Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

2015052420.09.12Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω προσεκτικά πάνω στο μπάχαλο. Είναι από τις στιγμές που τα σιχαίνεσαι όλα -και τον ΠΑΟΚ και το γήπεδο και όλη την κοινωνία.

Πρεμιέρα σήμερα για τη μικρή χουλιγκάνα στο ποδόσφαιρο, έπρεπε να τα δει όλα. Πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, πάμε στο κυλικείο, πάμε στις τουαλέτες, πάμε μέσα να περπατήσω στο γήπεδο, εδώ δεν έχει μέσα, καλόμαθες στο Παλατάκι, κάτσε στη θέση σου. Λίγο πριν την έναρξη του αγώνα, «κατουριέμαι». Όχι που δε θα κατουριόσουν στις 18:10, αυτό έλειπε, θα χαλούσαμε την παράδοση που φέτος σε δεκαπέντε αγώνες μπάσκετ έχουμε δει ένα τζάμπολ -κι αυτό επειδή είχε ενθουσιαστεί με την καινούργια της κούκλα και ξεχάστηκε.

Πάμε να πάρουμε και νερά, να δω το κυλικείο του ποδοσφαίρου. Πήγε 18:15, αλλά πάμε, να ησυχάσω από σένα, ας χάσουμε πέντε λεπτά. Παίρνουμε νερό, παίρνουμε ποπ-κορν, τελειώνουμε, άντε, πάμε να μπούμε γιατί άρχισε ο αγώνας. Κι όπως πάμε να μπούμε τελευταίοι από όλο τον κόσμο, δίπλα στο κυλικείο της σκεπαστής ένα περίεργο μπάχαλο γίνεται ανάμεσα σε έναν τύπο, τρεις-τέσσερις σεκιουριτάδες και μια χούφτα αστυνομικούς. Αυτός ένας, μόνος του, με το κοριτσάκι από το χέρι, να συζητάει σε έντονο ύφος με τους υπόλοιπους που του την είχαν πέσει για κάποιο λόγο. Δεν τον αφήνεις μόνο του, τον αδερφό, άμα δεις τέτοιο σκηνικό -πήγα κοντά, με τη μικρή μου κι εγώ από το χέρι, να τσεκάρω την περίπτωση.

Τι κατάλαβα εγώ πως γινόταν: Το κοριτσάκι είχε μαζί του ένα μπουκαλάκι τύπου «παγουρίνο», ας πούμε, το οποίο ήθελε να πάρει μαζί του στο γήπεδο. Οι σεκιουριτάδες του έλεγαν πως «δεν επιτρέπεται, κύριε» και τον παρέπεμψαν στους αστυνομικούς, τέσσερις-πέντε που κάθονταν παρέα δίπλα στην είσοδο και τα λέγανε, ανάμεσά τους και μια κοπέλα. Οι αστυνομικοί του επιβεβαίωσαν πως «δεν επιτρέπεται, κύριε» και του είπαν πως πρέπει να το αφήσει εκτός το μπουκαλάκι (ή πλαστικό χρωματιστό ήταν ή παγουρίνο, κάτι έτσι εντελώς παιδικό και χαρούμενο με λουλουδάκια), αλλιώς δεν μπορεί να μπει μέσα. Ο πατέρας φώναξε «μη με ακουμπάς» σε έναν από τους αστυνομικούς που τον πλησίασε κάπως πιο επιθετικά κι αυτό ήταν.

Το κοριτσάκι άρχισε να κλαίει και να χτυπιέται. Ο πατέρας θόλωσε, άρχισε να ουρλιάζει προς τους πάντες, «κάνατε το κοριτσάκι μου να κλαίει, δεν ντρέπεστε, για ένα μπουκαλάκι με νερό, δείτε, ρε, δείτε αυτό το παιδί, τι θα το κάνει το μπουκαλάκι, θα το πετάξει μέσα απ’ τη θύρα των επισήμων, πλάκα με κάνετε». Επέμεναν οι αστυνομικοί, οι οποίοι άρχισαν να τσαμπουκαλεύονται τώρα, επειδή τους τα έχωνε κανονικά. Τον πλησίασε όλο το παρεάκι που ως τώρα απλώς στέκονταν όλοι τους δίπλα στην είσοδο και δεν ασχολούνταν, «σας παρακαλώ, κύριε, ηρεμήστε» και τέτοια. Αυτός δεν είχε σταματημό, ήταν φανερό πως στη θέα του παιδιού του να κλαίει με αναφιλητά έχασε τον έλεγχο, δεν καταλάβαινε προς τι τόση αυστηρότητα και καταλαβαίνω πως αν το δεις αντικειμενικά όντως «δεν επιτρέπεται» να περάσεις μπουκαλάκι στο γήπεδο, εκτός αν είσαι από αυτούς που «επιτρέπεται», γιατί κάποιοι στα δερμάτινα καθισματάκια έχουν μπουκαλάκια με νερό, τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα, δεν μπορώ να το αναλύσω περισσότερο αλλά αν βλέπατε το συγκεκριμένο κοριτσάκι θα καταλαβαίνατε πως όχι μόνο δεν υπήρχε περίπτωση να πετάξει το μπουκαλάκι στο γήπεδο, αλλά ίσως και να μην το αποχωριζόταν στη ζωή της, έτσι που το κρατούσε με στοργή και με άγχος, αντιλαμβανόμενη πως το παγουράκι της είχε δημιουργήσει τέτοιο χαμό.

Μιλάμε για χοντράδες, όχι για καυγά από τους συνηθισμένους στο γήπεδο. «Δεν ντρέπεστε, αλήτες, θα με τρελάνετε, για ένα μπουκαλάκι με κάνατε άνω-κάτω, κοιτάχτε, ρε, πώς κλαίει το παιδί», παίρνει το μπουκαλάκι απ’ το παιδί και το πετάει στα σκουπίδια, προχωρώντας να μπει στο γήπεδο. Άρχισαν οι αστυνομικοί τις κάποιου είδους απειλές, συνέχισε ο δικός μας «τι θα κάνετε, ρε, θα με συλλάβετε, άντε, συλλάβετέ με, βάλτε με φυλακή για ένα μπουκαλάκι νερό του παιδιού, βάλτε μου χειροπέδες, άντε, ρε, συλλάβετέ με», τον κόντεψε η αστυνομικός, άρχισαν να τον ακολουθούν και οι υπόλοιποι, ήταν εκτός εαυτού. Για το κοριτσάκι του να μην επεκταθώ.

Τον άρπαξα απ’ τη μέση. «Γάμα το, αδερφέ, δε θα βρεις άκρη, πάμε». Είχε δακρύσει απ’ την ένταση. «Πάμε, σου λέω, όλα τα δίκια του κόσμου δικά σου, αλλά δε θα βρεις άκρη, δες τους πώς σε κοιτάνε, πάμε». Γύρισα προς τα όργανα της τάξεως και τους είπα «αφήστε τον σ’ εμένα, σας παρακαλώ», με κοιτούσαν κάπως, δεν ξέρω τι σκοπό είχαν, έφυγε ο δικός μας με το κοριτσάκι που έκλαιγε και μπήκε μέσα, τον έχασα.

Με ρώτησαν οι δικοί μας πιο κάτω με τα καρτελάκια «ΠΑΕ ΠΑΟΚ» τι παίχτηκε, τους εξήγησα, είπαν «τι μαλακίες είναι αυτές, ας του δίνανε του ανθρώπου ένα ποτήρι νερό απ’ το κυλικείο, ας του παίρνανε το μπουκαλάκι ευγενικά και να του το δίνανε στην έξοδο, μετά το παιχνίδι, έπρεπε να γίνει τώρα ολόκληρο θέμα με το παιδί, θα βρίσκαμε λύση».

Αυτά έπιασα εγώ από το σκηνικό. Ενδεχομένως να μη γνωρίζω σημαντικές λεπτομέρειες, μπορεί, ας πούμε, ο πατέρας να είναι σεσημεσμένος χουλιγκάνος και να έχει πετάξει σε προηγούμενους αγώνες παγουρίνα της κόρης του που τη βάζει να τα περνάει για να σπάει κεφάλια διαιτητών ή το ίδιο το κοριτσάκι να το παίζει αθώα και να είναι παιδί-θαύμα πρωταθλητής στην παγουροβολία και να τη γνωρίζουν οι αστυνομικοί που έχουν πληροφορίες από τις μυστικές υπηρεσίες. Δεν ξέρω, μπορεί. Αναφέρω μόνο όσα έγιναν μπροστά μου.

Τι μας λες τώρα, ρε μεγάλε, για το μπουκαλάκι και τον πατέρα και το κοριτσάκι του και να ‘χαμε να λέγαμε. Τι να σας πω, ογδόντα πέντε λεπτά αγώνα είδα σήμερα, αυτό μου έμεινε, αυτό θα θυμάμαι. Και, ενδεχομένως, να με έχει σημαδέψει το συγκεκριμένο περιστατικό, από ‘δώ και πέρα θα τους ταράξω στη νομιμότητα εκεί στην ΠΑΕ. Θα συμπεριφέρομαι ως πελάτης κι όχι ως οπαδός, δεν επιτρέπεται το μπουκαλάκι με τα λουλούδια, εντάξει, δεκτόν, τράβα τώρα να αδειάσεις τις γυναικείες τουαλέτες από τους ξεφτίλες που κατουράνε όρθιοι και χέζουνε όσο περιμένει η μικρή μου να κάνει την ανάγκη της, καθάρισέ τις, να σε δω να τις καθαρίζεις μπροστά μου, γελοίε, συνεργείο θα φέρεις για να μη σε καταγγείλω με φωτογραφίες από τα σκατά δεξιά κι αριστερά στις τουαλέτες «των επισήμων», τα «WC ΓΥΝΑΙΚΩΝ» που επιτρέπεις να μπαινοβγαίνουν μόνο άντρες και πέντε υπάλληλοι με καρτελάκια «ΠΑΕ ΠΑΟΚ» πιάνουν κουβεντούλα λίγο πιο πέρα. Χα χα, τι αστεία που τα γράφω, δε συμφωνείτε; Τραβάτε με το παιδί σας να κατουρήσει στις γυναικείες τουαλέτες της Τούμπας και μετά το συζητάμε. Εικοσάρικο εισιτήριο, δεκάευρω στο κυλικείο σε κάθε ματς, κάτι πρέπει να μου παρέχεις, ΠΑΕ ΠΑΟΚ, εμένα που είμαι πελάτης και θέλεις να μου φέρεσαι «σύμφωνα με τους κανονισμούς». Νομιμότητα θέλετε, νομιμότητα θα έχετε στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, διαβάστε κάθε κανονισμό και κάθε υποχρέωση που έχετε προς τους πελάτες σας που σας τα σκάνε και ετοιμαστείτε για τη νομιμότητα. Αποχή τέλος, ανοχή τέλος.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB