Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

n22«Αααουχμ... Αααουχμ... Φφφσσστττ... Αααουυυχμμμ... Τι τέλεια που πέρασα χτες»... Όταν η πρώτη κανονική φράση που λέει το παιδί σου μόλις ξυπνάει το επόμενο πρωί είναι αυτή, τότε κάτι έκανες καλά την προηγούμενη μέρα.

Και η αλήθεια είναι πως το Σάββατο πραγματικά κάναμε πράγματα βγαλμένα από ταινία δράσης του Χόλιγουντ για να στήσουμε ολόκληρη επιχείρηση έκπληξης και εντυπωσιασμού της Χουλιγκάνας που «όλα τα ξέρει» και «όλα τα είχε καταλάβει» και δεν την πιάνεις πουθενά. Ολόκληρο επιτελείο: Σκηνοθέτης (η Άννα), σεναριογράφος (εγώ), κασκαντέρ (ο θείος ΒΑΠ που ήρθε από την Αθήνα για το συγκεκριμένο λόγο), ανιματέρ (η θεία ΒΑΠ), σκηνικά-κοστούμια (Σήφης, μαζί με ηχοληψία, κάστινγκ και μουσική επένδυση), ο Άντι με τα Αντάκια (βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου και βραβεία Β’ ανδρικού και Β’ γυναικείου, αντιστοίχως), μια εικοσάδα εκπληκτικών ηθοποιών-κάγκουρων της κερκίδας που ήξεραν και κανείς τους δε μίλησε επειδή έχουν γνήσιο Παοκτσηδιλίκι και ένα γήπεδο κομπάρσοι εθελοντές.

Όσο και να το σχεδιάσεις, ξέρεις πως πάντα κάτι δε θα πάει όπως το ήθελες. Κι όμως, έτυχε αυτήν τη φορά να μη στραβώσει τίποτα. Η τούρτα-φανέλα ΠΑΟΚ με τον αριθμό 7 που τα κορίτσια ανέλαβαν τελευταία στιγμή να φτιάξουν στα τυφλά και την πέτυχαν (και μας τη χρέωσαν σε τιμή μπλακ φράιντεϊ επειδή είμαστε ΠΑΟΚ), η μεταφορά της στο Παλατάκι με μπαντιλίκια στο μοναδικό κενό της Χουλιγκάνας για να μην ψυλλιαστεί τίποτα που ο Σήφης την πήρε την τούρτα ο βλαμμένος και την έκανε βόλτες έξω από το γήπεδο σε κάτι περίεργους που έδιναν αίμα σε κινητό συνεργείο αιμοληψίας να τη βγάζουνε φωτογραφίες και του είπα «αν σε πέσει θα φτιάξεις άλλη μέχρι το απόγευμα» και μετά δεν έβρισκε κλειδιά από εκεί που την είχε και θα χάναμε το τζάμπολ, το τρέξιμο με την τούρτα στο χέρι ανάμεσα σε αποδυτήρια, καλώδια, καρεκλάκια, κάγκελα, μέσα από τον πάγκο του ΠΑΟΚ που ο Σούλης με είδε να περνάω με την τούρτα και έκανε έτσι μια πίσω επειδή τώρα τελευταία πολλή γκρίνια ο Λαός και σου λέει κάτσε μην έρχεται για μένα αυτό συστημένο, το κινητό σκριν της παρέας ώστε να μην έχει οπτική επαφή με τον παλαβό πατέρα της που τρέχει μέσα στο γήπεδο με το κεράκι αναμμένο όσο ετοιμάζονται οι πεντάδες για το δεύτερο ημίχρονο, τα πάντα, όλα πήγαν όπως έπρεπε να πάνε. Σπάνιο. Μας έτυχε να πάνε όλα καλά. Τέλεια, όπως τα είχαμε σχεδιάσει.

Την είχα προϊδεάσει, για να μην της έρθει κατακέφαλα και έχουμε ιστορίες. «Ίσως, στο ημίχρονο ο Σήφης να φωνάξει πως η Ηλέκτρα έχει σήμερα γενέθλια, ίσως, δεν είναι σίγουρο, ίσως». «Άμα γίνει αυτό το πράμα, εγώ θα λιποθυμήσω», είπε και τα μάτια της έλαμψαν. Βρε, άμα λιποθυμήσεις, εκεί θα είμαστε εμείς να σε πιάσουμε, αλλά να έχεις το νου σου, κάποια στιγμή ίσως ακούσεις το όνομά σου από τα μεγάφωνα, να είσαι εκεί. «Θα περιμένω με ανυπομονησία», είπε, χρησιμοποιώντας τη λέξη που έμαθε πρόσφατα από το ανθολόγιο και πολύ της άρεσε και τη λέει συνέχεια. Παραλείποντας όλα τα παρασκήνια περί του πώς καταφέραμε να έχουμε στη γωνία του πετάλου μία τούρτα-φανέλα με αναμμένο κεράκι, τη Χουλιγκάνα με την παρέα της στην άλλη γωνία, τον Σήφη να ανακοινώνει πως «σήμερα η Ηλέκτρα συμπληρώνει 7 χρόνια ζωής και 50 επίσημους αγώνες του ΠΑΟΚ» και όλο αυτό να μοιάζει κάτι συνηθισμένο, φτάνουμε στη στιγμή που εμφανίζομαι μπροστά της από το πουθενά, τη στιγμή ακριβώς που έχει κατασυγκινηθεί επειδή άκουσε το όνομά της από τα ηχεία. Τσουπ, πάρε να ‘χεις να με θυμάσαι. Σοκ. Κι αρχίζει ο συνεννοημένος Λαός να τραγουδάει, συνοδεία όλου του πετάλου από πίσω: «Να ζήσεις Ηλέκτρα και χρόνια πολλά/Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά/Παντού να σκορπίζεις της γνώσης το φως/Και όλοι να λένε ωωω Παοκάρα έχω τρέλα μέσ’ στο μυαλό».

Και λύθηκε αμέσως το αιώνιο μυστήριο αν μπορείς να κάνεις πραγματική έκπληξη σ’ αυτό το παιδί -μπορείς. Τέλος ο πρόλογος, τέλος τα «το είχα καταλάβει και το περίμενα». Έπαθε σοκ. Ειδικά με το τραγουδάκι. Κι εγώ έπαθα σοκ -όσο το σχεδίαζα είχα το κλασικό άγχος, αλλά την ώρα που το εκτελούσα άρχισα να νιώθω κάτι περίεργο, μια πρωτόγνωρη ντροπή, κι αν γίνει μαλακία, αν μας γιουχάρει ο κόσμος που σβήνουμε τούρτες την ώρα που αγωνίζεται ο Μεγάλος ΠΑΟΚ, αν κλάψει, αν με σταματήσουν οι μπάτσοι έτσι που πηγαινοέρχομαι μέσα στο γήπεδο. Αν μου πέσει η τούρτα! Αυτό ήταν το πιο μεγάλο άγχος. Δεν έπεσε. Κι ακόμα δεν ήξερα πως η Νόβα είχε στείλει καμεραμάν δίπλα μας, πως όλο αυτό έπαιζε σε ζωντανή σύνδεση στο κανάλι που έδειχνε τους αγώνες και πως ο Γιάννης Πάγκος περιέγραφε με επαγγελματισμό το συμβάν σα να έκανε ρεπορτάζ από κάποια σπουδαία φάση και πως όλη η Ελλάδα έβλεπε τη Χουλιγκάνα να σβήνει το έβδομο κεράκι της και την αδερφή της από πίσω να κοιτάζει αδιάφορη επειδή είχε το γλειφιτζούρι της καβατζωμένο και τίποτε άλλο δεν είχε πια σημασία. Δεν ήξερα, επειδή είχα πλάτη, πως οι διαιτητές ήταν έτοιμοι να δώσουν το τζάμπολ και περιμένανε υπομονετικά, αυτοί μαζί με τους παίκτες, να τελειώσουμε το τραγουδάκι και μετά να ξεκινήσει το ματς. Δεν ήξερα πως, τελικά, κανείς δε θα βρισκόταν να γκρινιάξει που του ζαλίσαμε τον έρωτα με τα εορταστικά μας και τις φωνές και τα πέρα-δώθε.

Και δεν ήξερα, μετά το τέλος του ματς, αφού είχε χαιρετήσει με χάι-φάιβ τους αποχωρούντες θριαμβευτές του ΠΑΟΚ που μας είχαν χαρίσει ένα εκπληκτικό αγωνιστικό Σαββατόβραδο με την παλικαρίσια νίκη κόντρα στο Ρέθυμνο, εκεί που με φωνάξανε να δω κάτι «απίστευτο», πως η Χουλιγκάνα θα περνούσε το απόγευμά της και στην αγκαλιά του ίδιου του Μπάνε Πρέλεβιτς, ο οποίος της έδινε φιλάκια στο μάγουλο και της έλεγε «όταν έπαιζα παλιά φορούσα αυτήν τη φανέλα με το 7, όπως στην τούρτα σου». «Μπάνε, θέλω κι εγώ να με πάρεις αγκαλιά», του είπα, αλλά δε με πήρε. Θα ξαναδοκιμάσω στα δικά μου γενέθλια.

Κι έτσι γράφτηκε αυτή η σπουδαία, για την οικογένειά μας, ασπρόμαυρη σελίδα, που θα τη θυμόμαστε ακόμα κι όταν θα έχουμε ξεχάσει το 77-75, τα 16 ριμπάουντ του Κλάντον, τους 24 πόντους και το τρίποντο γκολ-φάουλ του Σάιμπερτ που άνοιξε τη βραδιά, το σάρωμα του Γλυνιαδάκη κάτω από το αντίπαλο καλάθι και την ασύλληπτη τάπα του Λινοκούμπο που έσωσε το ματς προς το τέλος. Ένα μικρό κεφάλαιο ιστορίας, επειδή μπορεί κάποιοι να έχουν ακούσει να τους τραγουδάνε «Χρόνια Πολλά» οι φίλοι τους ή οι συγγενείς τους ή οι συνεργάτες τους ή οι συμμαθητές τους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τα έχει ακούσει από τη χορωδία της ΕΡΤ, ο Κένεντι από την ίδια τη Μέριλιν Μονρό, αλλά τραγουδάκι γενεθλίων από πέταλο με Παοκτσήδες δεν έχει ακούσει κανείς. Μόνο αυτή. Επειδή είναι γαμάτη και επειδή της αξίζει.

Ελλάδα

Ελλάδα

Αυτά είναι τα σημεία &t ...

Read more
Αποτέφρωση

Αποτέφρωση

ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ.& ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
Απόβλητο

Απόβλητο

Θα είναι τώρα πενηντάρ& ...

Read more
Χωριά

Χωριά

Ποιος πιστεύει πως φέτος μπορούμε να πάρουμε το Europa League; Δε βλέπω κανένα χέρι. Ποιος πιστεύει ...

Read more
Αμαζόνες

Αμαζόνες

Είχαμε περάσει την Κυριακή όπως θα πρέπει να είναι η Κυριακή, με φίλους στο σπίτι, παιδιά να χοροπηδ ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Σαλατοπνίχτης

Σαλατοπνίχτης

Όλοι στη βάρδια ήμαστ ...

Read more
Μονό

Μονό

Υπάρχει μια στιγμή σ&tau ...

Read more
Tελικός

Tελικός

Επειδή όλες οι μεγάλες ιδέες ξεκινούν από το μυαλό ενός ανθρώπου, ποιος μου λέει εμένα πως δεν είμαι ...

Read more
Κριτής

Κριτής

O καλύτερος κριτής σου είναι το ίδιο σου το παιδί... Αδίστακτη κριτική λογοτεχνίας εδώ.   &nb ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.