Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

emeis

Εμείς δεν ανεβήκαμε σε καμία αερογέφυρα και δεν πλακωθήκαμε με κανέναν.

Εμείς δεν μαχαιρώσαμε κανέναν «εχθρό» επειδή δεν έχουμε εχθρούς.

Εμείς δεν κρατούσαμε στυλιάρια, σουγιάδες ή σίδερα.

Εμείς ταξιδέψαμε από κάθε γωνιά της Γης για να φωνάξουμε ΠΑΟΚ.

Εμείς ξυπνήσαμε από τα ξημερώματα για το λειψό μεροκάματο της εβδομάδας που δουλεύτηκε για να βγει το ταξίδι.

Εμείς καβαλήσαμε πούλμαν, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, καράβια, με το σφίξιμο στο στομάχι απλώς να φτάσουμε στο μετακινούμενο σπίτι μας, στην ασπρόμαυρη κερκίδα που μια φορά στα τόσα χρόνια της τυχαίνει κι ένας τελικός.

Εμείς αφήσαμε παιδιά και άρρωστες μάνες σε συγγενείς και φίλους, δίνοντας οδηγίες για γάλα, φαγητό και φάρμακα από το τηλέφωνο, προσπαθώντας να συνεννοηθούμε κάτω από τα Παοκολέ.

Εμείς από τη θέση μας δεν είδαμε κανένα πέναλτι που δε μας έδωσε και δε θα γκρινιάξουμε για κάτι που δεν είδαμε ζωντανά μπροστά στα μάτια μας και δεν είδαμε κανένα οφσάιντ που δε σήκωσε και δε θα γκρινιάξουμε για κάτι που δεν είδαμε μπροστά στα μάτια μας την ώρα του ματς.

Εμείς αφήσαμε τα λαρύγγια μας σουβενίρ στα τσιμέντα του Βόλου, να μας θυμούνται για πάντα.

Εμείς κοιτούσαμε απαθείς τους παρείσακτους συμπλεγματικούς με τις χαλασμένες λίμπιντο που δεν τους καυλώνει ο έρωτας αλλά το αίμα των άλλων και μας κρατούσαν ομήρους επί ώρα, ξεκινώντας το γλέντι μόλις τελείωσε το δικό τους.

Εμείς καθηλώσαμε και βουλώσαμε τους απέναντι από τη μέση του ματς, παραδίδοντας άλλο ένα δωρεάν μάθημα ασταμάτητου ξεσηκωμού και λατρείας.

Εμείς γεμίσαμε κάθε διαθέσιμο εκατοστό του χώρου που μας αναλογούσε, επειδή πάντα το γεμίζουμε και πάντα θα το γεμίζουμε και άμα μας έδιναν τα εκατοντάδες άδεια καρεκλάκια τους οι απέναντι θα τα γεμίζαμε κι αυτά.

Εμείς κλαίγαμε επί ώρες από τα δακρυγόνα των θωρακισμένων ανίκανων.

Εμείς χάναμε την ανάσα μας κάθε τρία λεπτά από τη φωνή που δεν έβγαινε άλλο και πάλι τη βρίσκαμε και συνεχίζαμε μέχρι να λήξει το ματς.

Εμείς φωνάξαμε όσους ύμνους για τον ΠΑΟΚ προλάβαμε σε τρεις ώρες και σιωπήσαμε όταν κάποιοι αποφάσισαν να μας ντροπιάσουν.

Εμείς μπήκαμε στο γήπεδο για τον ΠΑΟΚ, μείναμε στο γήπεδο για τον ΠΑΟΚ, φύγαμε από το γήπεδο για να ξαναπάμε όταν θα παίζει ο ΠΑΟΚ και το γεγονός πως στο τέλος πήραμε κι ένα Κύπελλο απλώς έκανε πιο όμορφη την επιστροφή.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 μαχαιροβγάλτες.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 πουθενάδες που εμφανίζονται σε κάθε τελικό με προσκλήσεις.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 που το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να χώσουν τη μούρη τους στις φωτογραφίες της απονομής.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 που σχολίαζαν στα social media την ώρα του ματς χτενίζοντας με τα χέρια τα μαλλιά τους για να ποστάρουν σέλφι με τον φωτεινό πίνακα.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 κομπλεξικοί που χαίρονταν επειδή θα την πουν στους αλλόθρησκους κολλητούς τους.

Εμείς χαιρόμασταν επειδή κέρδισε ο ΠΑΟΚ.

Εμείς σηκώσαμε το κεφάλι στον ουρανό με τη λήξη χαμογελώντας.

Εμείς είμαστε τα δέκα χιλιάδες κύτταρα του ΠΑΟΚ που βρεθήκαμε χθες στον πέμπτο νικηφόρο τελικό της ιστορίας μας και μια χούφτα άκυροι μαζί με τα συνήθη παράσιτα δεν πρόκειται να μας χαλάσουν την καρδιά. Εμείς έχουμε ζήσει τον πιο σπαρακτικό πόνο παρακολουθώντας επί δεκαετίες τα βασανιστήρια στο χορτάρι και ξέρουμε τι θα πει έγκλημα και ξεχωρίζουμε το λάθος από την εντολή για το λάθος. Εμείς, παλιοί και νέοι, γκριζομάλληδες και πιτσιρικάδες, γυναίκες και άντρες, έχουμε τόσο μεγάλα παπάρια που μπορούμε να κάνουμε απευθείας σύνδεση την προπαγάνδα αυτών που έχουν μάθει μια ζωή να μας βλέπουν πεσμένους σπαρταρώντας από την απόγνωση και τώρα δεν μπορούν να μας συνηθίσουν όρθιους.

Εμείς κερδίσαμε άλλη μια μάχη. Η ομάδα μας κέρδισε τη μάχη στο χόρτο. Οι άλλες, παράλληλες μάχες τριγύρω μας, με τα μαχαίρια, τα στυλιάρια και τα κινητά είναι από άλλο σύμπαν και δε θα σκύψουμε το κεφάλι να κοιτάξουμε τόσο χαμηλά στη λάσπη όπου διεξάγονται.

Εμείς είμαστε ο ΠΑΟΚ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038