Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

apolaysisΠόσο εκνευριστικό είναι να σε σπρώχνει μία, δύο, τρεις φορές ο Σοφοκλής, να σε στριμώχνει κάτω από το καλάθι και μετά να κάνει βήμα προς τα πίσω και να σου βάζει το άκυρο πλαϊνό σουτ.

Τσάμπα το ξύλο που τρως, τσάμπα ο κύκλος που κάνει γύρω του όλη η ομάδα, αυτός βρίσκει τον τρόπο και το γράφει από όπου θέλει. Απόλαυση. Και ο Σχορτσιανίτης και ο Βασιλειάδης, με εμφανή τη διάθεση να επιβεβαιώσει πως είναι ο αρχηγός και θα σηκώσει την ομάδα από ‘δώ και πέρα. Και ο Χάτσερ, που μετά τη σιγή του στα δύο προηγούμενα απέκτησε τσαμπουκά και τα ‘βαζε από παντού. Και η νέα μεταγραφή μας, ο Μάρκοβιτς, που αντικατέστησε τον ξάδερφό του, τον μπουχέσα Μάρκοβιτς. Μέχρι κι ο Τέπιτς έπαιξε καλά, πολύ συγκεντρωμένος, έκλεψε μπάλες στα ζόρικα και δε χάθηκε πάλι στη συνηθισμένη μετριότητα.

Όταν παίζουν αυτό που ξέρουν να παίζουν οι πέντε τους, δεν τους σταματάς εύκολα. Και φαίνεται πόσο γυμνοί είμαστε δίχως αυτούς όταν τους αντικαθιστούν περισσότεροι από ένας παγκίτες. Ο Μαργαρίτης που δεν είναι καλά φέτος, ο Τσόχλας που δεν ξέρω με τι έχει γεμίσει το μυαλό του και είναι τόσο θολό, ο Ντούμπνιακ που ενδεχομένως να ξέρει μπάσκετ αλλά ο αέρας της Θεσσαλονίκης μάλλον δεν του ταιριάζει, ο Κακαρούδης που μετά τον τραυματισμό του δεν έχει ξαναδείξει τον παλιό παικταρά που στην καλή του μπορούσε να πάρει ένα ματς, ο Δέδας που ούτως ή άλλως είναι λύση ξεκούρασης βασικών, όπως και οι δύο πιτσιρικάδες. Αν έχεις, όμως, τους πέντε βασικούς σε καλή μέρα κι αν τους έχεις φορτώσει το μυαλό να σκυλιάσουν, πολύ ψηλά μπορείς να το φτάσεις το μπάσκετ σου -μέχρι και να σε αποθεώσουν οι γκρινιάρηδες από την κερκίδα.

Ήταν το καλύτερο ματς της σεζόν, τουλάχιστον από αυτά που είδα εγώ. Γιατί κάποια εκτός έδρας τα βλέπουμε μόνο σε στιγμιότυπα, δεν μπορείς να κρίνεις από δέκα λεπτά αποσπάσματα, έτσι που τα δείχνει η Νόβα. Όχι απλά το καλύτερο, αλλά μας άνοιξε και την όρεξη για το κάτι παραπάνω που ψάχνουμε χρόνια. Η εμφάνιση στη Βαλένθια, με 8.000 θεατές, δηλαδή περισσότερους από όσους θα έχουμε σε όλα τα ματς του ομίλου, κόντρα στην αήττητη πρωτοπόρο του καλύτερου πρωταθλήματος στην Ευρώπη, η χθεσινή παράσταση από την αρχή ως το τέλος, με ένα μικρό κόλλημα κάπου στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου, είναι αισιοδοξία βάσιμη, δεν πρόκειται για όνειρα μιας βραδιάς.

Δεν έχεις πολλά να γράψεις μετά από τόσο γεμάτο απόγευμα. Όλα πήγαν καλά, όλα μπήκαν και σταματήσαμε όσα μπορούσαμε να σταματήσουμε. Επίθεση, άμυνα, ρυθμός, διαχείριση, όλα τέλεια κόντρα στην Πρωταθλήτρια Γαλλίας, που τη βρήκαμε ψυχολογικά σακατεμένη και δεν της χαριστήκαμε, όπως θα κάναμε ως κλασικός ΠΑΟΚ διαχρονικά. Είναι και τόσο βολικό το πρόγραμμα του ομίλου, που μας δίνει την ευκαιρία να περάσουμε στα νοκ-άουτ κερδίζοντας τους Γερμανούς, πρώτα εδώ και μετά μπροστά στη στρατιά των κάγκουρων που από τώρα έχουν προμηθευτεί σχεδόν τα μισά εισιτήρια του ματς μέσα στο Όλντενμπουργκ και θα κάνουν κερκίδα καλύτερη κι από το Παλατάκι. Και μπορεί να μιλάμε για πρώην πρωταθλητές και φιναλίστ της Μπουντεσλίγκα, αλλά άμα παίζεις έτσι, σ’ αυτό το επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ δεν τους φοβάσαι. Αν ήμασταν και λίγο πιο θορυβώδεις...

Να καταγγείλω, βέβαια, την ΚΑΕ ΠΑΟΚ και τη διοργάνωση, που μας είπαν πως «Ευρώπη θα παίζουμε τις Τετάρτες» και πάνε και βάζουνε τα ματς κάθε Τρίτη, με συνέπεια να τα χάνει η Χουλιγκάνα που τις Τρίτες έχει μπαλέτο. Γιατί εμείς το ψάξαμε, ρωτήσαμε, είδαμε πως αγώνες έχει κάθε Σαββατοκύριακο και Τετάρτη, τη γράψαμε Τρίτη-Πέμπτη μπαλέτο. Ποιος θα πληρώσει τώρα που χάνει μαθήματα μπάσκετ το παιδί, δεν ξέρω, θα κάνω μια αίτηση στον Μπάνε που έχει πολλά λεφτά. Θα αποζημιωθεί το Σάββατο, βέβαια, με την ΑΕΚ, που θα έχει και κόσμο και θα κερδίσουμε στο τελευταίο δευτερόλεπτο, όπως πέρσι -αμάν, ξέχασα πως διώξανε τον Σάκοτα.

Ήταν μια βραδιά που θα τη θυμόμαστε. Δυστυχώς, ήταν και μια βραδιά που ξανάβαλε μπρος στη μίρλα του «αν παίζανε έτσι» και του «τώρα ξυπνήσανε», αλλά θα τα έχεις κι αυτά, ΠΑΟΚ είσαι, ποιος Παοκτσής μένει εντελώς ευχαριστημένος από οτιδήποτε. Η μόνη μου αμφιβολία είναι αν είδαμε μια εξαίρεση ή αν είδαμε αυτό που θα βλέπουμε από ‘δώ και πέρα -στη δεύτερη περίπτωση μπορούμε να πούμε πως η χρονιά ξαναρχίζει τώρα. Κι αν ισχύει αυτό, στο μπάσκετ μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα φτιάχνοντας ομάδα τον Ιανουάριο, νωρίς είναι ακόμα -με τα μπουφάν δεν πανηγύρισε στο Λευκό Πύργο κανείς.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038