Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

Kolossos3Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτος, με νέους πρωταγωνιστές, λιγότερο κόσμο, αλλά περισσότερο σασπένς.

Ρέθυμνο, Κολοσσός, Κηφισιά; Θρίλερ. Μπεσίκτας, Ολυμπιακός, ΑΕΚ; Θρίλερ. Πού είναι εκείνες οι εποχές που έπαιρνες διαφορά είκοσι πόντους από το ημίχρονο και άρχιζες το κράξιμο ρε βάλε κάνα πιτσιρικά ρε Σούλη ρε να πούμε ρε ξέρω ‘γω, ξεκούρασε ρε την ομάδα έχουμε ρε ευρωπαϊκό ρε. Άλλαξε το μπάσκετ, τώρα πρέπει όλοι να έχουν ένα ρόλο, πάνε οι ομάδες με τους πέντε βασικούς και τον έκτο που έμπαινε αλλαγή για να ξεκουράσει την πεντάδα με τη σειρά. Και πώς γίνεται, στον φετινό ΠΑΟΚ όλοι έχουν τον ίδιο ρόλο, από τον πρώτο ως τον τελευταίο: Να μας κάνουν καρδιακούς.

Kolossos2Στο πρώτο ημίχρονο δεν μπορούμε να βρούμε ελεύθερο σουτ και τα βάζουμε όλα. Στο δεύτερο κάποιο σύστημα δουλεύει περίφημα, σουτάρουμε μόνοι μας και τα χάνουμε όλα. Έχουμε δύο κάτω από το καλάθι και το ριμπάουντ πάει στους άλλους. Δεν έχουμε κανέναν κάτω από το καλάθι και χτυπάει η μπάλα σίδερο κι επιστρέφει στο τρίποντο να πάρει ριμπάουντ ο Ντούμπνιακ. Χάνουμε τα λέι-απ και βάζουμε τα ανάποδα σπασίματα ερ-Τζόρνταν πέφτοντας. Τρώει τάπα από τον κοντό ο Σοφοκλής και βάζει καλάθι και φάουλ περνώντας κάτω από την μπασκέτα σα να χορεύει στη Λίμνη Των Κύκνων (βάλε, ρε Σήφη, στα ηχεία το κλασικό κομμάτι από το μπαλέτο εκείνη την ώρα που το κάνει). Ένα πράμα να δουλέψει φυσιολογικά σ’ αυτή την ομάδα δε γίνεται. Να κατεβάσουμε την μπάλα, να γίνει ένα σκριν, μια πάσα, ασίστ, καλάθι. Όνειρο το έχω. Μέχρι κι ο Χάτσερ ζητάει σκριν επί πέντε δευτερόλεπτα, ξυπνάει ο Σέρβος, βγαίνει, του το κάνει επιστημονικά κι ο Χάτσερ από ποια μεριά πάει και σουτάρει τρίποντο; Ακριβώς, αγαπητέ αναγνώστη, από τη μεριά του αντιπάλου, όχι του σκριν. Επειδή είναι ΠΑΟΚ. Νιώθει. Και το χάνει το τρίποντο, εννοείται.

Πώς δεν έφαγα πάλι καμιά σφαλιάρα από τους δικούς μου, με το βρωμόστομα που πάλι πρόβλεψα την εξέλιξη. 52-45 το σκορ, αρχίζουμε επιτέλους να παίρνουμε διαφορά και φωνάζω «άμα κλείσω τα μάτια και τα ξανανοίξω θα είναι 53-51». 52-53 πήγε, τραβήχτηκα λίγο πιο ‘κεί, έχουνε και βαρύ χέρι αυτοί εκεί κάτω. Έπρεπε να έχω το νου μου και στο παιδί, που έτρωγε πατατάκια κρυμμένη από τον Σόφο, από την ώρα που τον είδε. Το μισό ματς το πέρασε στο κεφάλι μου χειροκροτώντας και το άλλο μισό καβατζωμένη πίσω από τον κόσμο τρώγοντας. Στενοχωρέθηκε λίγο στο τέλος, που μπήκε μέσα, έτρεξε στο κέντρο του γηπέδου και έκανε χέρια, αλλά κανείς δεν ανταποκρίθηκε -την προηγούμενη φορά το έκανε στη διμοιρία έξω απ’ το γήπεδο, τώρα το έκανε στο παρκέ, θα δούμε πώς θα πάει το έργο. Αν μη τι άλλο, έσπασε την γκαντεμιά της αδερφής της, που έμεινε σπίτι τιμωρία, δηλαδή τι να σε κάνω στο μπάσκετ, μία η Κηφισιά, μία η Μπεσίκτας, μία ο Ολυμπιακός, ε, κάτσε σπίτι, δε θα μας ρίξεις στην Α2 εσύ.

Kolossos1Για την τελευταία επίθεση του Κολοσσού ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν κάναμε το σωστό ή το λάθος. Κερδίσαμε, βέβαια, οπότε το σωστό κάναμε, αλλά είχαμε μια μεγάλη κουβέντα μετά το ματς, οι κλασικοί που κλείνουμε το γήπεδο σε κάθε παιχνίδι. Να κάναμε φάουλ, να μη σουτάρουνε τρίποντο; Ναι, είπαμε όλοι, να κάνουμε. Αλλά είχαμε μόνο δύο ομαδικά, και να κάναμε φάουλ δεν άλλαζε τίποτα. «Όχι, ρε, σε λέω, να πούμε, ξέρω ‘γώ», έριξε το ακλόνητο επιχείρημα ο Άντι, «τους σπας τ’ αρκίδια, ρε, φάουλ, πλάγια η μπάλα, φάουλ, πλάγια η μπάλα, φάουλ, βολές, ε, τους ζαλίζεις». Ίσως αν είχαμε πάει πίσω από τον πάγο να τον άκουγε ο Σούλης και να έκανε το σύστημα του Άντι, όπως πέρσι, που πηγαίναμε από εκεί με, ομολογουμένως, θεαματικά αποτελέσματα. Ο Άντι έλεγε αυτό το σύστημα, εγώ έλεγα άλλο, οι υπόλοιποι τρεις-τέσσερις τα δικά τους διαφορετικά, μέχρι να τελειώσουμε την κουβέντα μείναμε μόνοι μας. Βγαίνοντας, ο γόνος καλαθοσφαιριστή του ΠΑΟΚ αρχίζει να την πέφτει στην πιτσιρίκα μου, με εκφράσεις όπως «ααα, νινί, νινί» και τέτοια. Πλησιάζω τον πατέρα του, ρίχνω την ατάκα «μάζεψε τον δικό σου μη γίνει χαμός». Γέλασε. Ρε νομίζουν πως κάνουμε πλάκα αυτοί.

Και με το τρέμουλο και τη σκασίλα, που η καρδιά μου χτυπούσε σα να έχω τρέξει πενήντα χιλιόμετρα με το θρίλερ που είχα δει και την αγωνία και τον ιδρώτα στην κερκίδα, γυρνάμε σπίτι και έχει μαγειρέψει η Άννα γιουβαρλάκια. Γιουβαρλάκια, ρε φίλε, να ταΐσω τη Λιλιγκάνα γιουβαρλάκια με το χέρι του Πάρκινσον, μετά από τέτοιο αγώνα του ΠΑΟΚ άντε να ηρεμήσει το χέρι και να βρει στόχο. Όλα τα ρούχα της στο πλυντήριο, ακόμα δεν έχω ηρεμήσει απ’ τα χθεσινά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038