Όμιλοι

Όμιλοι

Ίσως η πιο γελοία...

Πέναλτι

Πέναλτι

Η εικόνα μιλάει μόνη...

320

320

Με την απόφαση να...

Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο...

Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες...

Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα...

Ανακύκλωση

Ανακύκλωση

Κάνουμε χαβαλέ...

Χάμω

Χάμω

Στην ιστορία του...

Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ...

Περισπασμός

Περισπασμός

Η σαπουνόπερα με...

Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14...

Κεκλεισμένων

Κεκλεισμένων

Το πιο ηλίθιο μέτρο...

  • Όμιλοι

    Όμιλοι

    Wednesday, 20 September 2017 14:22
  • Πέναλτι

    Πέναλτι

    Wednesday, 20 September 2017 00:06
  • 320

    320

    Monday, 18 September 2017 12:32
  • Χάλια

    Χάλια

    Sunday, 17 September 2017 12:18
  • Ψώνια

    Ψώνια

    Sunday, 17 September 2017 00:36
  • Ευγνωμοσύνη

    Ευγνωμοσύνη

    Thursday, 14 September 2017 11:48
  • Ανακύκλωση

    Ανακύκλωση

    Wednesday, 13 September 2017 19:12
  • Χάμω

    Χάμω

    Wednesday, 13 September 2017 14:46
  • Φιλοξενούμενoι

    Φιλοξενούμενoι

    Wednesday, 13 September 2017 10:24
  • Περισπασμός

    Περισπασμός

    Friday, 08 September 2017 11:12
  • Σειρές

    Σειρές

    Tuesday, 05 September 2017 19:47
  • Κεκλεισμένων

    Κεκλεισμένων

    Sunday, 27 August 2017 18:22

malezΔεν μπορώ να θυμηθώ από ποτέ έχω να βιώσω τέτοιο γιουχάρισμα προς την ομάδα. Τόσο έντονο, τόσο καθολικό -σχεδόν προσβλητικό.

Θα πρέπει να πάω πάνω από μια δεκαετία πίσω, στα χρόνια των «επενδυτών», αλλά και πάλι δεν ήταν το ίδιο εκείνη την περίοδο, υπήρχε μια λογική στην προσμονή του κόσμου από το αγωνιστικό κομμάτι, ήξερες τα όρια της ομάδας και δεν είχες απαιτήσεις που ξεπερνούσαν τις φυσικές της δυνάμεις. Αυτό που συνέβη στη λήξη του αγώνα της Κυριακής ίσως να μην έχει ξανασυμβεί στον σύγχρονο ΠΑΟΚ. Ως ένα σημείο ήταν δικαιολογημένο, αλλά αν κάποιος αγνοήσει και τις ιδιάζουσες συναισθηματικές παραμέτρους μάλλον θα αδικήσει τους δεκατέσσερις παίκτες που αγωνίστηκαν στη Λιβαδειά.

Γιούχα απογοήτευσης είχα ζήσει στο ίδιο γήπεδο πριν δύο χρόνια, πάλι σε αγώνα δίχως γκολ, αλλά υπήρχε το φίλτρο του διπλού στο Ντόρτμουντ τέσσερις μέρες πριν και η κατάσταση δεν ξέφυγε -αν έκαναν λίγα βήματα ακόμα προς το μέρος μας οι χειροκροτούντες παίκτες ίσως να άλλαζε το σκηνικό, μα το μουδιασμένο από το κρύο και την αμηχανία χειροκρότημα σκέπασε τις κραυγές αποδοκιμασίας για την ταφόπλακα των όποιων ονείρων εκείνης της χρονιάς για κάτι διαφορετικό. Παρόμοια γιούχα, σαφώς εντονότερη από την προηγούμενη χρονιά, υπήρξε στη Νέα Σμύρνη, στο ματς που ακολούθησε την ιστορική, ήδη από το πρωί εκείνης της μέρας, μάχη του Μενιδίου. Ο κόσμος φορτισμένος από τα γεγονότα του τρένου, η ομάδα έπαιζε τα τελευταία της ρέστα πριν απομακρυνθεί οριστικά από την κορυφή, η εμφάνιση ήταν προδοτική στη συνείδηση του Λαού που είχε ταξιδέψει και γεμίσει την κερκίδα, εν μέσω απειλών για «αντίποινα» από τους γάβρους, με τραυματίες, μαχαιρωμένους, αποχωρήσεις και ένα μαύρο σύννεφο πάνω από όσους θα αναχωρούσαμε με το βραδινό τρένο ανάμεσα στους επιστρέφοντες ολυμπιακούς. Πήρε ο Ροντρίγκες το χειροκρότημα, έκανε ο Τζαβέλας το λάθος βήμα παραπάνω προς την κερκίδα, την άκουσαν στερεοφωνικά -αλλά όχι τόσο μαζικά. Στη Λιβαδειά δε βρέθηκε εξαίρεση, την άκουσαν όλοι.

Ούτως ή άλλως, είναι χαρακτηριστικό πως οι μεγαλύτερες γιούχες ακούγονται σε εκτός έδρας. Η Τούμπα, παραδοσιακά, φιλοξενεί σε ένα μέρος της το πιο σοφτ κομμάτι των Παοκτσήδων, με όποια έννοια θέλει να το δει ο καθένας. Οι «εγώ έχω διαρκείας είκοσι χρόνια», οι «υπομονή», οι «θα γίνουμε σαν τον Άρη και τον Ηρακλή», οι «στηρίξτε τον πρόεδρο και αγαπήστε επιτέλους την ομάδα», οι «όποιος έχει τα φράγκα κάνει ό,τι γουστάρει κι εμείς πρέπει να το βουλώνουμε και να χειροκροτάμε σα να είμαστε κοινό σε τηλεπαιχνίδι» δεν έχουν συνήθως θέση σε αφιλόξενα πέταλα. Αν μπορούσαν, ίσως και να απαγόρευαν εντελώς τα ταξίδια των εκδρομέων, των «μπερδεμένων που μόνο κακό κάνουν», των «τσόγλανων που μας κοστίζουν τιμωρίες και πάνε χαμένα τα διαρκείας μας», των «μαστουρωμένων που δεν τους νοιάζει το καλό της ομάδας αλλά μονάχα η πάρτη τους». Και είναι αλήθεια πως, αν το δεις με τα μάτια τους, μόνο κακό έχουν κάνει αυτά τα παλιόπαιδα που σε κάθε εκτός έδρας ψάχνουν τρόπους να βρουν λεφτά, ρεπό, μέσα μεταφοράς, δικαιολογίες στις οικογένειες και τους εργοδότες, τρόπους να φτάσουν στο γήπεδο χωρίς να τους συλλάβουν ή να τους αφήσουν απ’ έξω, δύναμη να αντιμετωπίσουν τα καρτέρια και τα γκλομπ και κουράγιο για να το ξανακάνουν την επόμενη φορά. Μόνο κακό: Πλακώνονται, σπάνε, ρημάζουν, αλλά κυρίως διαμαρτύρονται, κράζουν και γιουχάρουν την ομάδα όταν δεν παίζει όπως παίζουν αυτοί στην κερκίδα και χαλάνε την όμορφη εικόνα του ποδοσφαίρου, όπως την ορίζει η σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα ως προϊόν για τις μάζες με τους αποκωδικοποιητές και τα παλαμάκια σε κάθε παράσταση σα να είσαι στο θέατρο.

Αλλά η γιούχα της Λιβαδειάς δεν ήταν η κλασική γιούχα απογοητευμένων εκδρομέων του ΠΑΟΚ. Λειτούργησε ως συνολική έκφραση ενός απολύτως εφιαλτικού αθροίσματος ακραίων συναισθημάτων που αποθηκεύονται επί χρόνια, που πηγάζουν στη μόνιμη διάψευση των ονείρων κάθε χρονιάς είτε επειδή αποδεικνύονται αβάσιμα είτε λόγω της αδυναμίας να πραγματωθούν από αυτούς που έχουν αναλάβει να τους δώσουν υπόσταση. Άλλη μια χρονιά με καθυστερήσεις, άλλη μια χρονιά με ψέματα ή μισές αλήθειες, άλλη μια άκυρη εκκίνηση την ώρα που ο βασικός αντίπαλος ήδη έχει περάσει μπροστά και, όχι απλώς κρατάει τις δυνάμεις του, αλλά γιγαντώνεται περισσότερο, μέσα κι έξω από το χόρτο.

Ο Παοκτσής αποχαιρετά το συμβολικό 33 και ταυτόχρονα νιώθει πως αποχαιρετά, από την αφετηρία κιόλας, το 33 που βάζει ο ίδιος στην πλάτη ευχόμενος να μη γίνει 34 ή 35 ή και μεγαλύτερο. Οι παλαιότεροι της κερκίδας το αντιλαμβάνονται με περισσότερη φρίκη, έχοντας ζήσει τον αριθμό από τότε που ήταν μονοψήφιος, βλέποντάς τον να θεριεύει, να μεγαλώνει ασταμάτητα και να έχει ήδη φτάσει σε ασύλληπτο μέγεθος σε σχέση με όσα πίστευαν δύο ή τρεις δεκαετίες πίσω. Ο ΠΑΟΚ δίχως πρωτάθλημα για περισσότερο από το 1/3 της ιστορίας του, ο ΠΑΟΚ με δύο πρωταθλήματα Α’ Εθνικής στα συνολικά πενήντα επτά που έχουν διοργανωθεί. Τα παραμύθια με τους κακούς δράκους και τις βρωμερές παράγκες μας κοίμιζαν επί χρόνια πολλά -οι περισσότεροι στην κερκίδα της Κυριακής ήδη έχουμε άσπρα μαλλιά και διαβάζουμε παραμύθια στα δικά μας παιδιά, δεν μπορούμε να πιστέψουμε άλλες ιστορίες με τέρατα. Αν υπάρχει τέρας που μας κλέβει τους τίτλους τα τελευταία 33 χρόνια, είτε μας έχει ήδη κατασπαράξει και δεν αντιλαμβανόμαστε πως ζούμε στο στομάχι του, είτε φοβόμαστε να το αντιμετωπίσουμε και κρυβόμαστε στη συλλογική μας εθελοτυφλία.

Το πράγμα είναι απλό για τους περισσότερους. Η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη σε κάθε θέση, από τον προπονητή μέχρι το τρίτο μπακάπ κάθε θέσης, πριν το πρώτο σφύριγμα του πρώτου αγώνα της χρονιάς. Πήγε κάτι στραβά; Το διορθώνεις. Αλλάζεις προπονητή, παίρνεις πιο ποιοτικό ποδοσφαιριστή στη θέση όπου πονάς, ξεφορτώνεσαι βαρίδια όταν αντιληφθείς πως δε θα βοηθήσουν. Προκρίνεσαι στους ομίλους και έρχονται έξτρα λεφτά; Επενδύεις όσα προλαβαίνεις μέχρι να λήξουν οι μεταγραφές για να προχωρήσεις ακόμα μακρύτερα. Δεν προκρίνεσαι; Συνεχίζεις με την ποιότητα που έχεις και το παλεύεις. Τόσους παίκτες βγάζουν οι ακαδημίες, τόσα παιδιά περιμένουν την ευκαιρία τους, δεν μπορεί να είναι όλοι σκάρτοι και να μην μπορούν να σηκώσουν το βάρος ενός αγώνα. Αλλά ο Παοκτσής αυτό που βλέπει είναι το βασικό του σέντερ μπακ να προσποιείται πως είναι δεξί φουλ μπακ και να καταστρέφει το πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος, Αύγουστο, 80 μέρες μετά τη λήξη της προηγούμενης σεζόν, επειδή η ομάδα που ο επί έξι, πλέον, σεζόν ιδιοκτήτης της δήλωσε πως «θα πεθάνει για το πρωτάθλημα» ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 2017-2018 με ένα δεξί μπακ, κατά την κρίση του νέου προπονητή, κι αυτό ήταν τιμωρημένο. Μια ιστορία που επαναλαμβάνεται σε κάθε περίοδο δυνατότητας για ενίσχυση, με αδιανόητες καθυστερήσεις που στοιχίζουν, με δηλώσεις επί δηλώσεων που φορτώνουν ακόμα περισσότερο τον κόσμο που βλέπει πως στα λόγια υπάρχει και διάθεση και χρήμα να την ακολουθήσει.

Ο Μαλεζάς καταλαβαίνει. Άκουσε το «Στέλιο, παρ' τους και φύγε» πριν το πράγμα γίνει τσίρκο, πριν τεντωθούν κι άλλο τα νεύρα των απογοητευμένων εκδρομέων της Κυριακής. Κάποιοι έλεγαν πως δεν έχουν δει χειρότερο ΠΑΟΚ στη ζωή τους -κάποιοι, όπως εγώ, έφερναν στο νου τους τις πεντάρες στην Ξάνθη και το ΟΑΚΑ, τους μήνες που περνούσαν δίχως νίκη, την ομάδα μόνιμα στη δεύτερη καρτέλα της βαθμολογίας στην Αθλητική Κυριακή, τις τριάρες από ομάδες που δεν υπάρχουν πια στον ποδοσφαιρικό χάρτη και τις θλιμμένες, μουγκές επιστροφές από τις επαρχίες και τις γειτονιές της Αθήνας. Δεν ήταν «ο χειρότερος ΠΑΟΚ όλων των εποχών» για να δικαιολογηθεί η μεγαλύτερη γιούχα όλων των εποχών. Απλώς ζούμε τη χειρότερη εποχή του ΠΑΟΚ που θα γίνεται δυσκολότερη, πνιγερή, ασφυκτική όσο περνάνε τα χρόνια δίχως το ορόσημο της μεγάλης πρωτιάς. Όσο δεν έρχεται αυτό το γαμημένο το πρωτάθλημα που έχει γίνει εμμονή σε όποιον μπήκε στη κερκίδα μετά το 1985, δηλαδή στο σαρωτικά μεγαλύτερο ποσοστό των σημερινών γηπεδικών Παοκτσήδων, κάθε χρονιά θα λογίζεται ως αποτυχημένη. Ας φέρνει Κύπελλα ή δοξασμένες ευρωπαϊκές πορείες ή κόντρες με τους πρωτοπόρους μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Προσωπικά, δεν έχω τέτοια θέματα, αλλά γνωρίζω σε ποια κερκίδα ζω κι αναπνέω τόσες δεκαετίες.

«ΠΑΟΚ, παίξε για το Λαό σου, που πέθανε στο δρόμο για να ‘ναι στο πλευρό σου», ακουγόταν κάθε τόσο από τη γωνία. Ο Χρήστος ήταν σκεπασμένος με ένα σεντόνι λίγη ώρα πριν, είχε πεθάνει στο δρόμο για να είναι στο πλευρό του ΠΑΟΚ, το σύνθημα δεν ήταν μεταφορικό. Σε ποια γλώσσα να το πεις και να το καταλάβουν οι αλλοδαποί που φορούσαν τις ασπρόμαυρες φανέλες, πώς να τους μεταφέρεις τον πόνο, τη λαχτάρα για έναν πανηγυρικό αποχαιρετισμό, ένα εορταστικό αντίο σε έναν από εμάς που ξεψύχησε λίγες εκατοντάδες μέτρα από το γήπεδο. Ένα γκολ, για τον Χρήστο. Μια νίκη, στη μνήμη του. Πόσο παράλογο να το ζητάς από κάποιους που είναι αδύνατο να το καταλάβουν και δεν έχουν δίπλα τους ανθρώπους να προσπαθήσουν να τους το εξηγήσουν. Η γιούχα ήταν κυρίως εκτόνωση. Ο θρήνος, η απελπισία, η χρόνια κούραση από τη ματαιότητα της ελπίδας, η απερίγραπτη ένταση του συλλογικού πόνου, βρήκαν όλα προορισμό τους έντεκα που τελείωσαν το ματς και έπεσαν πάνω τους σαν εμετός από τα άρρωστα στομάχια μας. Αλλά κανείς δε συνήλθε, κανείς δεν ένιωσε καλύτερα μετά το ξέσπασμα. Η βεβαιότητα πως η λούπα του ξενερώματος θα συνεχιστεί για απροσδιόριστο διάστημα με τις συνήθεις διακοπές ένδοξων κατορθωμάτων της μιας βραδιάς δε σ’ αφήνει να ηρεμήσεις.

Θέλουμε μια κανονική ομάδα, που να παίζει μόνιμα στο απόλυτο των δυνατοτήτων της, όποιος κι αν τη στελεχώνει, όποιες κι αν είναι αυτές οι δυνατότητες. Μια ομάδα που να την καμαρώνουμε όπως μας καμαρώνει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Όσο παραμένουμε εκτός διεκδίκησης του μεγάλου μας ονείρου, για όποιους λόγους κι αν συμβαίνει αυτό, η περηφάνια είναι και θα είναι το μοναδικό παυσίπονο για να την παλεύουμε. Μέχρι να γίνουμε κι εμείς η αφορμή για να ακουστεί το σύνθημα που μαύριζε τις ψυχές μας κάθε δέκα λεπτά το απόγευμα της καταραμένης Κυριακής 20 Αυγούστου.

Χαΐρι

Χαΐρι

Ο Κώστας Λαγωνίδης ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more
Συνάρτηση

Συνάρτηση

Για την καθυστέρηση έναρξης του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός επί 60 λεπτά και για 3 κιλά γάβρους στο γήπεδο ...

Read more
Πέναλτι

Πέναλτι

Η εικόνα μιλάει μόνη τ&eta ...

Read more
Απεντόμωση

Απεντόμωση

Και οι τυφλοί είδαν εχθές. Ομάδα απαλλαγμένη από εξωαγωνιστικές έγνοιες, συγκεντρωμένη στο χορτάρι, ...

Read more
Διάγνωση

Διάγνωση

Να θυμάσαι επετείους, γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, θανάτους, με ορόσημο κάποιον αγώνα. ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more
Μίκρα

Μίκρα

ΠΑΟΚ-Αναγέννηση Βύρωνα 26-21. Τώρα βρήκαμε καινούργιο μπελά. Ξέρουμε ανάγνωση. Όπου πάμε, ό,τι κι αν ...

Read more
Πίστη

Πίστη

Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, ...

Read more
Μανουριάρης

Μανουριάρης

Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την ...

Read more
Επαγγελματίας

Επαγγελματίας

Ο πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παο ...

Read more
2016

2016

Πέρσι από το 2015 περίμενα να μου φέρει διαφορετικά πράματα. «Πάει ο κοντός ο χρόνος, ας ψηλώσουμε, ...

Read more

Θανασάκης

logo