Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

paokergotlΑρχικά με ξένισε η ανάρτηση του αγαπητού και ιστορικού Κορδελιού, πριν τρεις ημέρες στο Facebook.

«ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΤΣΙΡΚΟ ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΞΑΝΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ. ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ Η ΜΟΝΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ Η ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΤΕ ΕΝΑ Π.Α.Ο.Κ. ΞΕΝΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ. ΕΝΑ Π.Α.Ο.Κ. ΑΧΡΩΜΟ, ΑΝΟΣΤΟ, ΑΓΕΥΣΤΟ, ΑΝΕΥΡΟ, ΑΝΑΛΑΤΟ, ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟ, ΑΓΥΜΝΑΣΤΟ, ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ,  ΕΡΜΑΙΟ ΣΤΙΣ ΟΡΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟΥ». Δεν μπορεί, σκέφτηκα, τριάντα χρόνια είναι αυτά, έχουμε ζήσει και χειρότερα. Η χρονιά μετά το πρωτάθλημα, το 1989, ο παρ’ ολίγον υποβιβασμός το 1996, οι σαρδέλες αλλά και οι δύο χρονιές πριν από αυτές -φτάσαμε κάποια στιγμή να μη δηλώσουμε συμμετοχή στην Ευρώπη. Υπερβάλλουν τα αδέρφια, φορτίστηκαν συναισθηματικά.

Αλλά έχουνε δίκιο. Άλλο η τελική θέση στον πίνακα, άλλο η ντροπή, η απογοήτευση, η αποστροφή που νιώθεις παρακολουθώντας τον σημερινό ΠΑΟΚ. Το συναίσθημα πως κάθε στιγμή μπορείς να φας γκολ και κάθε αντίπαλος μπορεί να σε κερδίσει. Η μηδενική πίστη στην ομάδα. Να αλλάζουν μπαλιές στην άμυνα και να σκέφτεσαι «τώρα κάποιος θα γλιστρίσει και θα του την κλέψουν». Να κάνουμε επίθεση και να έχεις στο μυαλό σου «απευθείας άουτ» -και να βγαίνει η μπαλιά απευθείας άουτ. Να βλέπεις Πανθρακικό, Εργοτέλη, ΟΦΗ και να κοκκινίζουν τα μάτια σου από το χάλι, να μην αντέχεις ούτε δέκα λεπτά παρακολουθώντας τις άθλιες ομαδούλες και απέναντι στη δική σου ομάδα να φαίνονται όλοι μάγοι της μπάλας, σπρίντερ, μικρές Μπαρτσελόνες. Όντως, τέτοιο πράμα δεν το θυμάμαι άλλη φορά.

Κι αν στηρίξαμε και υποστηρίξαμε ΠΑΟΚ για κλάματα. Να έρχεται ο Λεονίντα Πάνου στο πέταλο και να σου κάνει χειρονομία «σας γαμάω» και να μην τον πειράζει κανείς, να τρως πέντε γκολ στην Ξάνθη και να παρακαλάς να το λήξει, να σου ρίχνει τέσσερα γκολ το Αιγάλεω στην Τούμπα, να σε αποκλείει από τον τελικό το Απολλωνάκι, να περνάνε πάνω από το πτώμα σου η Λάρισα, η Έδεσσα, η Δράμα, τα Γιάννινα, οι Σέρρες, ο Άγιος Νικόλαος, ο Θρασύβουλας, ο Αγροτικός Αστέρας. Αλλά τότε ήξερες, ως εκεί είμαστε. Ούτε Πρωτάθλημα μας είχε τάξει κανείς, ούτε τη δεύτερη ακριβότερη ομάδα είχαμε, ούτε φανφάρες ακούγαμε από τη διοίκηση. Σπάζαμε τα αυτοκίνητα των ποδοσφαιριστών, κράζαμε, ουρλιάζαμε, αλλά οι περισσότεροι το καταλαβαίναμε: Δεν πήγαινε πιο πάνω.

Ζούμε την πιο ντροπιαστική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας. Όχι τόσο λόγω της κατάντιας στο αγωνιστικό τους τελευταίους τρεις μήνες, αλλά περισσότερο εξαιτίας της απότομης καθόδου από την κορυφή, όπου τους αμέσως προηγούμενους τρεις μήνες βρεθήκαμε με το σπαθί μας. Απλό είναι, όσο πιο ψηλά βρίσκεται το σημείο της πτώσης, τόσο πιο πολύ θα πονέσεις πέφτοντας στο μηδέν. Κι εμείς πέσαμε από το υψηλότερο σημείο όπου έχουμε βρεθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Κουτρουβαλάμε από τότε, χτυπάμε δεξιά κι αριστερά, μας κλοτσάει όποιος μας βρει στο δρόμο του. Πονάει. Πονάει συνέχεια και ασταμάτητα.

Το αγωνιστικό ήταν η μόνη παράμετρος που ξέφυγε για λίγο από το γενικότερο χάλι. Μπερδεμένοι όλοι μας από το «ποιος κυβερνάει αυτό τον ΠΑΟΚ», έρμαια στα πληκτρολόγια και τα μικρόφωνα τόσα χρόνια, με διοίκηση νάνων, με προπονητές που λύγισαν όλοι αρκετά πριν φτάσουν στο τέρμα, με μόνιμες υποψίες για τις προθέσεις και τους ρόλους κάθε ανθρώπου στο παρασκήνιο. Με αντικειμενικά αποτυχημένα στελέχη, που ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να αποτυγχάνουν και να μην απομακρύνονται. Με τον κόσμο απόντα, ξενερωμένο, εκνευρισμένο, ντροπιασμένο. Σε έναν πρωτοφανή, άγριο και άνευ ουσίας, αν το καλοσκεφτείς, ασπρόμαυρο εμφύλιο.

Εγώ τα βλέπω όλα αισιόδοξα. Αν αυτός είναι ο απόλυτος πάτος του σύγχρονου ΠΑΟΚ, μια χαρά είμαστε. Αν η μεγαλύτερη ντροπή, η χειρότερη χρονιά και η πιο ξεφτιλισμένη ομάδα που γνωρίσαμε από το 1985 μας βρίσκει στην τρίτη θέση του πίνακα, υπάρχει ελπίδα. Οι πιο παλιοί δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, αλλά πλέον άλλαξε το ταβάνι μας, εδώ και λίγα χρόνια, άλλαξε και ο πάτος. Ο «τεταρτοπέμπτος» ΠΑΟΚ έγινε «δευτεροτρίτος» και ο ΠΑΟΚ στη δεξιά πλευρά του βαθμολογικού πίνακα έγινε «ο ΠΑΟΚ που βούλιαξε στην τρίτη θέση». Συμβιβάζομαι με αυτό; Όχι, φυσικά. Αλλά τι έχω να δείξω, τριάντα χρόνια, καλύτερο;  Ναι, στο μυαλό και τα όνειρά μου ο ΠΑΟΚ είναι στην κορυφή -αλλά πότε έγιναν τα όνειρά μου πραγματικότητα, για να απαιτήσω να γίνουν τώρα;

«Λείπει η ΑΕΚ, λείπει ο Άρης, λείπει ο Ηρακλής». Ναι, αλλά εγώ είμαι εδώ. Είμαι εδώ και είμαι ακόμα ψηλά. Αρχίσαμε να τους τρώμε όσους μας μαύριζαν την ψυχή, έφυγε ο ένας, έφυγε ο άλλος, έφυγε τρίτος, θα φύγουνε κι άλλοι, είτε εύκολα είτε δύσκολα. Αν αυτό είναι ο χειρότερος εφιάλτης μας, τουλάχιστο δε θα ξυπνήσουμε στο σκοτάδι. Δεν κάνω αβάντες, συνεχίζω να πιστεύω πως η εποχή Ιβάν είναι, ως τώρα, μια μαύρη εποχή για τον ΠΑΟΚ και δεν έχω σημάδια πως θα αλλάξει σύντομα χαρακτήρα. Αλλά, μεγαλωμένος και μαθημένος ως Παοκτσής-Σίσυφος, να ανεβαίνω το βουνό και να πέφτω και να ξανανεβαίνω και να ξαναπέφτω, εκτιμάω πως η διαδρομή πλέον είναι μικρότερη, από την πτώση στην κορυφή. Η διαφορά με τις άλλες φορές είναι το μέγεθος του ξενερώματος -ένας άνθρωπος με όραμα το καλοκαίρι, πέντε καλές κινήσεις, πέντε αλλαγές στελεχών και θα ‘μαι πάλι από Σεπτέμβρη στο καρεκλάκι μου.

Χυδαιότητα

Χυδαιότητα

Στον δικό μου ΠΑΟΚ δεν υπάρχουν επιστροφές και δεύτερες ευκαιρίες. Επέλεξες να με παρατήσεις, φορούσ ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
Φαινόμενο

Φαινόμενο

Αυτά τα νούμερα φυσ&io ...

Read more
Σκούπισμα

Σκούπισμα

Δεκατόσα χρόνια δίπλα δίπλα στα τσιμέντα και να βρίσκεσαι κατά λάθος μαζί του στην ίδια δουλειά. ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more
insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017, δηλ&a ...

Read more
Όργανο

Όργανο

Στον τελικό του 2003 είχε πάρει φωτιά το μπατζάκι ενός Οργάνου της Τάξεως. Όποιος ήταν μέσα θα το ...

Read more
0014

0014

Η μεγαλύτερη προσφ&om ...

Read more
Ρεκόρ

Ρεκόρ

14 Μαρτίου 1971, ο ΠΑΟΚ τ&omicro ...

Read more
Πετάω

Πετάω

Κάθε 12η Αυγούστου, &e ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.