Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο...

Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

  • Ενισχυτές

    Ενισχυτές

    Monday, 23 October 2017 23:18
  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01

aggeia1Ένιωθα τα αγγεία να σπάζουνε μέσα στις κόγχες. Πόσα έχουν αντέξει αυτά τα μάτια, τόσα χρόνια στο γήπεδο, άλλη μια δοκιμασία δεν έλεγε να τελειώσει.

«Ηλέκτρα, κάνε τα μαγικά σου να βάλουμε ένα γκολ, να φύγουμε για Παλατάκι». Έβαλε στην τσάντα το τάμπλετ, που έπαιζε μπασκετάκι ψηλά στη Θύρα 7 βαρεμένη από το αθέαμα, σήκωσε τα χέρια στον αέρα κι άρχισε κάτι περίεργα ξόρκια. «Αμμμ, αμμμ, βάλε ΠΑΟΚ ένα γκολ να πάμε στο Παλατάκιιιι, αμμμ, αμμμ». Τζίφος. «Μάλλον πρέπει να πάμε πιο κοντά στους παίκτες για να πιάσουν τα μαγικά». Κατεβαίνουμε κάπου στη μέση των σκαλιών, καθόμαστε, αρχίζει πάλι τη μαύρη μαγεία. «Αμμμ, αμμμ, βάλε ΠΑΟΚ ένα γκολ γιατί κατουριέμαι, να πάμε στο Παλατάκι να κατουρήσουμε, αμμμ, αμμμ». Τίποτα, βαθιά μπαλιά στο πουθενά. «Πάμε λίγο πιο κοντά». Φτάσαμε κάτω-κάτω, πίσω από τα αναπηρικά. «Αμμμ, αμμμ, κατουριέμαι στ’ αλήθεια, βάλε ένα γκολ, ρε ΠΑΟΚ, αμμμ», κάποιος σουτάρει, αποκρούει ο τερματοφύλακας, νέο σουτ, γκολ, 1-0, φύγαμε. «Πάμε να κάνω τα μαγικά μου και στο μπάσκετ».

Έπεσα μέσα με το τάμπλετ -πολύ μπροστά ο σύγχρονος πατέρας που ξέρει τι τον περιμένει. «Πάρ’ το μαζί σου, ίσως το χρειαστείς τόση ώρα ταξίδι». Ένα αστικό, δεύτερο αστικό, τρίτο αστικό, τρέξιμο από Αγία Βαρβάρα για το γήπεδο. Εν τω μεταξύ, είχαμε ανάψει και κερί σ' ένα εκκλησάκι για να περάσει η ώρα ανάμεσα στα τράνζιτ. Τι ευχήθηκες, να κερδίσουμε στο ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ; «Ευχήθηκα να μαγειρέψει αύριο η μαμά ένα φαΐ που μ' αρέσει». Το ματς είχε ήδη αρχίσει, αλλά έξω από την 4 ο κόσμος αρκετός. «Πολλοί Παοκτσήδες άργησαν σήμερα, μπαμπά, όπως εμείς». Τι να σου εξηγώ τώρα, δεν άργησαν όλοι αυτοί, κάτι άλλο συμβαίνει, αλλά τέλος πάντων, συνεχίζουμε την τρεχάλα. 4, 5, 6, 7, εδώ είμαστε, μπαίνουμε. «Α, ωραία είναι εδώ, πάμε ψηλά».

Γκρίνιαζε από νωρίς. «Τι θα γίνει, θα βάλουμε γκολ σήμερα»; Γκρίνιαζαν και οι γύρω, ρε τι χάλια είναι αυτά, ρε θα μας κερδίσει ο Ελευθερόπουλος, ρε βάλε κανένα βασικό μέσα, ρεεε. Ματς-λησμονιά, σήμερα το έχω ήδη ξεχάσει. Κάποιοι θα βρουν να το αναλύσουν, τι σύστημα παίξαμε, ποιος ξεχώρισε, ποιος απογοήτευσε, πώς έκανε ματ με τις αλλαγές του ο Τούντορ και τα σχετικά. Ναυτία. Ανέβηκαν λίγο στο τέλος, το καθάρισαν, αγγαρεία στο χόρτο, αγγαρεία και στην κερκίδα. «Παοκάρα, βάλε ένα γκολ» η 7Α με τα πιτσιρίκια, «μέσα στα μυαλά έχετε σκατά» η 4Α με τους μεγάλους. Κάπου στο 60’ οι μεγάλοι είπαν το σύνθημα που τραγουδούσαν οι μπόμπιρες από την αρχή, έβαλε το γκολ η Παοκάρα και δικαιώθηκαν όλοι. Τροχάδην, τώρα, στο Ιπποκράτειο, να πάρουμε το επόμενο αστικό για το μπάσκετ.

Ήμασταν τουλάχιστον έξι άτομα για Παλατάκι στη στάση -καλό σημάδι, θα είχε κόσμο. Μας πρόλαβε το δεύτερο γκολ στη διαδρομή, ηρεμήσαμε, ώρα να πάρουμε και τη μεγάλη νίκη με την Μπεσίκτας, για την πρόκριση στο Γιούροκαπ που άλλο νταλκά δεν έχουμε φέτος παρά να σηκώσουμε ευρωπαϊκή κούπα. Κατεβαίνουμε από το λεωφορείο του Σ.Φ. ΟΑΣΘ, παίρνουμε τον ανήφορο με τη Χουλιγκάνα στην πλάτη επειδή κουράστηκε το παιδί τόσα σούρτα-φέρτα, φτάνουμε την ώρα που έφευγαν κάποιοι βρίζοντας και φωνάζοντας «ε, όχι και τριάντα πόντους διαφορά, ρε πούστη μου, τι ξεφτίλα είναι αυτή σήμερα». Δαγκώθηκα, ρε τι λένε αυτοί για τριάντα πόντους, πλάκα μας κάνουνε.

Μπαίνουμε μέσα, 24-52. Τι 24-52 είναι αυτό; Μπαρδόν; 52 μείον 24 ίσον 28. 28 συν 24 ίσον 52. 28 πόντοι διαφορά. «Μπαμπά! Κοίτα πόσους πολλούς πόντους έχουν οι άλλοι»! Έπεσε το σαγόνι μου. Κοίταξα δεξιά-αριστερά, είδα γνωστές φάτσες με άγνωστες γκριμάτσες. «Μαλάκα, τον ήπιαμε». Πώς έγινε αυτό; «Άσε, φύγε όπως ήρθες». Η μικρή φώναζε, «μπαμπά, πάμε να κάνουμε αυτά που είπαμε». Πάμε. Είχε πει «πρώτα θα κατουρήσω, μετά θα μου πάρεις κάτι να φάω, μετά κάτι να πιω, μετά θα έχω δυναμώσει και θα φωνάζω συνθήματα». Μέχρι να γίνουνε όλα αυτά, μας έπιασε το δεύτερο ημίχρονο.

Φώναζαν κάτι γκρινιάρηδες, «εσύ μας έλειπες, Ισοβίτη» και τέτοια. Το δήλωσα δημοσίως: «Ήρθα να το γυρίσω». Άρχισε η μικρή τα μαγικά, το 28-55 το κάναμε 61-70. Σερί 33-16, δηλαδή υπερντάμπλ-σκορ, τι άλλο να κάνουμε πια. Άρχισαν να μπαίνουνε όλα, άρχισαν οι άλλοι να τα χάνουνε όλα, πηγαίναμε για την ανατροπή του αιώνα, κόντρα στους μίρλες που φώναζαν για «τη μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας μας». Κι αν δε χαλούσε το γούρι, ρε φίλε, αν δε σπαζόταν η Χουλιγκάνα εκεί που άρχισε τα κλάματα επειδή «δε βλέπω καλά από εδώ και θέλω να πάμε τέρμα πάνω», πάει το σερί, μας πήραν οι Τούρκοι φαλάγγι. «Μπαμπά, αν φτάσουν στα εκατό θα το δείξει»; Ναι, θα το δείξει, αγχώθηκε αν ο πίνακας χωράει και τρίτο νούμερο, σάμπως έχει ξαναδεί κατοστάρα το παιδί να το ξέρει;

Ήρθε κι η κατοστάρα, τα αγγεία συνέχιζαν να σπάζουν μέσα στα μάτια, πρωτόγνωρο συναίσθημα να χάνεις με είκοσι πόντους στην έδρα σου και να σκέφτεσαι «πάλι καλά». Η μικρή δεν πτοήθηκε, «να τους πούμε να παίξουμε ως τα χίλια, να δούμε αν χωράει και τέσσερα νούμερα εκεί πάνω». Μη βάζεις ιδέες, καλά είμαστε, πάμε να φεύγουμε να το ξεχάσουμε. «Α, ρε μπαμπά, όλο στενοχωριόμαστε φέτος στο μπάσκετ, δε μου αρέσει καθόλου». Ε, άμα δε σου αρέσει, ίσως θα έπρεπε να κάθεσαι σπίτι, να έρχομαι μόνος μου. «Και να σε αφήσω να χάνεις και να στενοχωριέσαι μόνος σου; Ποτέ».

Χορτάστε

Χορτάστε

Όταν η ομάδα μας χρειά& ...

Read more
Αδιάφορος

Αδιάφορος

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, για μένα, είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Όπως και όλοι. Ένα ονομα ...

Read more
Λουκούμι

Λουκούμι

Το περσινό φάιναλ φο&r ...

Read more
Παναχαϊκή

Παναχαϊκή

Να βλέπεις αγώνα στην 4 το 1992, να εκδηλώνεσαι ανοιχτά υπέρ των φιλοξενούμενων, να χτυπιέσαι στις ε ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
Άιρον

Άιρον

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
91

91

Δεν έχεις πάει ποτέ σ& ...

Read more
Μπροστά

Μπροστά

Τον ΠΑΟΚ δε θα τον αλλάξει κανένας βολεμένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Κανένας υπάλληλος, κανένα ό ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
Αγγελίδης

Αγγελίδης

Δεκαπέντε χρόνια είχε κολλήσει το μυαλό μου στο όνομα «Αγγελίδης» και δεν πήγαινα στο μπάσκετ. ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
Ισλανδία

Ισλανδία

Αρχικά ήθελα να πάω ν&alpha ...

Read more

Θανασάκης

logo