Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

levadiakos paok savvidisΟ ΠΑΟΚ ταξίδευε στη Λιβαδειά για την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου ως δεύτερος, έχοντας 69 βαθμούς.

Από κάτω του, Παναθηναϊκός 66, Ατρόμητος 63, Αστέρας 58, κάτι που μετατρεπόταν, στην ειδική βαθμολογία των πλέι-οφ, σε ΠΑΟΚ 2, ΠΑΟ 2, Ατρόμητος 1, Αστέρας 0. Η νίκη ήταν απολύτως απαραίτητη και ιδιαιτέρως σημαντική, καθώς θα μας έδινε έναν πόντο παραπάνω για τα πλέι-οφ σε περίπτωση που ο Αστέρας δεν κέρδιζε στη Βέροια, η οποία θα χτυπούσε το παιχνίδι για να σωθεί -βρισκόταν προτελευταία και έπεφτε. Ο Λεβαδειακός απολύτως αδιάφορος, στη μέση της βαθμολογίας, θα έπαιζε «για τον κόσμο του», δηλαδή για τους κάτι εκατοντάδες ντόπιους που έπαιρναν τον ανήφορο να πάνε μέχρι το άθλιο γήπεδο της πόλης κάθε Κυριακή.

Ακόμα να κλείσει το στόμα μου από τη στιγμή που είδα την εντεκάδα που παρέταξε ο Γεωργιάδης, στο σημαντικότερο, για μένα που έχω το κόλλημα να με ενδιαφέρουν όλα τα ματς και όχι μόνο να κερδίσω τους γάβρους, παιχνίδι της χρονιάς, τρεις μέρες πριν τη ρεβάνς με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο: Γκσπούρνιγκ στην πρώτη του συμμετοχή, Κατσικάς, Γεωργιάδης στα τελευταία του με σερί άθλιων παιχνιδιών, Χούσεν άνευ σχολίων, Σπυρόπουλος, Κιόσε στο ντεμπούτο του, Μάρτενς κλάψε με μάνα, Κίτσιου, Νίνης ήταν ένα μικρό καράβι, Σαββίδης στο ντεμπούτο του και Ολίσε. Το τέλος της λογικής. Στον πάγκο Κλάους, Τζαβέλλας, Βούκιτς, Κάτσε, Πόζογλου, Κουλούρης και Γιακουμής. Εκτός αποστολής οι Γλύκος, Λίνο, Βίτορ, Ινσαουράλδε, Σκόνδρας, Κατσουράνης, Λάζαρ, Νάτχο, Λούκας, Σαλπιγγίδης και Στοχ.

3-0 στο 29’. Κατάρρευση. Απίστευτη ξεφτίλα. Σα να έβλεπες μικτή σχολείου με βετεράνους, καμία σύνδεση, αδυναμία μέχρι και στο να φτάσει η μπάλα από την άμυνα μέχρι το κέντρο. Μπροστά στον κίνδυνο μιας ιστορικής ντροπιαστικής ήττας, ο Γεωργιάδης αλλάζει στο ημίχρονο τον Μάρτενς με τον καλύτερο επιθετικό που είχε στον πάγκο, δηλαδή τον Κουλούρη. Ο Ολίσε μειώνει σε 3-1. Στο 66’ ο Βούκιτς μπαίνει στη θέση του ανύπαρκτου Γεωργιάδη και δέκα λεπτά αργότερα ο Πόζογλου αλλάζει τον Ολίσε. Κλάους, Κάτσε και Τζαβέλλας έμειναν εκτός παιχνιδιού -αναρωτιόμουν σε ποια περίπτωση θα τους έβαζε, για ποιο λόγο τους πήρε μαζί του.

Τελικό 3-2, με γκολ του Βούκιτς στις καθυστερήσεις. Έχασε ο ΠΑΟ στην Ξάνθη, έχασε ο Αστέρας στη Βέροια, κέρδισε ο Ατρόμητος και η βαθμολογία ολοκληρώθηκε με ΠΑΟΚ 69, ΠΑΟ 66, Ατρόμητο 66 και Αστέρα 58. Δηλαδή ΠΑΟΚ 2, ΠΑΟ 2, Ατρόμητος 2 και Αστέρας 0. Αν είχαμε κερδίσει στη Λιβαδειά θα είχαμε 3.

Η τελική βαθμολογία των πλέι-οφ έδειχνε ΠΑΟΚ 13, ΠΑΟ 11, Ατρόμητος και Αστέρας από 7. Η αφαίρεση των τριών πόντων λόγω των «επεισοδίων» με τον Ολυμπιακό μας πήγαινε στους 10 βαθμούς και χάσαμε την είσοδο στους προκριματικούς του Champions League. Με τον χαμένο πόντο της Λιβαδειάς, η κατάσταση θα ήταν απολύτως διαφορετική -κανείς δε φαίνεται να θυμάται εκείνο το ματς, τη σημαντικότητά του και τις προεκτάσεις που είχε στη συνέχεια της περιόδου. Ουσιαστικά, στις 13 Απριλίου του 2014 η απόφαση του τότε προπονητή να κατεβεί για προπόνηση την τελευταία αγωνιστική σφράγισε την ολοκληρωτική αποτυχία της σεζόν.

Αύριο κατεβαίνουμε για έναν αγώνα με την ίδια βαρύτητα -ίσως και μεγαλύτερη. ΠΑΟΚ 64, ΠΑΟ 63, Αστέρας 56, Ατρόμητος 53, δηλαδή ΠΑΟΚ 2, ΠΑΟ 2, Αστέρας 1, Ατρόμητος 0. Ο Ατρόμητος παίζει μέσα στην Καλλονή και αν δεν κερδίσει μας δίνει τον τρίτο πόντο σε περίπτωση νίκης μας -αν δεν κερδίσει και ο Παναθηναϊκός τα Γιάννινα τον αφήνουμε πίσω και στην έναρξη των πλέι-οφ. Αλλά το πιο σημαντικό είναι πως ο δεύτερος αυτού του πρωταθλήματος, όπως και πολλών, διαδοχικών προηγούμενων, θα μείνει στη συνείδηση των φιλάθλων ως ο ουσιαστικός πρωταθλητής -τι θα θυμούνται, πιστεύετε, μετά από πολλά χρόνια οι νέοι που θα ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο, από την περίοδο 2010-2015, τις εγκληματικές οργανώσεις και τα στημένα που συνέπεσαν με τους τίτλους του Μαρινάκη θα θυμούνται όλοι, ως ιστορία. Και θα ψάχνουν τους δεύτερους κάθε χρονιά, να βλέπουν ποιος έπρεπε να το πάρει.

Κι αφού έγραψα όλες αυτές τις κουραστικές αναλύσεις, φτάνουμε στον μοναδικό λόγο που πρέπει αύριο να παίξουμε σα να κρίνεται όλη η χρονιά μας από το ματς στη Νέα Σμύρνη: Όποιος λερώνει τον ΠΑΟΚ το πληρώνει. Άλλο η ανικανότητα, η απειρία και τα λάθη, Γιώργο Γεωργιάδη, τα οποία συγχωρούμε και θα συγχωρούμε για πάντα σε όποιον μας δείχνει πως το κίνητρό του ήταν καθαρό, άλλο ο λεκές στην 89χρονη Ιστορία μας. Το νου σας -σας βλέπουμε.

Won’t Bow. Don’t Know How.

 

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB