Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

l75Στην 4Α άναβαν φωτιές και σε όλο το υπόλοιπο γήπεδο άναβαν φλας. Έκανες ένα γύρο την Τούμπα με τη ματιά σου κι έβλεπες τα εκατοντάδες φλας που άστραφταν με την έναρξη, στην είσοδο της ομάδας. Πάντα το είχα απορία, πόσο βλάκας είσαι όταν πιστεύεις πως το φλας του κινητού σου θα φωτίσει ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Παρέες με πενηντάρηδες έβγαζαν σέλφι, προπονητές έφτιαχναν συστήματα με αυτούς που θα έπρεπε να παίζουν και όχι μ’ αυτούς που μπήκαν να παίξουν κόντρα στην ομάδα της εικοσάχρονης βρωμιάς. Το πέταλο έπαιξε μπάλα. Εμείς, οι υπόλοιποι, παίξαμε σποραδικά. Στα όρια του εγκεφαλικού από τα πρώτα λεπτά, με τη μαλακία του ψυχοβγάλτη. «Μην κράζετε, έχει άλλα 85 λεπτά το παιχνίδι και τον θέλουμε με καλή ψυχολογία, κράξτε στο τέλος».

Μπροστά μου, ο κινέζικος πυρσός πετούσε σταγόνες με φλόγες και στο τέλος κάηκε και μόνος του -ευτυχώς δεν τον κρατούσε κάποιο χέρι. Ντου στους φωτογράφους που ζουμάρανε μέσα από το γήπεδο -τους έδιωξε ένας, μόνος του, με χριστοπαναγίες. Υπομονή. Στενοχώρια για μισή ώρα, νεύρα, βρισίδια, αλλά υπομονή. Σπάνια υπομονή. Τριάντα δύο χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, τριάντα δύο λεπτά πιο δύσκολο μου φάνηκε να κάνω υπομονή και να μην εκραγώ από το χάλι που έβλεπα. Κι όμως, άξιζε η υπομονή. Μίλησε η φανέλα. «Χεσμένοι», «στημένοι», «άχρηστοι», «λουλούδες», άκουγες διάφορα από τριγύρω. Ξεκίνα το μέτρημα, βλάκα. Ένα, δύο, παραλίγο το τρίτο -το «ντουπ» ακούστηκε ως το ισιάδι. Το πέταλο άρχισε να τραγουδάει για την πάρτη του, παράτησε το παιχνίδι δέκα λεπτά πριν τη λήξη, ξέσπασε. Ακούστηκε κι ένα γελοίο σύνθημα κάπου εκεί από μόνιμους τηλεθεατές που έσκασαν μύτη στο ματς της χρονιάς τους. Δεν το φοβόσουν άλλο. Κανείς δεν το φοβόταν πια, ζούσαμε το πρώτο άνετο τελευταίο δεκάλεπτο κόντρα στον Ολυμπιακό από το 1994 -από το πρώτο μου ματς ως «Σαλονικιός». Είκοσι τρία χρόνια στο άγχος, όσα και η παράδοση.

Από τις δέκα το πρωί γύρω από την Τούμπα. Καφέδες, ρετσίνες, σουβλάκια, κουβέντες, κουβέντες, κουβέντες, αδέρφια, κι άλλα αδέρφια, κι άλλα κορμιά πιασμένα από τις ώρες στο δρόμο. «Πώς το βλέπεις σήμερα». Βαρέθηκα να τους βλέπω να φεύγουν βουρκωμένοι. «Ρε θα τους γαμήσουμε, ρε». Πάντα η ίδια πρόβλεψη, σχεδόν πάντα η ίδια αυταπάτη. 2-0. Δε γυρνούσε, το έβλεπες γύρω σου, στα πανηγύρια, τις αγκαλιές, στον τρόπο που το χαιρόταν η ομάδα στο χόρτο. Δάκρυσα, ρε φίλε. Φόρτωσα. Πού να καταλάβεις. Χέστηκα για τη νίκη, μια νίκη είναι, τρεις βαθμοί, πάμε παρακάτω. Με πήραν τα ζουμιά επειδή κάτι μου έλεγε πως ζω άλλο ένα τέλος κι άλλη μία αρχή, στα τόσα χρόνια μου στα γήπεδα που μας πλακώνει ο ίσκιος μας και μας αφήνει ανάπηρους. Κάτι πέθανε χθες. Κάτι γεννήθηκε χθες. Μένει να δούμε αν έχει πνευμόνια να αντέξει, να μεγαλώσει, μη μας μείνει στα χέρια όπως τόσα και τόσα που γεννήσαμε και μας πέθαναν από τότε που πρωτοφώναξα «ΠΑΟΚ», τριάντα χρόνια πίσω.

Τσικό

Τσικό

Είκοσι τόσα χρόνια πριν, έκανα το ντεμπούτο μου με την επαγγελματική ερασιτεχνική ομάδα του χωριού ...

Read more
Δεύτερο

Δεύτερο

Το σχέδιο ήταν οργα&nu ...

Read more
Μάνου

Μάνου

Στα τέλη της δεκαε&t ...

Read more
Εγνατία

Εγνατία

Όποιος έχει δει το «Ηλίθιος Και Πανηλίθιος» συνεχίζει να διαβάζει. Κάποτε, η Εγνατία Ασφαλιστική χάρ ...

Read more
Εβδομηντατέσσερα

Εβδομηντατέσσερα

Με τα τρία γκολ εναντίον της Ντιναμό Μινσκ, ο Στέφανος Αθανασιάδης πέρασε στην 7η θέση των σκόρερς ό ...

Read more
Tσομπανόσκυλα

Tσομπανόσκυλα

Ο ΠΑΟΚ που ονειρ&epsil ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
Εκλογές

Εκλογές

Λέμε τώρα. Αύριο οι εκλογές να γίνονταν για το ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο και τα κόμματα να ήταν ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more
Αυθεντικός

Αυθεντικός

Επειδή ο σεβασμός &si ...

Read more
Τρολλάρισμα

Τρολλάρισμα

Προειδοποίηση: Ακολουθεί αυτοαναφορική δημοσίευση. Συνεχίζετε να διαβάζετε με δική σας ευθύνη για εν ...

Read more
Γαστρεντερίτιδα

Γαστρεντερίτιδα

Το μόνο χειρότερο απ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.