Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

7975Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή.

Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του γηπέδου που έγινε τέτοιο σκηνικό, πήγα και ρώτησα, δεν έχει ξανασυμβεί να παίξουν μπάσκετ και βόλεϊ την ίδια μέρα στο ίδιο γήπεδο τα τελευταία είκοσι, τουλάχιστον, χρόνια.

Το μπάσκετ, στο πιο σημαντικό για την τελική μας κατάταξη στο πρωτάθλημα ματς, με τον πιο ανταγωνιστικό αντίπαλο που έχουμε σήμερα στην Α1 μετά τους δύο που βρίσκονται σε άλλο επίπεδο, πάει και βουλιάζει στο -24, με τα σουτ τους να μπαίνουν από παντού και την άμυνά μας να μην προλαβαίνει ούτε να πάρει θέση. Και το κομπλεξικό κοράκι να μη σφυρίζει ούτε τα βασικά, μπροστά μας, μέχρι που ή θα το διέκοπτε απ’ αυτά που του σούρναμε ή θα έπαιζε κανονικά. Έπαιξε. Στο μυαλό μου από νωρίς μόνο μια σκέψη υπήρχε: Σήμερα κερδίζεις πίσω κάποιον κόσμο που σε παράτησε ή τον χάνεις για φέτος. Πιο πολύ γι’ αυτούς στενοχωριόμουν, της μίας βραδιάς, που είπανε «πάμε, ρε, μέχρι το γήπεδο, ας δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία σ’ αυτή την ομάδα». Και κάπου εκεί στο 14-37 ή στο 15-39 κουνούσαν το κεφάλι, βλέποντας τη μισή κερκίδα να αλαλάζει και να κοιτάζει ευθεία στο γήπεδο, σίγουρη πως «ΠΑΟΚ είσαι, θα το γυρίσουμε», ενώ η άλλη μισή ετοιμαζόταν να φύγει στο ημίχρονο για να ξεπαρκάρει και εύκολα. Τέτοιο ματς, τέτοια μέρα, με τέτοιες παραμέτρους έρχεται σπάνια ο συνδυασμός.

Το βόλεϊ είχε φτάσει στο σημείο «χάνεις αυτό το ματς και λες καληνύχτα». Και φάνηκε από το πόσο μάτωσαν για να πάρουν αυτό το 3-0, που θα μπορούσε να είναι 0-3 ή οποιοδήποτε άλλο τελικό σκορ και να μουρμουρίζουμε φεύγοντας «δίκαιο αποτέλεσμα». Καλή ομάδα ο βάζελος, ή, μάλλον, καλούς παίκτες έχουν, γιατί ομάδα δεν έχουν -ειδικά όταν πλακώνονται μεταξύ τους και χάνουν ένα σετ εν μέσω αλληλοκατηγοριών των παικτών τους για ένα χαμένο πόντο. Πολύ απλά, όταν φτάναμε στην τελική ευθεία, εκεί κάπου στα 20, έπαιρνε μπρος η μηχανή, ο Πέτρογλου, ο Σεπέδα, ο Χιμένεζ, καθάριζε και το σετ. Τρεις φορές το ίδιο πράμα είδαμε, ντέρμπι μέχρι τα 20 και μετά φαινόταν η διαφορά. Πήραμε παράταση ζωής -έχουμε δέκα αγωνιστικές ακόμα για να πάρουμε και το εισιτήριο στην τετράδα, ώστε να παλέψουμε για την επανάληψη του περσινού πανηγυριού.

Αλλά το πιο ωραίο ήταν το ενδιάμεσο. Εκείνο το τρίωρο που είχαμε από τη λήξη του μπάσκετ μέχρι την έναρξη του βόλεϊ. Τα παιδιά μέσα στο γήπεδο να κάνουν καφριλίκια που ντρέπομαι να τα γράψω, εμείς πενήντα άνθρωποι που όταν έχει ημίχρονο γκρινιάζουμε ρε πώς περνάνε δέκα λεπτά, τι να κάνουμε, πώς θα περάσει η ώρα, πού να πάμε και να ξανάρθουμε, μέχρι να το αποφασίσουμε πήγε εννιά. Δεν κουνηθήκαμε από τις θέσεις μας -κάναμε μόνο στάσεις για κατούρημα. Εφτά ώρες στο Παλατάκι, δύο ωραία παιχνίδια, πολλά τσιγάρα, πολύ φαγοπότι, πολύ ωραία παρέα, έκλεισε η φωνή μας το βράδυ, πέσαμε για ύπνο και σκεφτόμουν πως ήταν σαν εκδρομή. Από τις πιο ωραίες που θα έχω να λέω. Εκείνη στο Καραϊσκάκη, εκείνη στη Λιβαδειά, τότε στην Ξάνθη, η άλλη στο Παλατάκι με ΑΕΚ και Παναθηναϊκό, μπάσκετ και βόλεϊ, θυμάσαι, ρε; Ναι, ρε, τι θυμήθηκες τώρα, εφτά ώρες δεν κουνηθήκαμε από εκείνη τη γωνιά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038