Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

keiΠροσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη του. Οι φασίστες, οι συμπλεγματικοί και οι συνωμοσιολόγοι.

Για τις πρώτες δύο κατηγορίες δεν μπορώ να κάνω τίποτα, καθώς πρόκειται για ήδη φθαρμένους και διεφθαρμένους εγκεφάλους, πνιγμένους στα ίδια τα τοξικά σάλια τους. Ο φασίστας θα σου επιτεθεί αν μιλήσεις για οτιδήποτε δεν συμβαδίζει με τη δική του μοναδική αλήθεια και όλους τους μύθους που την υποστηρίζουν, ο συμπλεγματικός δεν θα δεχτεί καμία άποψη, επειδή αυτή απλώς προέρχεται από κάποιον που τον κάνει να νιώθει ακόμα πιο μειονεκτικά, είτε τον βολεύει είτε όχι -ακόμα κι αν συμφωνεί, θεωρεί πως θα έπρεπε να την έχει εκφράσει πρώτος αυτός.

Αυτοί που θα μπορούσα να πείσω για τα κίνητρά μου, δηλαδή στην ουσία για την απουσία κάθε κινήτρου από τα κείμενα που δημοσιεύω και απέτυχα, είναι όσοι ψάχνουν από την πρώτη στιγμή τι μέρος του λόγου είμαι και από πού ξεφύτρωσα στη ζωή τους. Πρέπει να ξέρουν. Δεν είναι δυνατό να πετάγεται ένας «Ισοβίτης» από το πουθενά και να γράφει για τον ΠΑΟΚ τους, δεν του το επιτρέπουν αυτό. Ζητούν εξηγήσεις, λεπτομερείς, ημερομηνία γέννησης, τόπος γέννησης, ύψος, βάρος, χρώμα οφθαλμών. Ένσημα στις εκδρομές, ένσημα στο πέταλο, συστάσεις από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα του οπαδικού χώρου. Ποιος είσαι, από πού είσαι, με ποιο δικαίωμα πιάνεις στο στόμα σου τον ΠΑΟΚ μας. Άντε γαμήσου, μαλακισμένο, τσουτσέκι, κωλόσπορε, δεκαπεντάχρονο που ζήτημα να έχεις πάει μια φορά στη ζωή σου στο γήπεδο και μας το παίζεις Παοκάρχης. Είσαι ένας ή είστε δέκα; Πόσοι είστε; Είστε Παοκτσήδες εσείς; Γιατί δε βάζετε φωτογραφίες, να δούμε τις φάτσες σας;

Από πού να ξεφύτρωσα, μέσα από την κερκίδα ξεφύτρωσα. Όπως βλέπεις την Τούμπα από ψηλά γεμάτη κόσμο, διάλεξε ένα κεφάλι στην τύχη -αυτός είμαι. Ένας τυχαίος. Ένας από εσάς, ένας από εμάς. Δεν το ‘ξερα πως για να μιλήσω για τη ζωή μου, δηλαδή για τον ΠΑΟΚ, που είναι η μισή μου ζωή, έπρεπε να έχω πάρει και άδεια -και να το ‘ξερα, δηλαδή, από πού να τη ζητήσω την άδεια, δε νιώθω πως υπάρχει οπαδός ανώτερος από εμένα για να μου τη δώσει, όπως και δεν υπάρχει οπαδός κατώτερος από εμένα για να του τη δώσω εγώ. Κι όμως, από την πρώτη μέρα το ίδιο βιολί: Πώς την είδες, ρε μεγάλε, που θα μας κάνεις και μαθήματα στο Παοκτσηδιλίκι, αυτά που γράφεις τι σκοπό έχουν, ποιον εξυπηρετείς, ποιος σε έβαλε να τα γράφεις. Πού το πας, στην τελική.

Όσοι με διαβάζουν συστηματικά δε χρειάζεται να συνεχίσουν -θεωρώ πως μέσα από τα κείμενά μου είμαι τόσο διάφανος και τόσο ξεκάθαρος, αλλά και τόσο συνεπής σ’ αυτό που κάνω. Να γράφω ακριβώς αυτό που σκέφτομαι, δίχως να λογαριάζω ποιος με διαβάζει και ποιος θα σταματήσει να με διαβάζει. Αυτό είναι, μου ‘ρθε στο μυαλό, το ‘γραψα. Σου άρεσε, δε σου άρεσε, δεν έχει διαφορά. Το ποιος είμαι, πώς με λένε, από πού προέρχομαι και τι πορεία έχω στην κερκίδα έχει αναλυθεί τόσο λεπτομερώς που μόνο την ταυτότητά μου δε σκάναρα ακόμα να την ποστάρω.

Το βασικό πρόβλημα ήταν οι αναδημοσιεύσεις. Γράφω δέκα κείμενα, αναδημοσιεύεται ένα σε κάποια σελίδα, το διαβάζουν διάφοροι, βγαίνει ένα συμπέρασμα. Από «πωωω, ωραία τα λέει αυτός» μέχρι «πωωω, τι μαλακίες λέει αυτός». Λογικό. Οι δημοσιεύσεις μου έχουν μία συνέχεια, ένα πρόγραμμα, μπορεί να φαίνεται κάπως αναρχικό όλο το σύστημα, αλλά στο μυαλό μου όλα ήταν και είναι τακτοποιημένα. Αν διαβάσεις ένα κομμάτι από την αλυσίδα, θα χάσεις τους υπόλοιπους κρίκους -θα ερμηνεύσεις τις προθέσεις μου δίχως να έχεις όλη την πληροφορία. Θα διαβάσεις ένα αυτοσαρκαστικό κείμενο και θα με κατηγορήσεις ως αντιπαοκτσή. Θα διαβάσεις έναν ύμνο στους οπαδούς και θα με κατηγορήσεις ως γλείφτη. Θα διαβάσεις μια παλιά ιστορία και θα σκεφτείς πως «το παίζω παλιός και τη λέω στους νέους». Θα διαβάσεις μια εκτίμησή μου για τη σημερινή κατάσταση στην κερκίδα και θα σε πιάσουν οι υποψίες πως κάπου πάω να χωθώ ή κάποιον να ροκανίσω. Σ’ έχασα, το ξέρω. Αλλά δε με ενδιαφέρεις -αν έχεις επιλέξει να ενημερώνεσαι από ό,τι επιλέγουν οι άλλοι να σου σερβίρουν, είσαι για μένα ένας άδικος κόπος. Αν δεν ψάχνεις την πηγή, αν δεν ψάχνεσαι μόνος σου.

Αναγκάστηκα και έκοψα το paokworld και το fcpaok για να μην ταράζομαι από τις βρισιές. Μπήκα στον πειρασμό να εξηγήσω σε όσους τα έχωναν, ρε μαλάκες, ξεκολλάτε, το κείμενο είναι ειρωνικό, δεν τα εννοώ όλα αυτά, λίγο χιούμορ, για όνομα, μην τρελαίνεστε. Διαβάστε τα δυο προηγούμενα κείμενα, γράφω τα ακριβώς αντίθετα, μην ψαρώνετε. Δεν το ‘κανα, τ’ άφησα έτσι. Πρόλαβα να δω μερικά κοσμητικά, τσογλανάκι, κωλοπαίδι, πουθενάς, Παοκτσής του πληκτρολογίου. Δεν ξαναμπήκα στις αγαπημένες σελίδες μου, δεν πρόκειται να ξαναμπώ ποτέ. Από τη μεγάλη τιμή που μου έκαναν να αναδημοσιεύουν κάποια κείμενα της σελίδας, μου έκαναν τόσο κακό που με υποχρεώνουν να σταματήσω.

Ολόκληρα sdna.gr και inpaok έφτασαν να δημοσιεύσουν ένα από τα πιο κοροϊδευτικά και ειρωνικά άρθρα μου ως «σοβαρό». Ολόκληρο «αφιέρωμα», με τις πειραγμένες φωτογραφίες και τα ψεύτικα σχόλια και τις «δηλώσεις» των πρωταγωνιστών. Δίχως καν να με ρωτήσουν πριν το κάνουν, να τους προλάβω, ρε σεις, μην το βάλετε αυτό για σοβαρό, θα κλάψουν μανούλες, όλα είναι μια φάρσα. Μια φάρσα που, φυσικά, κατάλαβαν όλοι οι τακτικοί επισκέπτες, επειδή γνωρίζουν τον τρόπο που γράφω, αλλά όσοι το είδαν στο sdna και το inpaok μου την έπεσαν μαζικά, από τα πρώτα λεπτά της αναδημοσίευσης: «Ντροπή σου, καριόλη», «άντε γαμήσου, ρε κρυφογάβρε», «είσαι χειρότερος από ΑΡΔ» και τα λοιπά. Άντε να εξηγήσεις. Δεν εξηγείς. Το καταπίνεις και πας παρακάτω.

Οι μόνες αναδημοσιεύσεις που έγιναν σε συνεννόηση μαζί μου ήταν κάποια άρθρα, νομίζω τέσσερα-πέντε, που μπήκαν σε μια στήλη του inpaok. Σύντομη η συνεργασία, δεν έκατσε καλά, την έκοψα γρήγορα. Αλλά δεν έχω και κάποιο παράπονο από τους ανθρώπους, μια χαρά μου ξηγήθηκαν. Εγώ δεν ήξερα πώς λειτουργεί αυτό το πράμα, μόλις το είδα τραβήχτηκα, τρόμαξα, έφυγα τρέχοντας.

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που τρέφονται απ’ τις σάρκες τους. Δεν αγνοώ τους λίγους που με βρίζουν επειδή οι πολλοί μ’ αγαπούν. Υπάρχουν κάποιοι που ζουν με αυτό τον τρόπο, κάνουν καριέρες, χτίζουν ζωές έτσι. Καμιά φορά το προκαλούν κιόλας, να τους βρίζουν για να τους δίνουν αξία, να έχουν αγοραστική δύναμη -ένα τεράστιο, πιστό κοινό που τους ακολουθεί παντού για να τους μισεί. Εγώ δεν αντέχω. Η σελίδα «Ισοβίτης» είχε τρομακτική απήχηση και ανταπόκριση, δεν το περίμενα, κάθε μέρα μιλάω με δέκα-είκοσι ανθρώπους, συνεχώς διαφορετικούς, οι οποίοι με θεωρούν άξιο συνομιλητή για να αδειάσουν την ψυχή τους για τον ΠΑΟΚ. Αλλά όσοι κι αν μου δείχνουν πόσο με εκτιμούν, στο δικό μου εγκέφαλο πιο δυνατά αντηχούν οι κραυγές των μουτζαχεντίν της απαξίωσης. Της σύγχρονης τάξης που διαφεντεύει τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν την παλεύω.

Η σελίδα δεν είχε κανένα σκοπό από την αρχή. Απλώς έγραφα ό,τι έγραφα για να με διαβάζουν δέκα φίλοι και δέκα συγγενείς. Και ήταν ωραία, όλοι γνωριζόμασταν μεταξύ μας, όλοι με ήξεραν, καταλάβαιναν πότε μιλάω σοβαρά και πότε κάνω πλάκα. Μετά, ήρθε η «αναγνώριση». Το μεγάλο ντου. Μια κοινοποίηση, αλάνια, και ανταποδίδουμε. Όχι, φίλε, μην ανταποδίδεις την κοινοποίηση, τράβα αλλού. Απαγορευμένη η λέξη. Μη με κοινοποιείς, μη με διαδίδεις, μη λες στους άλλους για μένα -δεν αξίζω να με μάθει κανείς, πέρα από αυτούς που με ξέρουν ήδη. Έτσι το πίστευα, έτσι το πιστεύω ακόμα. Αλλά δεν μπορείς να το ελέγξεις αυτό το πράμα, δεν είναι πριβέ, εκεί έξω βρίσκεται, στον αέρα, στις οπτικές ίνες, όποιος θέλει μπορεί να σε βρει. Και με βρήκαν χιλιάδες. Καλώς με βρήκαν, καλώς τους βρήκα. Θεωρώ πως ποτέ μου δεν άλλαξα κάτι επειδή το 24 followers έγινε 124, μετά 524 και μετά 3.524. Ποτέ δεν ικέτεψα τα λάικ ή την επιβεβαίωση καθενός, ποτέ δεν έγραψα «διαδώστε». Ίσα-ίσα που χρειάστηκε, τρεις φορές, να παρακαλέσω να σταματήσουν να βάζουν τα κείμενά μου, αν έχουν την ευγενή καλοσύνη. Την είχαν κι οι τρεις που το ζήτησα.

Ο σκοπός, η «φιλοσοφία» της σελίδας ήρθε μετά και ήρθε δίχως να το επιδιώξω. Σχεδόν ένα χρόνο και χίλια ποσταρίσματα μετά, από την πρώτη μέρα που έστειλα εκείνη την επιστολή-αγανάκτηση για τον τελικό του ΟΑΚΑ, όλη η ενέργεια που έδωσα στα γραπτά και τις φωτομαλακίτσες που ανεβάζω έγιναν για να δείξουν κάτι που πάντα είχα στο νου μου αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να συμπυκνώσω σε δυο σειρές: Πως ο ΠΑΟΚ είναι κάτι ενιαίο, κάτι συνεχές, το βρήκα εγώ, το βρήκαν οι προηγούμενοι, θα το βρουν οι επόμενοι και καθένας μας είναι ένα κομμάτι, ένα κύτταρο απ’ αυτόν. Οι «παλιοί» και οι «νέοι», οι πριν και οι μετά, το παρελθόν και το μέλλον. Όλα σημαντικά, όλα πολύτιμα -κανείς μας δεν περισσεύει. Γι’ αυτό η μανία μου να διαβάζω και να ακούω για όσα δεν έζησα, γι’ αυτό η λαχτάρα μου να μοιραστώ όσα έτυχαν σ’ εμένα και τη γενιά μου, γι’ αυτό η αγωνία μου για τους νέους που σχηματίζουν τη δική τους γενιά αναλαμβάνοντας το μεγάλο φορτίο. Οι φασίστες και οι κομπλεξικοί δεν έχουν αυτιά που ακούνε. Για τους υπόλοιπους, αυτούς που εξαρχής έψαχναν κι ακόμα ψάχνουν τα κίνητρά μου, αν δεν τους έχω πείσει ως σήμερα δε θα τους πείσω ποτέ. Σε κάθε περίπτωση, δεν αντέχω άλλο να προσπαθώ.

Δεν κουράστηκα να γράφω για τον ΠΑΟΚ και δε θα σταματήσω να θέλω να γράφω για τον ΠΑΟΚ ποτέ. Και σίγουρα δε στέρεψα από πράγματα που θέλω να μοιραστώ. Αλλά δεν το αντέχω, δεν έχω άλλο τα άντερα να το συνεχίσω, τουλάχιστο στο ρυθμό που ακολουθούσα ως σήμερα. Ένας άσχετος που με βρίζει δίχως καν να διαβάζει όσα γράφω καταφέρνει να με αγγίξει περισσότερο από χίλια μπράβο. Δεν ξέρω γιατί. Έτσι είμαι φτιαγμένος, δεν την μπορώ την κακία των άλλων, με σακατεύει. Και δεν υπάρχει λόγος να χαλιέμαι γι’ αυτό και να συνεχίσω να δίνω τον εαυτό μου προς εκτόνωση κάθε τυχαίου μαλάκα.

Το πιο μεγάλο παράσημο θεωρώ πως είναι η αναγνώριση των αντιπάλων. Ίσως φανεί περίεργο, αλλά ένα χρόνο τώρα δεν έχω λάβει ούτε ένα υβριστικό μήνυμα από οπαδό άλλης ομάδας. Αλήθεια. Έλαβα αντιρρήσεις, μου έστειλαν «ντοκουμέντα» πως αυτό που γράφω δεν είναι ακριβώς έτσι, γράψανε κάτι περίεργοι σχόλια τύπου «άντε αεκάρα» και «aris forever», αλλά βρισίδι κανένα. Πότε-πότε, ερχόταν και κάνα συγχαρητήριο. Επειδή «τα γράφω ψύχραιμα και αντικειμενικά». Ένας χρόνος, μηδέν βρισίδια από γάβρους, μηδέν από βάζελους, μηδέν από χανούμια, μηδέν από γριές, μηδέν από αρειανούς, μηδέν από άλλους αντιπάλους, εκατό βρισίδια από Παοκτσήδες. Με κυριότερο λόγο το «ποιος είσαι εσύ που θα με πεις για τον ΠΑΟΚ». Έλα, ντε. Ποιος είμαι εγώ, ποιος είσαι εσύ, πού βαδίζουμε ως κοινωνία, ΠΑΟΚ ξέρω ‘γώ εντάξει.

Αυτήν τη στιγμή η σελίδα μου γράφει πως 3.600 άνθρωποι δήλωσαν πως «τους αρέσει η σελίδα» μου στο Facebook εθελοντικά. Δίχως να τους το ζητήσω. Κάποιες δεκάδες χιλιάδες έχουν επισκεφτεί, έστω και μια φορά, το blog μου στο isovitis.gr. Πόσο βαρύ να είναι το «ευχαριστώ» μου, δεν ξέρω να το εκφράσω -είναι συγκινητική η αλληλεπίδραση και η αποδοχή, πραγματικά δεν περίμενα κάτι τόσο μεγάλο. Αλλά πρέπει να επιστρέψω στην άλλη μισή ζωή μου, στη βιοπάλη μου, στα χίλια προβλήματα και στις τρεις γυναίκες της ζωής μου που με κρατάνε ακόμα χαμογελαστό, παρά τις μικρές τραγωδίες που ζω καθημερινά. Εις το επανιδείν.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022