίπαλος ήδη έχει περάσει μπροστά και, όχι απλώς κρατάει τις δυνάμεις του, αλλά γιγαντώνεται περισσότερο, μέσα κι έξω από το χόρτο.

Ο Παοκτσής αποχαιρετά το συμβολικό 33 και ταυτόχρονα νιώθει πως αποχαιρετά, από την αφετηρία κιόλας, το 33 που βάζει ο ίδιος στην πλάτη ευχόμενος να μη γίνει 34 ή 35 ή και μεγαλύτερο. Οι παλαιότεροι της κερκίδας το αντιλαμβάνονται με περισσότερη φρίκη, έχοντας ζήσει τον αριθμό από τότε που ήταν μονοψήφιος, βλέποντάς τον να θεριεύει, να μεγαλώνει ασταμάτητα και να έχει ήδη φτάσει σε ασύλληπτο μέγεθος σε σχέση με όσα πίστευαν δύο ή τρεις δεκαετίες πίσω. Ο ΠΑΟΚ δίχως πρωτάθλημα για περισσότερο από το 1/3 της ιστορίας του, ο ΠΑΟΚ με δύο πρωταθλήματα Α’ Εθνικής στα συνολικά πενήντα επτά που έχουν διοργανωθεί. Τα παραμύθια με τους κακούς δράκους και τις βρωμερές παράγκες μας κοίμιζαν επί χρόνια πολλά -οι περισσότεροι στην κερκίδα της Κυριακής ήδη έχουμε άσπρα μαλλιά και διαβάζουμε παραμύθια στα δικά μας παιδιά, δεν μπορούμε να πιστέψουμε άλλες ιστορίες με τέρατα. Αν υπάρχει τέρας που μας κλέβει τους τίτλους τα τελευταία 33 χρόνια, είτε μας έχει ήδη κατασπαράξει και δεν αντιλαμβανόμαστε πως ζούμε στο στομάχι του, είτε φοβόμαστε να το αντιμετωπίσουμε και κρυβόμαστε στη συλλογική μας εθελοτυφλία.

Το πράγμα είναι απλό για τους περισσότερους. Η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη σε κάθε θέση, από τον προπονητή μέχρι το τρίτο μπακάπ κάθε θέσης, πριν το πρώτο σφύριγμα του πρώτου αγώνα της χρονιάς. Πήγε κάτι στραβά; Το διορθώνεις. Αλλάζεις προπονητή, παίρνεις πιο ποιοτικό ποδοσφαιριστή στη θέση όπου πονάς, ξεφορτώνεσαι βαρίδια όταν αντιληφθείς πως δε θα βοηθήσουν. Προκρίνεσαι στους ομίλους και έρχονται έξτρα λεφτά; Επενδύεις όσα προλαβαίνεις μέχρι να λήξουν οι μεταγραφές για να προχωρήσεις ακόμα μακρύτερα. Δεν προκρίνεσαι; Συνεχίζεις με την ποιότητα που έχεις και το παλεύεις. Τόσους παίκτες βγάζουν οι ακαδημίες, τόσα παιδιά περιμένουν την ευκαιρία τους, δεν μπορεί να είναι όλοι σκάρτοι και να μην μπορούν να σηκώσουν το βάρος ενός αγώνα. Αλλά ο Παοκτσής αυτό που βλέπει είναι το βασικό του σέντερ μπακ να προσποιείται πως είναι δεξί φουλ μπακ και να καταστρέφει το πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος, Αύγουστο, 80 μέρες μετά τη λήξη της προηγούμενης σεζόν, επειδή η ομάδα που ο επί έξι, πλέον, σεζόν ιδιοκτήτης της δήλωσε πως «θα πεθάνει για το πρωτάθλημα» ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 2017-2018 με ένα δεξί μπακ, κατά την κρίση του νέου προπονητή, κι αυτό ήταν τιμωρημένο. Μια ιστορία που επαναλαμβάνεται σε κάθε περίοδο δυνατότητας για ενίσχυση, με αδιανόητες καθυστερήσεις που στοιχίζουν, με δηλώσεις επί δηλώσεων που φορτώνουν ακόμα περισσότερο τον κόσμο που βλέπει πως στα λόγια υπάρχει και διάθεση και χρήμα να την ακολουθήσει.

Ο Μαλεζάς καταλαβαίνει. Άκουσε το «Στέλιο, παρ' τους και φύγε» πριν το πράγμα γίνει τσίρκο, πριν τεντωθούν κι άλλο τα νεύρα των απογοητευμένων εκδρομέων της Κυριακής. Κάποιοι έλεγαν πως δεν έχουν δει χειρότερο ΠΑΟΚ στη ζωή τους -κάποιοι, όπως εγώ, έφερναν στο νου τους τις πεντάρες στην Ξάνθη και το ΟΑΚΑ, τους μήνες που περνούσαν δίχως νίκη, την ομάδα μόνιμα στη δεύτερη καρτέλα της βαθμολογίας στην Αθλητική Κυριακή, τις τριάρες από ομάδες που δεν υπάρχουν πια στον ποδοσφαιρικό χάρτη και τις θλιμμένες, μουγκές επιστροφές από τις επαρχίες και τις γειτονιές της Αθήνας. Δεν ήταν «ο χειρότερος ΠΑΟΚ όλων των εποχών» για να δικαιολογηθεί η μεγαλύτερη γιούχα όλων των εποχών. Απλώς ζούμε τη χειρότερη εποχή του ΠΑΟΚ που θα γίνεται δυσκολότερη, πνιγερή, ασφυκτική όσο περνάνε τα χρόνια δίχως το ορόσημο της μεγάλης πρωτιάς. Όσο δεν έρχεται αυτό το γαμημένο το πρωτάθλημα που έχει γίνει εμμονή σε όποιον μπήκε στη κερκίδα μετά το 1985, δηλαδή στο σαρωτικά μεγαλύτερο ποσοστό των σημερινών γηπεδικών Παοκτσήδων, κάθε χρονιά θα λογίζεται ως αποτυχημένη. Ας φέρνει Κύπελλα ή δοξασμένες ευρωπαϊκές πορείες ή κόντρες με τους πρωτοπόρους μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Προσωπικά, δεν έχω τέτοια θέματα, αλλά γνωρίζω σε ποια κερκίδα ζω κι αναπνέω τόσες δεκαετίες.

«ΠΑΟΚ, παίξε για το Λαό σου, που πέθανε στο δρόμο για να ‘ναι στο πλευρό σου», ακουγόταν κάθε τόσο από τη γωνία. Ο Χρήστος ήταν σκεπασμένος με ένα σεντόνι λίγη ώρα πριν, είχε πεθάνει στο δρόμο για να είναι στο πλευρό του ΠΑΟΚ, το σύνθημα δεν ήταν μεταφορικό. Σε ποια γλώσσα να το πεις και να το καταλάβουν οι αλλοδαποί που φορούσαν τις ασπρόμαυρες φανέλες, πώς να τους μεταφέρεις τον πόνο, τη λαχτάρα για έναν πανηγυρικό αποχαιρετισμό, ένα εορταστικό αντίο σε έναν από εμάς που ξεψύχησε λίγες εκατοντάδες μέτρα από το γήπεδο. Ένα γκολ, για τον Χρήστο. Μια νίκη, στη μνήμη του. Πόσο παράλογο να το ζητάς από κάποιους που είναι αδύνατο να το καταλάβουν και δεν έχουν δίπλα τους ανθρώπους να προσπαθήσουν να τους το εξηγήσουν. Η γιούχα ήταν κυρίως εκτόνωση. Ο θρήνος, η απελπισία, η χρόνια κούραση από τη ματαιότητα της ελπίδας, η απερίγραπτη ένταση του συλλογικού πόνου, βρήκαν όλα προορισμό τους έντεκα που τελείωσαν το ματς και έπεσαν πάνω τους σαν εμετός από τα άρρωστα στομάχια μας. Αλλά κανείς δε συνήλθε, κανείς δεν ένιωσε καλύτερα μετά το ξέσπασμα. Η βεβαιότητα πως η λούπα του ξενερώματος θα συνεχιστεί για απροσδιόριστο διάστημα με τις συνήθεις διακοπές ένδοξων κατορθωμάτων της μιας βραδιάς δε σ’ αφήνει να ηρεμήσεις.

Θέλουμε μια κανονική ομάδα, που να παίζει μόνιμα στο απόλυτο των δυνατοτήτων της, όποιος κι αν τη στελεχώνει, όποιες κι αν είναι αυτές οι δυνατότητες. Μια ομάδα που να την καμαρώνουμε όπως μας καμαρώνει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Όσο παραμένουμε εκτός διεκδίκησης του μεγάλου μας ονείρου, για όποιους λόγους κι αν συμβαίνει αυτό, η περηφάνια είναι και θα είναι το μοναδικό παυσίπονο για να την παλεύουμε. Μέχρι να γίνουμε κι εμείς η αφορμή για να ακουστεί το σύνθημα που μαύριζε τις ψυχές μας κάθε δέκα λεπτά το απόγευμα της καταραμένης Κυριακής 20 Αυγούστου.

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα γι&alp ...

Read more
Άνοιξη

Άνοιξη

Έχω πέσει από τα σύννεφ&a ...

Read more
Ισοβίτες

Ισοβίτες

Πανηγύριζαν οι Ισπανοί, εγώ έκλαιγα πάνω στα σύρματα στην 4, δίπλα στον Μάριο που κοίταζε στο πουθεν ...

Read more
Τεχνολογία

Τεχνολογία

Είχα την τιμή χθες να &si ...

Read more
Οδηγίες

Οδηγίες

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ δεν ανακοινώνει οδηγίες για την ασφαλή μετάβαση και αποχώρηση των φιλάθλων του ΠΑΟΚ για τ ...

Read more
Τούβλα

Τούβλα

Ξυπνάς κάθε πρωί με το άγχος τι μαλακία θα διαβάσεις πάλι και πόσο ρεζίλι θα γίνεις ως Παοκτσής. ...

Read more
Καλλικάγκουρας

Καλλικάγκουρας

Ο Καλλικάγκουρας είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Θεσσαλονίκ ...

Read more
Χωρισμοί

Χωρισμοί

Για κάποιο λόγο, ούτε γυναίκα με έχει παρατήσει, ούτε εργοδότης με έχει απολύσει, ούτε φίλος με έχει ...

Read more
Πανιώνιοι

Πανιώνιοι

Οι μοναδικοί οπαδοί που συμπαθώ στην Ελλάδα είναι οι πανιώνιοι. Από παλιά. Δε θυμάμαι από πότε άρχισ ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Σακούλα

Σακούλα

Μια σακούλα σούπερ-μάρκετ με ένα διαρκείας χάντμπολ του ΠΑΟΚ ταλαντευόταν επί τέσσερις ώρες στην κορ ...

Read more
Παραίτηση

Παραίτηση

Η Εποχή Των Ηρώων τελείωσε τον Ιούνιο του 1999. Έγινε κομμάτια, όπως η εφημερίδα που έσκισα, διαβάζο ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.