Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

n22«Αααουχμ... Αααουχμ... Φφφσσστττ... Αααουυυχμμμ... Τι τέλεια που πέρασα χτες»... Όταν η πρώτη κανονική φράση που λέει το παιδί σου μόλις ξυπνάει το επόμενο πρωί είναι αυτή, τότε κάτι έκανες καλά την προηγούμενη μέρα.

Και η αλήθεια είναι πως το Σάββατο πραγματικά κάναμε πράγματα βγαλμένα από ταινία δράσης του Χόλιγουντ για να στήσουμε ολόκληρη επιχείρηση έκπληξης και εντυπωσιασμού της Χουλιγκάνας που «όλα τα ξέρει» και «όλα τα είχε καταλάβει» και δεν την πιάνεις πουθενά. Ολόκληρο επιτελείο: Σκηνοθέτης (η Άννα), σεναριογράφος (εγώ), κασκαντέρ (ο θείος ΒΑΠ που ήρθε από την Αθήνα για το συγκεκριμένο λόγο), ανιματέρ (η θεία ΒΑΠ), σκηνικά-κοστούμια (Σήφης, μαζί με ηχοληψία, κάστινγκ και μουσική επένδυση), ο Άντι με τα Αντάκια (βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου και βραβεία Β’ ανδρικού και Β’ γυναικείου, αντιστοίχως), μια εικοσάδα εκπληκτικών ηθοποιών-κάγκουρων της κερκίδας που ήξεραν και κανείς τους δε μίλησε επειδή έχουν γνήσιο Παοκτσηδιλίκι και ένα γήπεδο κομπάρσοι εθελοντές.

Όσο και να το σχεδιάσεις, ξέρεις πως πάντα κάτι δε θα πάει όπως το ήθελες. Κι όμως, έτυχε αυτήν τη φορά να μη στραβώσει τίποτα. Η τούρτα-φανέλα ΠΑΟΚ με τον αριθμό 7 που τα κορίτσια ανέλαβαν τελευταία στιγμή να φτιάξουν στα τυφλά και την πέτυχαν (και μας τη χρέωσαν σε τιμή μπλακ φράιντεϊ επειδή είμαστε ΠΑΟΚ), η μεταφορά της στο Παλατάκι με μπαντιλίκια στο μοναδικό κενό της Χουλιγκάνας για να μην ψυλλιαστεί τίποτα που ο Σήφης την πήρε την τούρτα ο βλαμμένος και την έκανε βόλτες έξω από το γήπεδο σε κάτι περίεργους που έδιναν αίμα σε κινητό συνεργείο αιμοληψίας να τη βγάζουνε φωτογραφίες και του είπα «αν σε πέσει θα φτιάξεις άλλη μέχρι το απόγευμα» και μετά δεν έβρισκε κλειδιά από εκεί που την είχε και θα χάναμε το τζάμπολ, το τρέξιμο με την τούρτα στο χέρι ανάμεσα σε αποδυτήρια, καλώδια, καρεκλάκια, κάγκελα, μέσα από τον πάγκο του ΠΑΟΚ που ο Σούλης με είδε να περνάω με την τούρτα και έκανε έτσι μια πίσω επειδή τώρα τελευταία πολλή γκρίνια ο Λαός και σου λέει κάτσε μην έρχεται για μένα αυτό συστημένο, το κινητό σκριν της παρέας ώστε να μην έχει οπτική επαφή με τον παλαβό πατέρα της που τρέχει μέσα στο γήπεδο με το κεράκι αναμμένο όσο ετοιμάζονται οι πεντάδες για το δεύτερο ημίχρονο, τα πάντα, όλα πήγαν όπως έπρεπε να πάνε. Σπάνιο. Μας έτυχε να πάνε όλα καλά. Τέλεια, όπως τα είχαμε σχεδιάσει.

Την είχα προϊδεάσει, για να μην της έρθει κατακέφαλα και έχουμε ιστορίες. «Ίσως, στο ημίχρονο ο Σήφης να φωνάξει πως η Ηλέκτρα έχει σήμερα γενέθλια, ίσως, δεν είναι σίγουρο, ίσως». «Άμα γίνει αυτό το πράμα, εγώ θα λιποθυμήσω», είπε και τα μάτια της έλαμψαν. Βρε, άμα λιποθυμήσεις, εκεί θα είμαστε εμείς να σε πιάσουμε, αλλά να έχεις το νου σου, κάποια στιγμή ίσως ακούσεις το όνομά σου από τα μεγάφωνα, να είσαι εκεί. «Θα περιμένω με ανυπομονησία», είπε, χρησιμοποιώντας τη λέξη που έμαθε πρόσφατα από το ανθολόγιο και πολύ της άρεσε και τη λέει συνέχεια. Παραλείποντας όλα τα παρασκήνια περί του πώς καταφέραμε να έχουμε στη γωνία του πετάλου μία τούρτα-φανέλα με αναμμένο κεράκι, τη Χουλιγκάνα με την παρέα της στην άλλη γωνία, τον Σήφη να ανακοινώνει πως «σήμερα η Ηλέκτρα συμπληρώνει 7 χρόνια ζωής και 50 επίσημους αγώνες του ΠΑΟΚ» και όλο αυτό να μοιάζει κάτι συνηθισμένο, φτάνουμε στη στιγμή που εμφανίζομαι μπροστά της από το πουθενά, τη στιγμή ακριβώς που έχει κατασυγκινηθεί επειδή άκουσε το όνομά της από τα ηχεία. Τσουπ, πάρε να ‘χεις να με θυμάσαι. Σοκ. Κι αρχίζει ο συνεννοημένος Λαός να τραγουδάει, συνοδεία όλου του πετάλου από πίσω: «Να ζήσεις Ηλέκτρα και χρόνια πολλά/Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά/Παντού να σκορπίζεις της γνώσης το φως/Και όλοι να λένε ωωω Παοκάρα έχω τρέλα μέσ’ στο μυαλό».

Και λύθηκε αμέσως το αιώνιο μυστήριο αν μπορείς να κάνεις πραγματική έκπληξη σ’ αυτό το παιδί -μπορείς. Τέλος ο πρόλογος, τέλος τα «το είχα καταλάβει και το περίμενα». Έπαθε σοκ. Ειδικά με το τραγουδάκι. Κι εγώ έπαθα σοκ -όσο το σχεδίαζα είχα το κλασικό άγχος, αλλά την ώρα που το εκτελούσα άρχισα να νιώθω κάτι περίεργο, μια πρωτόγνωρη ντροπή, κι αν γίνει μαλακία, αν μας γιουχάρει ο κόσμος που σβήνουμε τούρτες την ώρα που αγωνίζεται ο Μεγάλος ΠΑΟΚ, αν κλάψει, αν με σταματήσουν οι μπάτσοι έτσι που πηγαινοέρχομαι μέσα στο γήπεδο. Αν μου πέσει η τούρτα! Αυτό ήταν το πιο μεγάλο άγχος. Δεν έπεσε. Κι ακόμα δεν ήξερα πως η Νόβα είχε στείλει καμεραμάν δίπλα μας, πως όλο αυτό έπαιζε σε ζωντανή σύνδεση στο κανάλι που έδειχνε τους αγώνες και πως ο Γιάννης Πάγκος περιέγραφε με επαγγελματισμό το συμβάν σα να έκανε ρεπορτάζ από κάποια σπουδαία φάση και πως όλη η Ελλάδα έβλεπε τη Χουλιγκάνα να σβήνει το έβδομο κεράκι της και την αδερφή της από πίσω να κοιτάζει αδιάφορη επειδή είχε το γλειφιτζούρι της καβατζωμένο και τίποτε άλλο δεν είχε πια σημασία. Δεν ήξερα, επειδή είχα πλάτη, πως οι διαιτητές ήταν έτοιμοι να δώσουν το τζάμπολ και περιμένανε υπομονετικά, αυτοί μαζί με τους παίκτες, να τελειώσουμε το τραγουδάκι και μετά να ξεκινήσει το ματς. Δεν ήξερα πως, τελικά, κανείς δε θα βρισκόταν να γκρινιάξει που του ζαλίσαμε τον έρωτα με τα εορταστικά μας και τις φωνές και τα πέρα-δώθε.

Και δεν ήξερα, μετά το τέλος του ματς, αφού είχε χαιρετήσει με χάι-φάιβ τους αποχωρούντες θριαμβευτές του ΠΑΟΚ που μας είχαν χαρίσει ένα εκπληκτικό αγωνιστικό Σαββατόβραδο με την παλικαρίσια νίκη κόντρα στο Ρέθυμνο, εκεί που με φωνάξανε να δω κάτι «απίστευτο», πως η Χουλιγκάνα θα περνούσε το απόγευμά της και στην αγκαλιά του ίδιου του Μπάνε Πρέλεβιτς, ο οποίος της έδινε φιλάκια στο μάγουλο και της έλεγε «όταν έπαιζα παλιά φορούσα αυτήν τη φανέλα με το 7, όπως στην τούρτα σου». «Μπάνε, θέλω κι εγώ να με πάρεις αγκαλιά», του είπα, αλλά δε με πήρε. Θα ξαναδοκιμάσω στα δικά μου γενέθλια.

Κι έτσι γράφτηκε αυτή η σπουδαία, για την οικογένειά μας, ασπρόμαυρη σελίδα, που θα τη θυμόμαστε ακόμα κι όταν θα έχουμε ξεχάσει το 77-75, τα 16 ριμπάουντ του Κλάντον, τους 24 πόντους και το τρίποντο γκολ-φάουλ του Σάιμπερτ που άνοιξε τη βραδιά, το σάρωμα του Γλυνιαδάκη κάτω από το αντίπαλο καλάθι και την ασύλληπτη τάπα του Λινοκούμπο που έσωσε το ματς προς το τέλος. Ένα μικρό κεφάλαιο ιστορίας, επειδή μπορεί κάποιοι να έχουν ακούσει να τους τραγουδάνε «Χρόνια Πολλά» οι φίλοι τους ή οι συγγενείς τους ή οι συνεργάτες τους ή οι συμμαθητές τους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τα έχει ακούσει από τη χορωδία της ΕΡΤ, ο Κένεντι από την ίδια τη Μέριλιν Μονρό, αλλά τραγουδάκι γενεθλίων από πέταλο με Παοκτσήδες δεν έχει ακούσει κανείς. Μόνο αυτή. Επειδή είναι γαμάτη και επειδή της αξίζει.

Αεροπορικά

Αεροπορικά

Δε μας έκατσε πάλι το Τζόκερ, συνεχίζουμε την προσπάθεια. Με την προπόνηση γίνεσαι καλύτερος, δε στα ...

Read more
Φόρθνετ

Φόρθνετ

Δευτέρα πρωί με παίρνει ο Ζ να πάρω εισιτήρια για το γάβρο. Δευτέρα βράδυ το ακυρώνει, μπα, δε θα ‘ρ ...

Read more
Ζούκοφ

Ζούκοφ

Τούτος εδώ είναι ο Νικόλας ο Τόσκας. Η κορυφή στην ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη της Ε ...

Read more
Ενασαπομάς

Ενασαπομάς

Έχουμε μείνει στο κυλικείο, στο Παλατάκι, έξι άτομα. Το ματς αρχίζει σε λίγα λεπτά, ο Λαός ακούγεται ...

Read more
Ρεσιτάλ

Ρεσιτάλ

Στις 26 Φεβρουαρίου 2003, ο δρόμος για την κούπα περνάει από το πτώμα του Ολυμπιακού. ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Σκάουτερ

Σκάουτερ

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουνε γεννηθεί για το ποδόσφαιρο. Κόβει το μάτι τους, τους αρκεί να δουν έναν ...

Read more
Αφετηρία

Αφετηρία

21 Αυγούστου 2014, πέφτουμε επισήμως στη Χειμερία Νάρκη 2014-2015. Ό,τι προμήθειες πρόλαβε μάζεψε ο ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
Όνειρο

Όνειρο

«Είναι το όνειρό μου να τελειώσω την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ, έστω και για 10 μέρες. Αυτό είναι το όνε ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.