Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

m38Αριστερά, τα πιο πολλά βρισίδια της βραδιάς. Δεξιά, τα πιο πολλά χειροκροτήματα.

Ο άχρωμος, άγευστος, προβλέψιμος και βαρετός Πέτκοβιτς και ο υπερηχητικός, σίγουρος, χαρισματικός Στάροβιτς. Αν δεν ξέρεις να τους ταΐσεις, οι δύο σούπερ σταρ δεξιά κι αριστερά σου πάνε χαράμι -οι μισές μπαλιές προς τους διαγώνιους ήταν για κλάματα.

Κι όμως, αυτό που ζήσαμε σήμερα ήταν, για μένα, το πιο ελπιδοφόρο θέαμα της χρονιάς. Ο Σέρβος έδειξε από την πρώτη του εμφάνιση, μόλις στη δεύτερη μέρα του στην ομάδα, πως είναι ο παικταράς που έλειπε. Συμβολικά, πήρε τον πρώτο πόντο στην πρώτη επίθεση που παίχτηκε στο πρώτο του ματς, με αριστερό φαλτσαριστό καρφί και έκανε το 1-0. Σαν εκείνα τα περίεργα του Κουβανού, που το όνομά του δε θέλουμε να το θυμόμαστε κι ας ήταν ο MVP μας -κακιά μοίρα τους περιμένει αυτούς τους MVP μας, γενικώς.

Η Τουρ είναι καλύτερη. Κέρδισε δύσκολα επειδή ο ΠΑΟΚ (επιτέλους!) έβγαλε ενέργεια, από το δεύτερο σετ και μετά. Θα κέρδιζε άνετα αν συνεχίζαμε να παίζουμε ζαλισμένοι, οκνηροί, βαλσαμωμένοι. Σε δύο εβδομάδες, όμως, η Τουρ ενδεχομένως να μην είναι καλύτερη. Ο τυπάς με το 7 δείχνει ικανός να μας πάρει από το χέρι και να μας ανεβάσει ένα σκαλί. Θέλουμε νίκη: 0-3 ή 1-3 για απευθείας πρόκριση, 2-3 για παράταση με «γκόλντεν σετ». Και θα έχουμε και τους συνήθεις δέκα καμένους σε μια γωνιά του γηπέδου, να σκεπάζουν τα φλώρικα παλαμάκια των Γάλλων και τα ηχητικά τους εφέ.

Το πιο μεγάλο μας πρόβλημα φέτος, η έλλειψη ενέργειας -ευτυχώς στα σημαντικά ματς των πλέι-οφ θα το λύσουμε, όπως πέρσι και πρόπερσι, με το γεμάτο Παλατάκι. Ως τότε, θα είναι δύσκολα. Αλλά αν ήρθες για βασικός και η ομάδα παίζει -σαφώς- καλύτερα, εξυπνότερα και πιο αποτελεσματικά με τον Τερζή, που στα αθλητικά του γεράματα αποδεικνύει πως είναι εδώ όποτε χρειαστεί, τότε δεν είσαι και κάτι ξεχωριστό. Από βόλεϊ δε σκαμπάζω πολλά, αλλά καλόμαθα με τον Κουρνέτα δυο χρόνια να μην μπορώ να μαντέψω τι θα κάνει και πού θα τη στείλει συστημένη -με τον Πέτκοβιτς έχω φάει φρίκη, από το πρώτο ματς που τον είδα.
Καλά ήταν. Σούπερ παιχνίδι. Με γεμάτο ισιάδι, με παλμό, με άγχος μέχρι τον τελευταίο πόντο. Άντε να φτάσει κι η Δευτέρα, να δούμε τι μπορεί να κάνει ο νέος μας παικταράς με άλλες πέντε μέρες προπόνηση.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB