Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

7975Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή.

Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του γηπέδου που έγινε τέτοιο σκηνικό, πήγα και ρώτησα, δεν έχει ξανασυμβεί να παίξουν μπάσκετ και βόλεϊ την ίδια μέρα στο ίδιο γήπεδο τα τελευταία είκοσι, τουλάχιστον, χρόνια.

Το μπάσκετ, στο πιο σημαντικό για την τελική μας κατάταξη στο πρωτάθλημα ματς, με τον πιο ανταγωνιστικό αντίπαλο που έχουμε σήμερα στην Α1 μετά τους δύο που βρίσκονται σε άλλο επίπεδο, πάει και βουλιάζει στο -24, με τα σουτ τους να μπαίνουν από παντού και την άμυνά μας να μην προλαβαίνει ούτε να πάρει θέση. Και το κομπλεξικό κοράκι να μη σφυρίζει ούτε τα βασικά, μπροστά μας, μέχρι που ή θα το διέκοπτε απ’ αυτά που του σούρναμε ή θα έπαιζε κανονικά. Έπαιξε. Στο μυαλό μου από νωρίς μόνο μια σκέψη υπήρχε: Σήμερα κερδίζεις πίσω κάποιον κόσμο που σε παράτησε ή τον χάνεις για φέτος. Πιο πολύ γι’ αυτούς στενοχωριόμουν, της μίας βραδιάς, που είπανε «πάμε, ρε, μέχρι το γήπεδο, ας δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία σ’ αυτή την ομάδα». Και κάπου εκεί στο 14-37 ή στο 15-39 κουνούσαν το κεφάλι, βλέποντας τη μισή κερκίδα να αλαλάζει και να κοιτάζει ευθεία στο γήπεδο, σίγουρη πως «ΠΑΟΚ είσαι, θα το γυρίσουμε», ενώ η άλλη μισή ετοιμαζόταν να φύγει στο ημίχρονο για να ξεπαρκάρει και εύκολα. Τέτοιο ματς, τέτοια μέρα, με τέτοιες παραμέτρους έρχεται σπάνια ο συνδυασμός.

Το βόλεϊ είχε φτάσει στο σημείο «χάνεις αυτό το ματς και λες καληνύχτα». Και φάνηκε από το πόσο μάτωσαν για να πάρουν αυτό το 3-0, που θα μπορούσε να είναι 0-3 ή οποιοδήποτε άλλο τελικό σκορ και να μουρμουρίζουμε φεύγοντας «δίκαιο αποτέλεσμα». Καλή ομάδα ο βάζελος, ή, μάλλον, καλούς παίκτες έχουν, γιατί ομάδα δεν έχουν -ειδικά όταν πλακώνονται μεταξύ τους και χάνουν ένα σετ εν μέσω αλληλοκατηγοριών των παικτών τους για ένα χαμένο πόντο. Πολύ απλά, όταν φτάναμε στην τελική ευθεία, εκεί κάπου στα 20, έπαιρνε μπρος η μηχανή, ο Πέτρογλου, ο Σεπέδα, ο Χιμένεζ, καθάριζε και το σετ. Τρεις φορές το ίδιο πράμα είδαμε, ντέρμπι μέχρι τα 20 και μετά φαινόταν η διαφορά. Πήραμε παράταση ζωής -έχουμε δέκα αγωνιστικές ακόμα για να πάρουμε και το εισιτήριο στην τετράδα, ώστε να παλέψουμε για την επανάληψη του περσινού πανηγυριού.

Αλλά το πιο ωραίο ήταν το ενδιάμεσο. Εκείνο το τρίωρο που είχαμε από τη λήξη του μπάσκετ μέχρι την έναρξη του βόλεϊ. Τα παιδιά μέσα στο γήπεδο να κάνουν καφριλίκια που ντρέπομαι να τα γράψω, εμείς πενήντα άνθρωποι που όταν έχει ημίχρονο γκρινιάζουμε ρε πώς περνάνε δέκα λεπτά, τι να κάνουμε, πώς θα περάσει η ώρα, πού να πάμε και να ξανάρθουμε, μέχρι να το αποφασίσουμε πήγε εννιά. Δεν κουνηθήκαμε από τις θέσεις μας -κάναμε μόνο στάσεις για κατούρημα. Εφτά ώρες στο Παλατάκι, δύο ωραία παιχνίδια, πολλά τσιγάρα, πολύ φαγοπότι, πολύ ωραία παρέα, έκλεισε η φωνή μας το βράδυ, πέσαμε για ύπνο και σκεφτόμουν πως ήταν σαν εκδρομή. Από τις πιο ωραίες που θα έχω να λέω. Εκείνη στο Καραϊσκάκη, εκείνη στη Λιβαδειά, τότε στην Ξάνθη, η άλλη στο Παλατάκι με ΑΕΚ και Παναθηναϊκό, μπάσκετ και βόλεϊ, θυμάσαι, ρε; Ναι, ρε, τι θυμήθηκες τώρα, εφτά ώρες δεν κουνηθήκαμε από εκείνη τη γωνιά.

Τσίρκο

Τσίρκο

Αυτός είναι ο μπασκετικός που εμείς δε φύγαμε ποτέ, που στηρίζουμε την ομάδα, στα εύκολα και στα δύσ ...

Read more
0049

0049

Δευτέρα πρωί έφευγα ...

Read more
Εξυγίανση

Εξυγίανση

Όχι. Εσείς είστε πο&upsil ...

Read more
Γέννα

Γέννα

Στην 4Α άναβαν φωτιές &kappa ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
Πρωταθλήτρια

Πρωταθλήτρια

Την προηγούμενη φορά που πήραμε Πρωτάθλημα, κερδίζοντας πάλι τον Ολυμπιακό, βρισκόμουν σε ένα τρένο ...

Read more
Απών

Απών

Η καλύτερη εκδρομή, το καλύτερο ματς, το καλύτερο ντου, η καλύτερη κερκίδα, πάντα πώς τυχαίνει να εί ...

Read more
Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα στ ...

Read more
0002

0002

Χρειάστηκε ένας άνθρ&o ...

Read more
Οδηγός

Οδηγός

Είναι κοντός ο οδηγός ...

Read more
Γαλάνης

Γαλάνης

Δεν ξέρω αν επρόκειτο για βρώμικες διασυνδέσεις του Μπάνε με τη στατιστική υπηρεσία του Γαλάνη ή για ...

Read more
Παοκολέ

Παοκολέ

Το ρεκόρ συνεχόμενου Παοκολέ το έχει, μέχρι να εμφανιστεί διαφορετική μαρτυρία, ο διπλανός μου στο Γ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.