ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

7975Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή.

Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του γηπέδου που έγινε τέτοιο σκηνικό, πήγα και ρώτησα, δεν έχει ξανασυμβεί να παίξουν μπάσκετ και βόλεϊ την ίδια μέρα στο ίδιο γήπεδο τα τελευταία είκοσι, τουλάχιστον, χρόνια.

Το μπάσκετ, στο πιο σημαντικό για την τελική μας κατάταξη στο πρωτάθλημα ματς, με τον πιο ανταγωνιστικό αντίπαλο που έχουμε σήμερα στην Α1 μετά τους δύο που βρίσκονται σε άλλο επίπεδο, πάει και βουλιάζει στο -24, με τα σουτ τους να μπαίνουν από παντού και την άμυνά μας να μην προλαβαίνει ούτε να πάρει θέση. Και το κομπλεξικό κοράκι να μη σφυρίζει ούτε τα βασικά, μπροστά μας, μέχρι που ή θα το διέκοπτε απ’ αυτά που του σούρναμε ή θα έπαιζε κανονικά. Έπαιξε. Στο μυαλό μου από νωρίς μόνο μια σκέψη υπήρχε: Σήμερα κερδίζεις πίσω κάποιον κόσμο που σε παράτησε ή τον χάνεις για φέτος. Πιο πολύ γι’ αυτούς στενοχωριόμουν, της μίας βραδιάς, που είπανε «πάμε, ρε, μέχρι το γήπεδο, ας δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία σ’ αυτή την ομάδα». Και κάπου εκεί στο 14-37 ή στο 15-39 κουνούσαν το κεφάλι, βλέποντας τη μισή κερκίδα να αλαλάζει και να κοιτάζει ευθεία στο γήπεδο, σίγουρη πως «ΠΑΟΚ είσαι, θα το γυρίσουμε», ενώ η άλλη μισή ετοιμαζόταν να φύγει στο ημίχρονο για να ξεπαρκάρει και εύκολα. Τέτοιο ματς, τέτοια μέρα, με τέτοιες παραμέτρους έρχεται σπάνια ο συνδυασμός.

Το βόλεϊ είχε φτάσει στο σημείο «χάνεις αυτό το ματς και λες καληνύχτα». Και φάνηκε από το πόσο μάτωσαν για να πάρουν αυτό το 3-0, που θα μπορούσε να είναι 0-3 ή οποιοδήποτε άλλο τελικό σκορ και να μουρμουρίζουμε φεύγοντας «δίκαιο αποτέλεσμα». Καλή ομάδα ο βάζελος, ή, μάλλον, καλούς παίκτες έχουν, γιατί ομάδα δεν έχουν -ειδικά όταν πλακώνονται μεταξύ τους και χάνουν ένα σετ εν μέσω αλληλοκατηγοριών των παικτών τους για ένα χαμένο πόντο. Πολύ απλά, όταν φτάναμε στην τελική ευθεία, εκεί κάπου στα 20, έπαιρνε μπρος η μηχανή, ο Πέτρογλου, ο Σεπέδα, ο Χιμένεζ, καθάριζε και το σετ. Τρεις φορές το ίδιο πράμα είδαμε, ντέρμπι μέχρι τα 20 και μετά φαινόταν η διαφορά. Πήραμε παράταση ζωής -έχουμε δέκα αγωνιστικές ακόμα για να πάρουμε και το εισιτήριο στην τετράδα, ώστε να παλέψουμε για την επανάληψη του περσινού πανηγυριού.

Αλλά το πιο ωραίο ήταν το ενδιάμεσο. Εκείνο το τρίωρο που είχαμε από τη λήξη του μπάσκετ μέχρι την έναρξη του βόλεϊ. Τα παιδιά μέσα στο γήπεδο να κάνουν καφριλίκια που ντρέπομαι να τα γράψω, εμείς πενήντα άνθρωποι που όταν έχει ημίχρονο γκρινιάζουμε ρε πώς περνάνε δέκα λεπτά, τι να κάνουμε, πώς θα περάσει η ώρα, πού να πάμε και να ξανάρθουμε, μέχρι να το αποφασίσουμε πήγε εννιά. Δεν κουνηθήκαμε από τις θέσεις μας -κάναμε μόνο στάσεις για κατούρημα. Εφτά ώρες στο Παλατάκι, δύο ωραία παιχνίδια, πολλά τσιγάρα, πολύ φαγοπότι, πολύ ωραία παρέα, έκλεισε η φωνή μας το βράδυ, πέσαμε για ύπνο και σκεφτόμουν πως ήταν σαν εκδρομή. Από τις πιο ωραίες που θα έχω να λέω. Εκείνη στο Καραϊσκάκη, εκείνη στη Λιβαδειά, τότε στην Ξάνθη, η άλλη στο Παλατάκι με ΑΕΚ και Παναθηναϊκό, μπάσκετ και βόλεϊ, θυμάσαι, ρε; Ναι, ρε, τι θυμήθηκες τώρα, εφτά ώρες δεν κουνηθήκαμε από εκείνη τη γωνιά.

Παλαβομάρα

Παλαβομάρα

Φυσικό είναι να μιλά&epsi ...

Read more
Πληθωρικός

Πληθωρικός

Ο «πληθωρικός μέσο&si ...

Read more
Όργανο

Όργανο

Στον τελικό του 2003 είχε πάρει φωτιά το μπατζάκι ενός Οργάνου της Τάξεως. Όποιος ήταν μέσα θα το ...

Read more
Σκάμμα

Σκάμμα

Όπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να ...

Read more
Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του «Στρα&ta ...

Read more
Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Καροπαντελονής

Καροπαντελονής

Πόσοι να φορούσαν α&sigm ...

Read more
Συμβολικό

Συμβολικό

Ο πρώτος αγώνας του ΠΑΟΚ που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το ΠΑΟΚ-Πιερικός 2-1, τη χρονιά που πή ...

Read more
Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το Publ ...

Read more
Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015 & ...

Read more
Παράσιτα

Παράσιτα

Η προσωπική μου πο&lambda ...

Read more
Σιγή

Σιγή

Με τον Αλφαβήτα έχο&upsi ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.