Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

vollleΔεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Ποτέ. Από το 1989 που είμαι αναρχοαυτόνομος οικογενειακά και πηγαίνω σε όποιο ματς θέλω όποτε θέλω, δεν πήγα ποτέ να δω τον ΠΑΟΚ με άλλο κίνητρο πέρα από την προσωπική μου ευχαρίστηση.

Επειδή το γούσταρα. Επειδή έτσι το ένιωθα. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, ό,τι κι αν ήταν, θα πήγαινα στο γήπεδο, είτε ήταν δίπλα μου είτε ήταν εκατοντάδες χιλιόμετρα ταξίδι, μόνο αν με οδηγούσε εκεί η ψυχή μου. Ούτε «όλοι αύριο να στηρίξουμε το τμήμα μας που αξίζει χειροκρότημα», ούτε «κι αυτή η ομάδα φοράει τον Δικέφαλο στο στήθος», ούτε «όποιος λείπει στο συγκεκριμένο ματς είναι λιποτάκτης». Αν γουστάρω θα πάω, αν δε γουστάρω δε θα πάω. Κι αν δε γουστάρω καθόλου, δε θα το δω ούτε στην τηλεόραση. Είκοσι έξι χρόνια, το ίδιο πράμα.

Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει χειρότερο οπαδό -δε με νοιάζει, στην τελική. Ούτε «κρίσιμοι αγώνες», ούτε συλλαλητήρια, ούτε διαδηλώσεις από τις οποίες «κρίνεται το μέλλον του ΠΑΟΚ». Δεν έχω πάει πουθενά από αγγαρεία ή από δεύτερη σκέψη, επειδή η ομάδα χρειάζεται βοήθεια ή επειδή όντως της αξίζει η παρουσία μου. Μπορεί και να της αξίζει, αλλά αν δε με τραβάει στο γήπεδο, αν δεν ξεσηκώνει το μέσα μου να νιώθω το κενό αν δεν είμαι εκεί, να τα παρατήσω όλα και να φύγω τρέχοντας για την κερκίδα…

Φέτος, με έπιασαν τα γούστα σε τρία αθλήματα. Και στην μπάλα και στο μπάσκετ και στο βόλεϊ. Με διαφορετικές αφορμές το καθένα, αλλά με κοινό παρονομαστή πως και οι τρεις ομάδες με έκαναν να θέλω να βρίσκομαι δίπλα τους. Έφτανε λίγο πριν το ματς και μ’ έπιανε το στομάχι. Παίζαμε εδώ, έτρεχα στο γήπεδο -παίζαμε έξω, έτρεχα στην τιβί. Έτρεχα, όμως. Άντε, ν’ αρχίσει. Άντε, να κερδίσουμε. Άντε, να το παλέψουμε, τουλάχιστον. Να «δούμε μπάλα», να δούμε κορμιά να δίνουν ό,τι έχουν για τη φανέλα. Κι αν χάσουμε, ας χάσουμε πολεμώντας. Και χάσαμε, πολλές φορές. Αλλά αυτό δε μου πήρε την καύλα, δε με σταμάτησε από το να πηγαίνω και να ξαναπηγαίνω τρέχοντας, με την ίδια κάψα στο στομάχι και το μυαλό.

Κι ήρθε μια στιγμή που δε γούσταρα άλλο. Στο τρίτο γκολ του ΟΦΗ, στο Ηράκλειο. Γύρισε το μέσα-έξω, έφυγε η κάψα, πέθανε το συναίσθημα. Τελείωσε η λαχτάρα. Απότομα, αυτή η αλλόκοτη αγάπη έγινε μίσος για καθετί σχετίζεται με τον ποδοσφαιρικό ΠΑΟΚ -τον προπονητή, τους παίκτες, τη διοίκηση, τους δημοσιογράφους, τους συνοπαδούς, τους αντιπάλους. Δυο φορές πέρασα έξω από την Τούμπα από τότε και με έπιασα να μουρμουρίζω μέσα από τα δόντια. Πηγαία, δίχως να το θέλω, γκρίνιαζα στο πουθενά, κοιτώντας το σπίτι μου. Αποστροφή, πρωτόγνωρη και ολοκληρωτική. Κάποιοι το λένε και «αποχή». Έστω. Δεν έκανα αποχή όταν έκαναν όλοι, είκοσι χρόνια πριν -κάνω τώρα από μόνος μου. Μας κυνηγούσαν τα σκυλιά των συνδέσμων να μην μπούμε μέσα με τους Αθηναϊκούς και τους Απόλλωνες κι εμείς τρέχαμε πίσω από τις καντίνες για να μπούμε κρυφά, τρέχοντας, πριν μας μαγκώσουν. Κάναμε τετρακόσια χιλιόμετρα για τα πιο κακομοίρικα ματς. Επειδή γουστάραμε. Τώρα, είμαι έξω από το γήπεδο, με δωρεάν εισιτήριο, με ομάδα που χτυπάει Champions League και πάω δίχως σκέψη στο καφενείο.

Στο μπάσκετ πέρασα και περνάω τη μεγαλύτερη καψούρα μου φέτος. Ήταν και μεγάλη η αποχή, δεκαπέντε χρόνια μακριά από την ομάδα, δεν έχασα ματς που μπορούσα να πάω από την αρχή της χρονιάς. Βοηθάει και η παρέα μου, πλέον, η μικρή χουλιγκάνα που βρήκε το Παλάτι της ως Πριγκίπισσα και δε χάνει αγώνα στο πλάι μου, αλλά η αλήθεια είναι πως η ομάδα έβγαζε και βγάζει τέτοιο Παοκτσηδιλίκι που με κάνει να τρέχω κοντά της -κυριολεκτικά να τρέχω, καθώς σε κάθε αγώνα πηγαίνουμε από το σπίτι και γυρνάμε με τα πόδια τρέχοντας. Ας κέρδισε όσα κέρδισε κι ας έχασε όσα έχασε, μου φτάνει που τα πάλεψε όλα, αυτό είναι που ζητάω, μια ομάδα που παλεύει από την αρχή ως το τέλος.

Ακριβώς το ίδιο έγινε και με το βόλεϊ, με τη διαφορά πως αυτοί τα κερδίζουνε κιόλας. Δε θα ξενέρωνα, όμως, αν τα έχανε ή αν δεν πετύχαινε όσα πέτυχε φέτος η ομάδα του Καλμαζίδη. Και πάλι, ισχύει ό,τι έγραψα παραπάνω: Να το παλεύει, να μη με κάνει να ντρέπομαι, να μη χαρίζει ούτε φάση στους άλλους κι ας χάσει. Δε χάνει, εντάξει. Αλλά δε μιλάω εκ του ασφαλούς -ούτως ή άλλως, δε φτάσαμε ακόμα στο τέρμα. Ας χάσει τον τίτλο -που δε θα τον χάσει. Εμένα με κέρδισε, με έκανε να στήνομαι μπροστά στην τιβί να βλέπω μέχρι και τους αγώνες των αντιπάλων, να μην κόβω τη Νόβα κι ας μη μου περισσεύει ούτε ένα Ευρώ, επειδή στο καφενείο ποτέ δεν παίζει βόλεϊ και πού να τα δεις αλλού τα εκτός έδρας.

Είναι της μόδας η άποψη πως ο κόσμος τρέχει στο βόλεϊ επειδή «μυρίστηκε τίτλο». Λογικό είναι, οι μαλάκες βγαίνουν στην επιφάνεια όπου έχει κόσμο, να πετάξουν την παπαριά τους και να απαξιώσουν ό,τι δεν καταλαβαίνουν ή ό,τι δεν μπορούν να νιώσουν όπως εμείς. Δεν ξέρω τι άποψη είχαν οι συγκεκριμένοι μαλάκες όταν κατεβάζαμε 3.000 κόσμο στη Φιλαδέλφεια ή 7.000 στην Καβάλα τη χρονιά που δε βγαίναμε καν Ευρώπη -όχι τίτλο δε χτυπούσαμε, αλλά ούτε Ευρώπη δε βγαίναμε, αν δε γινόταν το θαύμα του Κουτσουπιά. Όταν γεμίζαμε το Παλέ αποκλεισμένοι, όταν γεμίζαμε την Τούμπα αποκλεισμένοι. Κι όμως, μας έκανε η ομάδα να τρέχουμε ξοπίσω της τότε, όπως τόσες φορές στο παρελθόν, μας έκανε περήφανους: Απλά, έβγαζε Παοκτσηδιλίκι. Όπως κάθε ομάδα που γέμιζε το γήπεδο από παλιά, είτε στην μπάλα, είτε στο μπάσκετ. Και τώρα στο βόλεϊ. Γουστάρεις να είσαι εκεί. Ο «τίτλος» κερδίζεται στην κερκίδα.

Πού να πάρει χαμπάρι ο Σαββίδης και ο κάθε Σαββίδης τι εννοώ. Ούτε ο Άγγελος, ούτε ο ΓουΧου, ούτε ο Τζαβέλλας είναι το πρόβλημα. Στο πονεμένο μυαλό του Παοκτσή το μόνο πράμα που μπορεί να τον κρατήσει μακριά από την κερκίδα είναι η ντροπή. Αν ντρέπεται για την ομάδα, θα μείνει απ’ έξω. Είτε πρώτη, είτε τελευταία. Αν νιώθει περήφανος, αν ξέρει πως δίνει ό,τι μπορεί, θα είναι εκεί. Είτε πρώτη, είτε τελευταία. Εγώ ντρέπομαι για την εικόνα στην μπάλα, ντρέπομαι ακόμα κι από την τηλεόραση όταν τη βλέπω τον τελευταίο καιρό, γύρισα την πλάτη και τέλος. Κάποιοι έχουν άλλα κριτήρια, πιο δυνατά ή πιο ελαστικά. Αυτά είναι τα δικά μου. Δε βρήκα κανένα «καταφύγιο» στο Παλατάκι -κάποια στιγμή έπαιζα σε τρία ταμπλό, τώρα έμειναν δύο.

Όπως ακριβώς το ένιωθα πριν και μετά τον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ, έτσι το νιώθω και για τη σειρά των τελικών που αρχίζει αύριο. Χάσουμε-κερδίσουμε, εγώ θα γυρίσω σπίτι γεμάτος. Επειδή θα ξέρω πως έδωσαν ό,τι έχουν, επειδή θα έχω πειστεί πως ως εκεί μπορούσαμε να το πάμε και ως εκεί το πήγαμε. Θα είναι εύκολη ή δύσκολη νίκη, θα είναι εύκολη ή δύσκολη ήττα, θα είναι δίκαιη ή άδικη -θα είναι αυτό που αξίζαμε. Στο μυαλό μου, αυτό που αξίζουμε είναι το Πρωτάθλημα. Τελευταία φορά που το ένιωσα ήταν 22 χρόνια πριν και γλίστρησε από τα χέρια μας δίχως να το πάρουμε χαμπάρι, οπότε έχω μια ανοσία σ’ αυτό.

Αλλά, ρε φίλε, 56 πρωταθλήματα ποδοσφαίρου, 52 πρωταθλήματα μπάσκετ, 47 πρωταθλήματα βόλεϊ έχουν παιχτεί, δηλαδή σε συνολικά 155 πρωταθλήματα στα τρία βασικά ομαδικά αθλήματα έχουμε πάρει ως τώρα 3 τίτλους. Αυτός θα είναι ο τέταρτος -από σταγονίδιο στον ωκεανό θα γίνει σταγόνα. Αν χρειαζόμαστε τίτλους για να κάνουμε οπαδούς όπως οι άλλοι, καλύτερα να μένουμε στην απ’ έξω -πολλαπλασιαζόμαστε ποιοτικά, δεν έχουμε ανάγκη. Όχι πως μας χαλάει, φυσικά, αλλά για να τελειώνουμε με την μπούρδα περί «πανηγυρτζήδων» -έτσι ξέρουν, έτσι μάθανε από παιδιά, έτσι νομίζουν πως είμαστε κι εμείς. Αλλά δεν τα μάθανε καλά τα γράμματα -γι’ αυτό δε θα μας φτάσουν ποτέ, όσο κι αν μεγαλώνουν τις τροπαιοθήκες τους. Ας το πάρουμε απλώς και μόνο για να τους τη σπάσουμε, που θα τους στερήσουμε μία κούπα και από διακόσιες πενήντα, ας πούμε, μείνουν με τις διακόσιες σαράντα εννιά και θα την κλαίνε όλο το καλοκαίρι.

Γιούρισιτς

Γιούρισιτς

Ένας από τους σημαντ&i ...

Read more
Ενδοσκόπηση

Ενδοσκόπηση

Το καλοκαίρι του 198 ...

Read more
Ενασαπομάς

Ενασαπομάς

Έχουμε μείνει στο κυλικείο, στο Παλατάκι, έξι άτομα. Το ματς αρχίζει σε λίγα λεπτά, ο Λαός ακούγεται ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more
Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more
Υπενθύμιση

Υπενθύμιση

Σούπερ κοριός, απομαγνητοφώνηση #777. Διάλογος ανάμεσα σε πρώην ποδοσφαιριστή και πρώην πρόεδρο του ...

Read more
Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Επειδή

Επειδή

O ΠΑΟΚ που γνώρισα ω&s ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα ποδοσφα&iota ...

Read more
Θυμιατό

Θυμιατό

Μόλις είχε βγει το Vodafone Live και η Vodafone έδινε τσάμπα απεριόριστο ίντερνετ για να μάθει ο κόσ ...

Read more
Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική κο&io ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.