Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

11ostitlos«Έχω πάθει πλάκα», είπε η Άννα γύρω στο πεντάλεπτο, δηλαδή αυτό που λέει όποιος βλέπει τις γυναίκες του ΠΑΟΚ για πρώτη φορά.

Πλασέ η Μάρκου με εσωτερικό σφάλτσο, η μπάλα παίρνει καμπύλη και αρχικά φαίνεται πως βγαίνει κάνα μέτρο άουτ, στρίβει στον αέρα και 1-0. «Πω! Τι είναι τούτες, ρε». Τι είναι -είναι η καλύτερη ομάδα ΠΑΟΚ που έχω δει τα τελευταία χρόνια, συγκρινόμενες ίσως μόνο με τις τουρμπίνες του χάντμπολ. Και η πλάκα που έπαθε η Άννα συνεχίστηκε ως το τέλος, με την Παντελιάδου να κλέβει με απανωτές μπασκετικές τάπες την μπάλα από τις καημένες τις αμυντικούς, να τις ζαλίζει με ντρίμπλες στη γραμμή επειδή αν περάσει με τη μία δε θα έχει γούστο, να βγάζει σέντρα με το αριστερό και να βρίσκει δύο στην περιοχή που το συζητάνε ποια θα το πρωτοβάλει. Με τη Γιάννου να βλέπει τη γωνία της εστίας ακάλυπτη και να τη στέλνει συστημένη πριν καν προλάβουν οι υπόλοιπες να δουν ότι σούταρε έξω από την περιοχή. Με καμιά τριανταριά ευκαιρίες που χάνονταν η μία μετά την άλλη επειδή έπρεπε να γίνει θεαματικά η τελική -αν μας ένοιαζαν μόνο τα γκολ θα έληγε 15-0. Με ασταμάτητα τριγωνάκια, με μόνιμο «δώσε και φύγε» και ανοίγματα στο χώρο από το σέντερ μπακ μέχρι το σέντερ φορ, με απίστευτη επιμονή στην κάθετη πάσα. Και με τρομακτική άνεση στα κοψίματα, αναγκάζοντας τις αντιπάλους να περάσουν τη σέντρα με την μπάλα στα πόδια κάπου στο μισάωρο -ως τότε, το έκαναν μόνο με βολέ από την τερματοφύλακα.

Οι συγκρίσεις με την ανδρική ομάδα δε σταματούσαν. «Αν έκανε τέτοιο κλέψιμο-κούρσα στη γραμμή-μπάσιμο-σέντρα ασίστ κάποιος στην Τούμπα, θα του ανανεώναμε το συμβόλαιο για πέντε χρόνια με κάνα εκατομμύριο και το ίδιο βράδυ ο παίκτουρας θα καμάρωνε με ουισκάκι στην παραλία ως τα ξημερώματα». Αλλά οι πρωταθλήτριες, για ενδέκατη φορά από το 2002, σ’ αυτό το σενάριο πιθανότατα θα ήταν αυτές που θα σέρβιραν το ουισκάκι στον παίκτουρα και θα έλεγαν και «ευχαριστώ» για το πουρμπουάρ. Πόσο άδικος κόσμος.

Παθαίνεις πλάκα με το πόσο σπουδαία ομάδα έχουμε, παθαίνεις πλάκα και με τις συνθήκες στις οποίες αγωνίζονται και πρωταγωνιστούν. Ο αγωνιστικός χώρος, στον οποίο έπαιξα μπάλα και τον γνωρίζω, είναι χειρότερος από πολλά 5x5 της πόλης και σε κάθε κοντρόλ σου ‘ρχονται στη μάπα και μερικά «μπιλάκια», όπως τα αποκαλεί η Άννα που με κράζει όταν μπαίνω στο σπίτι μετά το ποδόσφαιρο και το γεμίζω με τα μαύρα πλαστικά κομματάκια που μαζεύονται κάτω απ’ τα παπούτσια. Το ίδιο το γήπεδο, η Τριανδρία της θλίψης, με το αντιτουριστικό φόντο τριγύρω, τα ντροπιαστικά σκουπίδια πεταμένα παντού, σταματημένη κάπου στη δεκαετία του ’80, χωρίς καν τη γλύκα του ερασιτεχνισμού, με τη δυσκολία στην πρόσβαση για όσους μετακινούνται χωρίς δικό τους μέσο, μία αναχρονιστική ντροπή για την πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ΠΑΟΚ, την ομάδα που έχει κερδίσει τους περισσότερους τίτλους στα ενενήντα χρόνια που γιορτάζουμε φέτος. Για ποιο λόγο οι άντρες παίζουν στην Τούμπα και οι γυναίκες σκοτώνονται στη σαπίλα του πλαστικού; Ανήκει η Τούμπα στην ΠΑΕ; Όχι, η Τούμπα ανήκει στον ΠΑΟΚ. «Γήπεδον ΠΑΟΚ» είναι η ονομασία του. Ρε με τι ασχολείσαι τώρα -ξέρω.

Παθαίνεις πλάκα με το πόσο λίγος κόσμος πηγαίνει να τις δει. Αν εξαιρέσεις τους μόνιμους είκοσι-τριάντα που τους βλέπω σε κάθε ματς ΠΑΟΚ όπου κι αν πάω σε κάθε άθλημα και τους συγγενείς και τους φίλους, η ομάδα ίσα που γεμίζει το μικρό κερκιδάκι. Όπως και σχεδόν σε όλα τα αθλήματα του ΠΑΟΚ, με εξαίρεση το ποδόσφαιρο των αντρών, τα λάικ στο Facebook είναι πολλαπλάσια από τις πραγματικές παρουσίες. Κι εμείς το σκεφτήκαμε, αναλογιζόμενοι το πόσο ήλιο θα φάνε στο κεφάλι οι πιτσιρίκες μας, που δεν κάθονται ποτέ σε ένα σημείο σαν τα κανονικά παιδιά και το ξέρουμε, αλλά ξεκινήσαμε δυο ώρες πριν το παιχνίδι να πάμε με τρία αστικά -και να γυρίσουμε με άλλα τρία. Και δικαιωθήκαμε. Από το «οβηγέ, φα μας πας στον ΠΑΟΚ» της Λιλιγκάνας στον οδηγό μέχρι το «γερά, γερά, πωτάφλημα τσανά» που τραγουδούσε στην επιστροφή. Μας έπιασε κι η μπόρα, βραχήκαμε, στεγνώσαμε, γυρίσαμε τελικά το βράδυ και δεν είχαμε μετανιώσει ούτε λεπτό. Εκτός από τα κόκαλά μου, που μετά από το τρίτο σερί ματς του τριημέρου έχω αρχίσει να σέρνομαι.

«Η Δέσποινα είναι η καλύτερη παίκτρια του κόσμου, μπαμπά. Είναι καλύτερη και από τον... Τον... Τον»... Κόλλησε το μυαλό από τη χαρά της, δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε τον Κλάους, ούτε τον Λίνο, έλαμπε, δε σταματούσε να χοροπηδάει στα πανηγύρια. Είχε τη Γιάννου από το χεράκι στην είσοδο, την αγάπησε, την έψαχνε και μετά στο γλέντι για τον τίτλο. «Θα ερχόμαστε σε κάθε αγώνα», μου ανακοίνωσε, αλλά δεν έχει άλλον αγώνα για φέτος. Ένα ματς στα Χανιά έμεινε και το φάιναλ-φορ του Κυπέλλου στη Χαλκίδα. «Να πάμε στη Χαλκιδική να τις δούμε, μπαμπά, δεν είναι μακριά». Να πάμε. Θα μαζέψω λεφτά να πάμε στη Χαλκιδική της Χαλκίδας, να σηκώσουμε και το Κύπελλο. Κι από Σεπτέμβρη προπόνηση. «Θα παίζω στην ίδια ομάδα με τη Δέσποινα»; Έκανα τους υπολογισμούς στις ηλικίες, «ναι, κάποια στιγμή θα παίζεις στην ίδια ομάδα, μαζί της». «Α, ωραία».

Υπεράνθρωποι

Υπεράνθρωποι

Κυκλοφορεί ένα πο&sig ...

Read more
Μπρέικνταουν

Μπρέικνταουν

Ο αγγλόφωνος που έ&k ...

Read more
Σκούπισμα

Σκούπισμα

Δεκατόσα χρόνια δίπλα δίπλα στα τσιμέντα και να βρίσκεσαι κατά λάθος μαζί του στην ίδια δουλειά. ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
0037

0037

Και πάνω που είχαμε &ka ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
Διακοπή

Διακοπή

Ο κάγκουρας ποτέ δεν πεθαίνει. Ούτε στα φιλικά δεν μπορώ να γίνω άνθρωπος, έχω καεί για μια ζωή, όπω ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
0023

0023

Μπορεί να το είχε πε&i ...

Read more
Χημικά

Χημικά

Η αλόγιστη χρήση χημικών είναι γνωστή, ως φράση, στον μέσο οπαδό του ΠΑΟΚ. Ενδεχομένως και άλλων ομά ...

Read more
Παοκτσής

Παοκτσής

Εκτός από μια τριετία που ασχολήθηκα με τις εκδρομές, πριν από είκοσι χρόνια και βάλε, θεωρώ τον εαυ ...

Read more
Δωράκια

Δωράκια

90 εκλεκτά δωράκια για τα 90 χρόνια του πολυαγαπημένου μας Ολυμπιακού Συλλόγου Φυλακισμένων Προέδρων ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.