ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

amaz3Είχαμε περάσει την Κυριακή όπως θα πρέπει να είναι η Κυριακή, με φίλους στο σπίτι, παιδιά να χοροπηδάνε και να τα κάνουνε όλα λίμπα, φραπεδούμπες από το πρωί, τυροπιτάκια, κουβέντα για ΠΑΟΚ ατέρμονη και αδιέξοδη, σ’ εκείνη την αβάσταχτη Παοκτσήδικη λούπα για το ποιος φταίει και τι πρέπει ν’ αλλάξει, μετά κρεατικά, μπινελίκια, σαλάτες, ρετσίνες, πιάσαμε δυόμισι το μεσημέρι και είχαμε γίνει άρχοντες.

Την πέφταμε πίσω, αραχτοί στις καρέκλες, όταν είπα την ατάκα «άμα είχε και ΠΑΟΚ να πάμε σήμερα, θα ήταν η τέλεια μέρα». Και απαντάει ο Χάρης «έχει». Πού έχει, αφού παίζουν σήμερα οι Εθνικές. «Έχει, στην Τριανδρία, παίζουμε με τις Αμαζόνες, πρώτη αγωνιστική».

Πέντε λεπτά αργότερα ήμασταν στο αμάξι για το γήπεδο του Αχιλλέα. Εγώ κορόιδευα, ρε πού μας πας, ποιο γυναικείο ποδόσφαιρο τώρα, δε μας φτάνει που το ανδρικό ντρεπόμαστε να το βλέπουμε που δε βγάζουμε μια κάθετη πάσα, θα πάμε τώρα να πονέσουνε τα ματάκια μας και με τις κοπέλες; Ο Χάρης δεν απαντούσε, «γέλα, γέλα, περίμενε να τις δεις και μετά θα δούμε ποιος θα γελάει».

Πιάσαμε τη γωνία στις κερκίδες, η Χουλιγκάνα τις αγάπησε με τη μία, καθώς μπορούσε να ανεβοκατεβαίνει εύκολα, δεν ήταν όπως στην Τούμπα που γλιστράνε και εμποδίζουν τα καρεκλάκια. Άρχισε τη διατάραξη της ησυχίας, κατέβηκε μέχρι τα κάγκελα και φώναζε προς τις παίκτριες, δεν ξέρω τι τις έλεγε, την έχασα κάποια στιγμή. Αποδείχτηκε πως είχαμε κάτσει στην «κερκίδα των φιλοξενούμενων». Ε, και τι έγινε, θα έρθουν οι χούλιγκανς των Αμαζόνων να μας κάνουνε ντου; Ήρθαν. Οι μαμάδες των παικτριών, δηλαδή, αλλά ήταν καλά κορμιά, πετσιά, η μία ειδικά πριν κάτσει μας το δήλωσε, «είμαι η μαμά της Τάδε με το νούμερο Τάδε, προσέξτε τι θα λέτε». Κοιταχτήκαμε λίγο, μας είχε η θεία, μαζευτήκαμε, δε μας έπαιρνε.

amaz1Κι αρχίζει το ματς. Και είναι κανονικό ματς, δηλαδή οι τύπισσες παίζουν ποδόσφαιρο. Κανονικό. Αλλάζουνε πάσες, κάνουν κάθετες, τριγωνάκια, σουτάρουν έξω από την περιοχή. Ω, ναι, σουτάρουν έξω από την περιοχή και η μπάλα πηγαίνει άουτ πάνω από τα δοκάρια, που αν βάλεις τη μισή μας Ολντ Σκουλ κερκίδα να σουτάρει από τα είκοσι πέντε μέτρα οι μισοί θα κάνουνε τσαφ και οι υπόλοιποι ζήτημα να τη φτάσουν, αλλά το κράξιμο το έχουμε ψωμοτύρι. Τάκλιν, σκουντήματα, αρπάζανε φανέλες, πέφτανε, διαμαρτύρονταν, ήταν και λίγο περίεργος ο διαιτητής και του είχαν πάρει τον τσαμπουκά, άρχισε το θέαμα να είναι ενδιαφέρον.

Μέσα σε δέκα λεπτά είχα ήδη βρει πουλέν. «Αυτή είναι», είπα στον Χάρη, που ξέρει την ομάδα καλά επειδή είναι τακτικός θαμώνας στην Τριανδρία. «Βλέπεις μπάλα, ρε φίλε», απάντησε ο δικός μου, αυτή είναι έτσι κι αλλιώς, μου εξηγεί και με δικαιώνει. Και να ποιο είναι το πρόβλημα με το γυναικείο ποδόσφαιρο, άμα γράψω τώρα ποια είναι το πουλέν μου όλοι θα σχολιάσουν πως «σίγουρα διάλεξες την πιο όμορφη» ή «την πιο τσαχπίνα» και τα σχετικά. Τι να σας πω, με τέτοια μυωπία από το ψηλότερο σκαλί της κερκίδας στην Τριανδρία, μπορούσα εγώ να ξεχωρίσω την ομορφιά -ίσα ίσα τις φανέλες έβλεπα, κάνοντας τα σκιστά μάτια, όποιος έχει μυωπία καταλαβαίνει τι εννοώ. Μεγάλη απόδοση το πουλέν, βρωμόσουτα, ανοίγματα στον κενό χώρο, ντριμπλίτσες στο ένα μέτρο.

amaz2Ρε Χάρη, μήπως όλες οι δικές μας φαίνονται Μαραντόνες επειδή είναι χάλια οι άλλες; «Όχι, οι άλλες τερματίσανε δεύτερες πέρσι». Η μάνα η Αμαζόνα γκρίνιαζε, «μας κλείσανε στην άμυνα οι Παοκτσούδες», εμείς την πειράζαμε, «παρακάλα να φύγετε μόνο με πεντάρα», τελικά έληξε 4-0. Για πλάκα. Πρέπει να χάσαμε δέκα ευκαιρίες, είχαμε τρία δοκάρια, που το «τανγκ» ακούστηκε μέχρι εκεί πάνω, έπιασε και πέναλτι η Πελετίδου που έλεγα εγώ στην κερκίδα πως ο παππούς της πουλούσε πέλετ στα βουνά του Πόντου και από εκεί βγήκε το επώνυμο και γελούσανε όλοι. Αλλά, το πιο βασικό, έπαιξαν μπάλα. Με έκαναν οπαδό τους. Κι εμένα και τη Χουλιγκάνα, που βρήκε άλλη μια διέξοδο πέρα από το μπαλέτο: «Μπαμπά, Τρίτη-Πέμπτη μπαλέτο, Δευτέρα-Παρασκευή θέλω να έρχομαι να μαθαίνω ποδόσφαιρο». Και τις Τετάρτες; «Ε, αφού κάποιες Τετάρτες πηγαίνουμε στο μπάσκετ».

Κατεβήκαμε μετά το ματς στο πλαστικό χορτάρι, επειδή (πρωτότυπο) η Χουλιγκάνα με τη λήξη μπήκε μέσα στο γήπεδο. Μία Αμαζόνα ωρυόταν, «εμένα ρε να μου βγάλει κόκκινη κάρτα, να χάσω το επόμενο ματς, που δεν έκανα ούτε φάουλ, πού τον βρήκανε αυτόνα ρε» και είχε δίκιο, η κοπέλα, έγινε μία κόντρα στο 87’, με το σκορ στο 4-0, που το φάουλ το έκανε η δικιά μας, αλλά η δικιά μας ούρλιαξε περισσότερο, είχε ακούσει και πολύ μπινελίκι από την κερκίδα το κοράκι ως τότε επειδή όντως τα έδινε ανάποδα τα άουτ και τα κόρνερ, της έβγαλε δεύτερη κίτρινη. Αίσχος, δηλαδή παντού άχρηστοι, ρε παιδί μου, δε βγάζεις σε αμφισβητούμενη φάση κόκκινη κάρτα στο 87’ σε τελειωμένο ματς, ποιος ξέρει αυτή η κοπέλα τι ζόρια τραβάει στη ζωή της κι έχει το ποδόσφαιρο μια φορά την εβδομάδα να ξελαμπικάρει κι εσύ της στερείς το επόμενο παιχνίδι επειδή βαριέσαι να τρέξεις και να είσαι δίπλα στη φάση. Εγώ το είπα να με ακούσει, πάντως, «δίκιο έχει η κοπέλα, δεν έπρεπε να την αποβάλει», δεν ξέρω αν με άκουσε έτσι που τα έχωνε τσαντισμένη.

amaz4Πήραμε μια μπάλα να κλωτσήσει η Χουλιγκάνα, για να της αποδείξω πως ακόμα είναι μικρή για ποδόσφαιρο, επειδή κλασικά δε με πίστευε. Την έστειλε τριάντα πόντους στο πλάι. Ξανακλώτσησε, πάλι το ίδιο, παιδεύτηκε, έπεφτε, σηκωνόταν, δεν τα παρατούσε. Κάτσαμε πάνω από ώρα, παίξαμε μονό με κάτι νεαρούς της Τριανδρίας, εμείς εφτά γαϊδούρια η παρέα όλοι τριάντα φεύγα, παίζαμε μισή ώρα και έληξε 1-0, δηλαδή βάλαμε ένα γκολ σε μισή ώρα μονό, τόσο άχρηστοι όλοι -κι αυτό το έβαλα εγώ στην πουστιά, όταν σταματήσαμε, για να έχουμε να λέμε πως τους κερδίσαμε. Στάζαμε όλοι από τον ιδρώτα, έσταζε και η Χουλιγκάνα, τελικά έβγαλε το συμπέρασμα πως πρέπει να αγοράσουμε μια μπάλα σπίτι, να μάθει πρώτα να κλωτσάει και μετά να έρθει να κάνει προπόνηση με την υπόλοιπη ομάδα. Έστω, κερδίσαμε λίγο χρόνο.

Κούτελο

Κούτελο

25/01/2014, ΠΑΟΚ-Άρης, εκκένωση γηπέδου, ανακοίνωση ΚΑΕ ΠΑΟΚ: ...

Read more
Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετισμός

Η καταραμένη ξενιτιά μ& ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more
Δίκαιη

Δίκαιη

Η ΑΕΚ είναι η δίκαιη &p ...

Read more
Ισοβίτες

Ισοβίτες

Πανηγύριζαν οι Ισπανοί, εγώ έκλαιγα πάνω στα σύρματα στην 4, δίπλα στον Μάριο που κοίταζε στο πουθεν ...

Read more
Πτήση

Πτήση

Η κούπα σηκώνεται στ& ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Βρήκα και ντοκουμέντο από τα πλεούμενα κεφτεδάκια. Ο άλλος ο φραγκάτος αγόρασε και αναψυκτικό, εγώ τ ...

Read more
Τσίρκο

Τσίρκο

Αυτός είναι ο μπασκετικός που εμείς δε φύγαμε ποτέ, που στηρίζουμε την ομάδα, στα εύκολα και στα δύσ ...

Read more
Σπίτι

Σπίτι

«Αυτό, αυτό, αυτό είνα& ...

Read more
0031

0031

Σαφώς και δε φαντα&zeta ...

Read more
Μάιος

Μάιος

Τελευταίος αγων&iot ...

Read more
Pestin

Pestin

Ήμουν ο πιο ενημερ&omega ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.