Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

Kolossos3Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτος, με νέους πρωταγωνιστές, λιγότερο κόσμο, αλλά περισσότερο σασπένς.

Ρέθυμνο, Κολοσσός, Κηφισιά; Θρίλερ. Μπεσίκτας, Ολυμπιακός, ΑΕΚ; Θρίλερ. Πού είναι εκείνες οι εποχές που έπαιρνες διαφορά είκοσι πόντους από το ημίχρονο και άρχιζες το κράξιμο ρε βάλε κάνα πιτσιρικά ρε Σούλη ρε να πούμε ρε ξέρω ‘γω, ξεκούρασε ρε την ομάδα έχουμε ρε ευρωπαϊκό ρε. Άλλαξε το μπάσκετ, τώρα πρέπει όλοι να έχουν ένα ρόλο, πάνε οι ομάδες με τους πέντε βασικούς και τον έκτο που έμπαινε αλλαγή για να ξεκουράσει την πεντάδα με τη σειρά. Και πώς γίνεται, στον φετινό ΠΑΟΚ όλοι έχουν τον ίδιο ρόλο, από τον πρώτο ως τον τελευταίο: Να μας κάνουν καρδιακούς.

Kolossos2Στο πρώτο ημίχρονο δεν μπορούμε να βρούμε ελεύθερο σουτ και τα βάζουμε όλα. Στο δεύτερο κάποιο σύστημα δουλεύει περίφημα, σουτάρουμε μόνοι μας και τα χάνουμε όλα. Έχουμε δύο κάτω από το καλάθι και το ριμπάουντ πάει στους άλλους. Δεν έχουμε κανέναν κάτω από το καλάθι και χτυπάει η μπάλα σίδερο κι επιστρέφει στο τρίποντο να πάρει ριμπάουντ ο Ντούμπνιακ. Χάνουμε τα λέι-απ και βάζουμε τα ανάποδα σπασίματα ερ-Τζόρνταν πέφτοντας. Τρώει τάπα από τον κοντό ο Σοφοκλής και βάζει καλάθι και φάουλ περνώντας κάτω από την μπασκέτα σα να χορεύει στη Λίμνη Των Κύκνων (βάλε, ρε Σήφη, στα ηχεία το κλασικό κομμάτι από το μπαλέτο εκείνη την ώρα που το κάνει). Ένα πράμα να δουλέψει φυσιολογικά σ’ αυτή την ομάδα δε γίνεται. Να κατεβάσουμε την μπάλα, να γίνει ένα σκριν, μια πάσα, ασίστ, καλάθι. Όνειρο το έχω. Μέχρι κι ο Χάτσερ ζητάει σκριν επί πέντε δευτερόλεπτα, ξυπνάει ο Σέρβος, βγαίνει, του το κάνει επιστημονικά κι ο Χάτσερ από ποια μεριά πάει και σουτάρει τρίποντο; Ακριβώς, αγαπητέ αναγνώστη, από τη μεριά του αντιπάλου, όχι του σκριν. Επειδή είναι ΠΑΟΚ. Νιώθει. Και το χάνει το τρίποντο, εννοείται.

Πώς δεν έφαγα πάλι καμιά σφαλιάρα από τους δικούς μου, με το βρωμόστομα που πάλι πρόβλεψα την εξέλιξη. 52-45 το σκορ, αρχίζουμε επιτέλους να παίρνουμε διαφορά και φωνάζω «άμα κλείσω τα μάτια και τα ξανανοίξω θα είναι 53-51». 52-53 πήγε, τραβήχτηκα λίγο πιο ‘κεί, έχουνε και βαρύ χέρι αυτοί εκεί κάτω. Έπρεπε να έχω το νου μου και στο παιδί, που έτρωγε πατατάκια κρυμμένη από τον Σόφο, από την ώρα που τον είδε. Το μισό ματς το πέρασε στο κεφάλι μου χειροκροτώντας και το άλλο μισό καβατζωμένη πίσω από τον κόσμο τρώγοντας. Στενοχωρέθηκε λίγο στο τέλος, που μπήκε μέσα, έτρεξε στο κέντρο του γηπέδου και έκανε χέρια, αλλά κανείς δεν ανταποκρίθηκε -την προηγούμενη φορά το έκανε στη διμοιρία έξω απ’ το γήπεδο, τώρα το έκανε στο παρκέ, θα δούμε πώς θα πάει το έργο. Αν μη τι άλλο, έσπασε την γκαντεμιά της αδερφής της, που έμεινε σπίτι τιμωρία, δηλαδή τι να σε κάνω στο μπάσκετ, μία η Κηφισιά, μία η Μπεσίκτας, μία ο Ολυμπιακός, ε, κάτσε σπίτι, δε θα μας ρίξεις στην Α2 εσύ.

Kolossos1Για την τελευταία επίθεση του Κολοσσού ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν κάναμε το σωστό ή το λάθος. Κερδίσαμε, βέβαια, οπότε το σωστό κάναμε, αλλά είχαμε μια μεγάλη κουβέντα μετά το ματς, οι κλασικοί που κλείνουμε το γήπεδο σε κάθε παιχνίδι. Να κάναμε φάουλ, να μη σουτάρουνε τρίποντο; Ναι, είπαμε όλοι, να κάνουμε. Αλλά είχαμε μόνο δύο ομαδικά, και να κάναμε φάουλ δεν άλλαζε τίποτα. «Όχι, ρε, σε λέω, να πούμε, ξέρω ‘γώ», έριξε το ακλόνητο επιχείρημα ο Άντι, «τους σπας τ’ αρκίδια, ρε, φάουλ, πλάγια η μπάλα, φάουλ, πλάγια η μπάλα, φάουλ, βολές, ε, τους ζαλίζεις». Ίσως αν είχαμε πάει πίσω από τον πάγο να τον άκουγε ο Σούλης και να έκανε το σύστημα του Άντι, όπως πέρσι, που πηγαίναμε από εκεί με, ομολογουμένως, θεαματικά αποτελέσματα. Ο Άντι έλεγε αυτό το σύστημα, εγώ έλεγα άλλο, οι υπόλοιποι τρεις-τέσσερις τα δικά τους διαφορετικά, μέχρι να τελειώσουμε την κουβέντα μείναμε μόνοι μας. Βγαίνοντας, ο γόνος καλαθοσφαιριστή του ΠΑΟΚ αρχίζει να την πέφτει στην πιτσιρίκα μου, με εκφράσεις όπως «ααα, νινί, νινί» και τέτοια. Πλησιάζω τον πατέρα του, ρίχνω την ατάκα «μάζεψε τον δικό σου μη γίνει χαμός». Γέλασε. Ρε νομίζουν πως κάνουμε πλάκα αυτοί.

Και με το τρέμουλο και τη σκασίλα, που η καρδιά μου χτυπούσε σα να έχω τρέξει πενήντα χιλιόμετρα με το θρίλερ που είχα δει και την αγωνία και τον ιδρώτα στην κερκίδα, γυρνάμε σπίτι και έχει μαγειρέψει η Άννα γιουβαρλάκια. Γιουβαρλάκια, ρε φίλε, να ταΐσω τη Λιλιγκάνα γιουβαρλάκια με το χέρι του Πάρκινσον, μετά από τέτοιο αγώνα του ΠΑΟΚ άντε να ηρεμήσει το χέρι και να βρει στόχο. Όλα τα ρούχα της στο πλυντήριο, ακόμα δεν έχω ηρεμήσει απ’ τα χθεσινά.

Μήλο

Μήλο

Από συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περν ...

Read more
Καβάλα

Καβάλα

Α’ Επιστολή Προς Καβαλιώτες. Σήμερα ο Σ.Φ. ΠΑΟΚ Καβάλας γιορτάζει τα 15 χρόνια από την ίδρυσή του. ...

Read more
Κριτής

Κριτής

O καλύτερος κριτής σου είναι το ίδιο σου το παιδί... Αδίστακτη κριτική λογοτεχνίας εδώ.   &nb ...

Read more
Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας καλημ&epsi ...

Read more
Μονό

Μονό

Υπάρχει μια στιγμή σ&tau ...

Read more
Αχιλλέας

Αχιλλέας

Γι’ αυτό λέγονται «αφανείς», επειδή δε φαίνονται. Αλλά είναι κι αυτοί ήρωες, καμιά φορά σημαντικότερ ...

Read more
Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον & ...

Read more
Λεκές

Λεκές

Ο ΠΑΟΚ ταξίδευε στη Λιβαδειά για την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου ως δεύτερος, έχοντα ...

Read more
Aμηχανία

Aμηχανία

Αν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
Κωλοτούμπα

Κωλοτούμπα

«Η απόφασή μας βασίστ& ...

Read more
Περίεργο

Περίεργο

Έγραψα ένα κατεβατό τρία πέιτζ ντάουν για τη μεταγραφή Παπαδόπουλου και τα έσβησα. Δεν έχει σημασία ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.