Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03

paokergotlΑρχικά με ξένισε η ανάρτηση του αγαπητού και ιστορικού Κορδελιού, πριν τρεις ημέρες στο Facebook.

«ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΤΣΙΡΚΟ ΔΕΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΞΑΝΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ. ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ Η ΜΟΝΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΛΠΙΔΑ Η ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΤΕ ΕΝΑ Π.Α.Ο.Κ. ΞΕΝΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ. ΕΝΑ Π.Α.Ο.Κ. ΑΧΡΩΜΟ, ΑΝΟΣΤΟ, ΑΓΕΥΣΤΟ, ΑΝΕΥΡΟ, ΑΝΑΛΑΤΟ, ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟ, ΑΓΥΜΝΑΣΤΟ, ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ,  ΕΡΜΑΙΟ ΣΤΙΣ ΟΡΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟΥ». Δεν μπορεί, σκέφτηκα, τριάντα χρόνια είναι αυτά, έχουμε ζήσει και χειρότερα. Η χρονιά μετά το πρωτάθλημα, το 1989, ο παρ’ ολίγον υποβιβασμός το 1996, οι σαρδέλες αλλά και οι δύο χρονιές πριν από αυτές -φτάσαμε κάποια στιγμή να μη δηλώσουμε συμμετοχή στην Ευρώπη. Υπερβάλλουν τα αδέρφια, φορτίστηκαν συναισθηματικά.

Αλλά έχουνε δίκιο. Άλλο η τελική θέση στον πίνακα, άλλο η ντροπή, η απογοήτευση, η αποστροφή που νιώθεις παρακολουθώντας τον σημερινό ΠΑΟΚ. Το συναίσθημα πως κάθε στιγμή μπορείς να φας γκολ και κάθε αντίπαλος μπορεί να σε κερδίσει. Η μηδενική πίστη στην ομάδα. Να αλλάζουν μπαλιές στην άμυνα και να σκέφτεσαι «τώρα κάποιος θα γλιστρίσει και θα του την κλέψουν». Να κάνουμε επίθεση και να έχεις στο μυαλό σου «απευθείας άουτ» -και να βγαίνει η μπαλιά απευθείας άουτ. Να βλέπεις Πανθρακικό, Εργοτέλη, ΟΦΗ και να κοκκινίζουν τα μάτια σου από το χάλι, να μην αντέχεις ούτε δέκα λεπτά παρακολουθώντας τις άθλιες ομαδούλες και απέναντι στη δική σου ομάδα να φαίνονται όλοι μάγοι της μπάλας, σπρίντερ, μικρές Μπαρτσελόνες. Όντως, τέτοιο πράμα δεν το θυμάμαι άλλη φορά.

Κι αν στηρίξαμε και υποστηρίξαμε ΠΑΟΚ για κλάματα. Να έρχεται ο Λεονίντα Πάνου στο πέταλο και να σου κάνει χειρονομία «σας γαμάω» και να μην τον πειράζει κανείς, να τρως πέντε γκολ στην Ξάνθη και να παρακαλάς να το λήξει, να σου ρίχνει τέσσερα γκολ το Αιγάλεω στην Τούμπα, να σε αποκλείει από τον τελικό το Απολλωνάκι, να περνάνε πάνω από το πτώμα σου η Λάρισα, η Έδεσσα, η Δράμα, τα Γιάννινα, οι Σέρρες, ο Άγιος Νικόλαος, ο Θρασύβουλας, ο Αγροτικός Αστέρας. Αλλά τότε ήξερες, ως εκεί είμαστε. Ούτε Πρωτάθλημα μας είχε τάξει κανείς, ούτε τη δεύτερη ακριβότερη ομάδα είχαμε, ούτε φανφάρες ακούγαμε από τη διοίκηση. Σπάζαμε τα αυτοκίνητα των ποδοσφαιριστών, κράζαμε, ουρλιάζαμε, αλλά οι περισσότεροι το καταλαβαίναμε: Δεν πήγαινε πιο πάνω.

Ζούμε την πιο ντροπιαστική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας. Όχι τόσο λόγω της κατάντιας στο αγωνιστικό τους τελευταίους τρεις μήνες, αλλά περισσότερο εξαιτίας της απότομης καθόδου από την κορυφή, όπου τους αμέσως προηγούμενους τρεις μήνες βρεθήκαμε με το σπαθί μας. Απλό είναι, όσο πιο ψηλά βρίσκεται το σημείο της πτώσης, τόσο πιο πολύ θα πονέσεις πέφτοντας στο μηδέν. Κι εμείς πέσαμε από το υψηλότερο σημείο όπου έχουμε βρεθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Κουτρουβαλάμε από τότε, χτυπάμε δεξιά κι αριστερά, μας κλοτσάει όποιος μας βρει στο δρόμο του. Πονάει. Πονάει συνέχεια και ασταμάτητα.

Το αγωνιστικό ήταν η μόνη παράμετρος που ξέφυγε για λίγο από το γενικότερο χάλι. Μπερδεμένοι όλοι μας από το «ποιος κυβερνάει αυτό τον ΠΑΟΚ», έρμαια στα πληκτρολόγια και τα μικρόφωνα τόσα χρόνια, με διοίκηση νάνων, με προπονητές που λύγισαν όλοι αρκετά πριν φτάσουν στο τέρμα, με μόνιμες υποψίες για τις προθέσεις και τους ρόλους κάθε ανθρώπου στο παρασκήνιο. Με αντικειμενικά αποτυχημένα στελέχη, που ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να αποτυγχάνουν και να μην απομακρύνονται. Με τον κόσμο απόντα, ξενερωμένο, εκνευρισμένο, ντροπιασμένο. Σε έναν πρωτοφανή, άγριο και άνευ ουσίας, αν το καλοσκεφτείς, ασπρόμαυρο εμφύλιο.

Εγώ τα βλέπω όλα αισιόδοξα. Αν αυτός είναι ο απόλυτος πάτος του σύγχρονου ΠΑΟΚ, μια χαρά είμαστε. Αν η μεγαλύτερη ντροπή, η χειρότερη χρονιά και η πιο ξεφτιλισμένη ομάδα που γνωρίσαμε από το 1985 μας βρίσκει στην τρίτη θέση του πίνακα, υπάρχει ελπίδα. Οι πιο παλιοί δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, αλλά πλέον άλλαξε το ταβάνι μας, εδώ και λίγα χρόνια, άλλαξε και ο πάτος. Ο «τεταρτοπέμπτος» ΠΑΟΚ έγινε «δευτεροτρίτος» και ο ΠΑΟΚ στη δεξιά πλευρά του βαθμολογικού πίνακα έγινε «ο ΠΑΟΚ που βούλιαξε στην τρίτη θέση». Συμβιβάζομαι με αυτό; Όχι, φυσικά. Αλλά τι έχω να δείξω, τριάντα χρόνια, καλύτερο;  Ναι, στο μυαλό και τα όνειρά μου ο ΠΑΟΚ είναι στην κορυφή -αλλά πότε έγιναν τα όνειρά μου πραγματικότητα, για να απαιτήσω να γίνουν τώρα;

«Λείπει η ΑΕΚ, λείπει ο Άρης, λείπει ο Ηρακλής». Ναι, αλλά εγώ είμαι εδώ. Είμαι εδώ και είμαι ακόμα ψηλά. Αρχίσαμε να τους τρώμε όσους μας μαύριζαν την ψυχή, έφυγε ο ένας, έφυγε ο άλλος, έφυγε τρίτος, θα φύγουνε κι άλλοι, είτε εύκολα είτε δύσκολα. Αν αυτό είναι ο χειρότερος εφιάλτης μας, τουλάχιστο δε θα ξυπνήσουμε στο σκοτάδι. Δεν κάνω αβάντες, συνεχίζω να πιστεύω πως η εποχή Ιβάν είναι, ως τώρα, μια μαύρη εποχή για τον ΠΑΟΚ και δεν έχω σημάδια πως θα αλλάξει σύντομα χαρακτήρα. Αλλά, μεγαλωμένος και μαθημένος ως Παοκτσής-Σίσυφος, να ανεβαίνω το βουνό και να πέφτω και να ξανανεβαίνω και να ξαναπέφτω, εκτιμάω πως η διαδρομή πλέον είναι μικρότερη, από την πτώση στην κορυφή. Η διαφορά με τις άλλες φορές είναι το μέγεθος του ξενερώματος -ένας άνθρωπος με όραμα το καλοκαίρι, πέντε καλές κινήσεις, πέντε αλλαγές στελεχών και θα ‘μαι πάλι από Σεπτέμβρη στο καρεκλάκι μου.

Πετσί

Πετσί

- ΡΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΓΩ Δ&Eps ...

Read more
Ομάδες

Ομάδες

Έχει γίνει πλέον αγα&p ...

Read more
Μιζέρια

Μιζέρια

Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε θα χάναμε. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Η ομαδάρα που κατόρθωσε να κάν ...

Read more
Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια &del ...

Read more
Mπαλάκια

Mπαλάκια

Πραγματικά, είναι μοναδικό το συναίσθημα να είσαι Ολυμπιακός. Πρέπει να ζήσεις λίγο ως γάβρος για να ...

Read more
Βλάκας

Βλάκας

Το «τερν αράουντ» τ& ...

Read more
Μπροστά

Μπροστά

Τον ΠΑΟΚ δε θα τον αλλάξει κανένας βολεμένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Κανένας υπάλληλος, κανένα ό ...

Read more
Νευρικός

Νευρικός

Όταν είπε «ορμάμε, όσε ...

Read more
Νόβασπορτς

Νόβασπορτς

Δε μου αρέσει να μηδενίζω, ούτε να αδικώ. Η καφρίλα, η ολοκληρωτική απαξίωση και η μηδενική σκέψη-αυ ...

Read more
24

24

Τον Δεκέμβριο του 20 ...

Read more
Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν έχω συμπληρώσει ούτε τρεις εβδομάδες ως Παοκτσής, ζαλισμένος ακόμα από το έπο ...

Read more
Σεισμός

Σεισμός

Ήταν ωραία έκπληξη η νότα από τα 90ς προχθές. Λίγα λεπτά ρετρό καγκουριάς, για να θυμούνται οι παλιό ...

Read more

Θανασάκης

logo