ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

georgiadiskyp

Σήμερα έχουν γενέθλια επτά προπονητές του ΠΑΟΚ: Οι τέσσερις Άγγελοι Αναστασιάδηδες και οι τρεις Γιώργοι Γεωργιάδηδες που έχουν καθίσει στον πάγκο μας τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Ο ένας κλείνει τα 63, ο άλλος τα 44. Αναμφισβήτητα, δύο από τις μεγαλύτερες και πιο επιδραστικές προσωπικότητες που έχουν φορέσει τον Δικέφαλο στο στήθος.

Οι δυο τους έχουν συνολικά 399 συμμετοχές και 94 γκολ, καθώς και 249 αγώνες ως προπονητές του ΠΑΟΚ. Λαμβάνοντας υπόψη την κοινή τους παρουσία το 2003, έχουν συμμετάσχει συνολικά σε 605 διαφορετικούς αγώνες του ΠΑΟΚ, είτε ως προπονητές είτε ως ποδοσφαιριστές. Δηλαδή σε κάτι περισσότερο από 1 στους 4 επίσημους αγώνες της ιστορίας του ΠΑΟΚ από το πρώτο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, υπήρχε στην ομάδα συμμετοχή ενός από τους δύο -και σε 43 ματς και οι δύο ταυτόχρονα. Είναι ένα σπάνιο ρεκόρ, που έμελλε να έχει και τραγικό επίλογο την περσινή περίοδο, όπου ο ένας αντικατέστησε τον άλλο και κάηκαν και οι δυο.

Συμμετείχαν, επίσης, σε 4 από τους συνολικά 6 τίτλους που έχει σηκώσει ο ΠΑΟΚ: Ο Άγγελος ως παίκτης στο Κύπελλο του 1974 και το Πρωτάθλημα του 1976, ο Γιώργος στα Κύπελλα του 2001 και του 2003 -το δεύτερο με προπονητή τον Αναστασιάδη, στη μοναδική τους συνεργασία, που ήταν και ο τελευταίος μας τίτλος.

Για τον Άγγελο βαρέθηκα πια να συζητάω τόσα χρόνια -δεν έχει και νόημα, ο κύκλος του έχει κλείσει. Για τον ΓουΧου, που θα μπορούσε να έχει μέλλον στην ομάδα σε κάποιο άλλο, παράλληλο σύμπαν, θεωρώ πως από το κείμενο που είχα γράψει πριν από ένα χρόνο, τον Μάρτιο του 2015 που είχε αντικαταστήσει τον Άγγελο, δε θα άλλαζα ούτε λέξη. Θα το έλεγα προφητικό, αν δεν ήταν τόσο εύκολο να μαντέψει κανείς τη συνέχεια: Είχε αποτύχει ταυτόχρονα με την ανακοίνωση πως αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ για τρίτη φορά.

Πρώτη δημοσίευση: 23 Μαρτίου 2015 11:21

Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τον Γιώργο Γεωργιάδη. Αντιθέτως, τον θεωρώ ως ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά μυαλά που πέρασαν τόσο από τον ΠΑΟΚ όσο και από το ελληνικό ποδόσφαιρο, στα τριάντα χρόνια που θυμάμαι να βλέπω μπάλα.

Δεν μπορεί ένας τέτοιος παίκτης, με τόσο μεγάλη ποιότητα, γεννημένος ηγέτης, να μη γίνει καλός προπονητής. Ήταν ήδη προπονητής από τότε που έπαιζε, μέσα στο χόρτο. Απόλαυση να τον βλέπεις, σιγουριά όταν ξεκινούσε στην εντεκάδα, τρόμος όταν τον είχες αντίπαλο. Ενδεχομένως να ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που φόρεσε τη φανέλα μας τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μοναδικός που έχει μείνει στη μνήμη μου ως πιο ποιοτικός από αυτόν ο Γιώργος Σκαρτάδος. Αλλά κι εκείνος δεν έκανε καμιά σπουδαία καριέρα στους πάγκους -αυτό κι αν είναι παράδοξο.

Ο Γιώργος Γεωργιάδης λογικά θα γίνει πολύ καλός προπονητής, μια μέρα. Άρχισε από τα ψηλά, δεν έκανε το αγροτικό του, ως είθισται. Ή πετυχαίνεις με τη μία ή καίγεσαι όταν αποφασίζεις κάτι τέτοιο. Αυτός τα κατάφερε και τα δύο. Πέτυχε την πρώτη φορά, έστω και σέρνοντας, στο τελευταίο λεπτό. Και μετά κάηκε. Ξαναπέτυχε τη δεύτερη φορά, αν εξαιρέσεις ένα παιχνίδι που, ντάξει, πέρα από το δικό μου το κόλλημα ένα παιχνίδι ήταν, αλλά κάηκε πάλι. Κι εκεί που θα ήταν λογικό να αλλάξει πορεία, να το πάρει από την αρχή, να σου το ίδιο έργο για τρίτη φορά. Την πιο δύσκολη. Όπως ήταν αναμενόμενο, την τρίτη φορά καίγεσαι πριν καν πέσεις στη φωτιά.

Δεν ψαρώνω από τα λόγια στήριξης του Σαββίδη για την εμπιστοσύνη του προς τον ΓουΧου. Αύριο το πρωί μπορεί να ξυπνήσει με κάνα σφάχτη στα πλευρά και να τον απολύσει για να νιώσει καλύτερα. Σαφώς και το μόνο που με νοιάζει είναι να πετύχει, να πάει τον ΠΑΟΚ όσο ψηλότερα γίνεται, να κάνει 11 νίκες ως το τέλος και να μείνει και είκοσι χρόνια, αν θέλει, θα στηρίξω κάθε προπονητή, όπως έκανα μέχρι σήμερα. Αλλά όταν στο μυαλό μου είσαι αποτυχημένος πριν καν αναλάβεις, από τους ψιθύρους ήδη πως «τρώγεται ο Άγγελος και επιστρέφει ο ΓουΧου», «ο κολλητός των δημοσιογράφων», «ο υπάλληλος που χρυσοπληρώνεται για να κάθεται», πόσα περιθώρια σου μένουν να δουλέψεις σωστά και να με πείσεις, εμένα τον τυχαίο οπαδό που ακόμα κλαίω τα δεκάρικα που στέρησα φέτος από την οικογένειά μου ζώντας την απόλυτη ψευδαίσθηση -για την οποία λογικά δεν έχεις καμία ευθύνη. Αλλά έχεις ευθύνη για όλα όσα σέρνονται γύρω από το όνομά σου, για το κουμπαριό, για το προποτζίδικο, για τη λάσπη που αφήνεις να αντικαταστήσει το μεσαίο όνομά σου τόσο καιρό. Δε βοηθάς.

Το πρόβλημά μου είναι οι επιστροφές. Η ανακύκλωση των προσώπων. Και στη ζωή μου και στον ΠΑΟΚ, ποτέ δε μου άρεσε. Επέλεξε κάποιος να φύγει από τη ζωή μου, διάλεξε διαφορετικό δρόμο -στο καλό, καλή τύχη. Δεν κρατάω κακίες. Όσο ήταν μαζί μου πρόσφερε όσα πρόσφερε, αλλά δεύτερες ευκαιρίες δε δίνω. Ούτε τον Ζαγοράκη ήθελα πίσω, ούτε τον Βρύζα, ούτε τον Παντελή, τον Σάλπι, τον Γεωργιάδη, τον Τουρσουνίδη, τον Λαγωνίδη -κανέναν. Έφυγες. Εντάξει. Μη γυρίζεις. Είναι μια δυσλειτουργία του εγκεφάλου μου, δεν τις αντέχω τις επιστροφές. Και ο Άγγελος, ο Σάντος, ο Μπόλονι, ο ένας, ο άλλος, κανείς δε θέλω να επιστρέψει, πάντα θα υπάρχει κάτι καινούργιο να δοκιμάσω, κάτι πιο καθαρό, αμόλυντο από τη σκόνη που κάθεται πάνω από οτιδήποτε περνάει απ’ τον παοκτσήδικο πάγκο. Σπάνια θα κερδίσω πολλά, τις περισσότερες φορές θα χάσω -λίγα ή πολλά.

Όπως και με τον Άγγελο, το θέμα δεν είναι μόνο να κερδίσεις έναν αγώνα. Πρέπει να δίνεις όραμα, να εμπνέεις τους πάντες, εμένα, τον διπλανό μου, κάθε ασπρόμαυρη ψυχή που τρέχει να βρεθεί δίπλα στην ομάδα, τους παίκτες, τη διοίκηση, τον Τύπο, τους αντιπάλους. Πρέπει το ύψος σου να φτάνει να καλύψει κάθε κεφάλι που σηκώνεται να διαμαρτυρηθεί, να κράξει, να λοιδωρήσει, πρέπει να είσαι μεγαλύτερος απ’ όλους. Πρέπει να με κάνεις να ανυπομονώ για το επόμενο ματς, να με αναγκάσεις να τραγουδάω επί ενενήντα λεπτά, να με ξεσηκώσεις από τον καναπέ και το καφενείο, να με γεμίσεις ενοχές που παρατάω τα παιδιά μου και τρέχω παντού για να σε καμαρώσω. Προσωπικά, έχω να το ζήσω αυτό από το 1997. Και δεν κατάφερε να μου το δώσει κανείς από τότε -ο μόνος που το είχε καταφέρει, με τις επιστροφές του απλώς λέρωσε τον ίδιο το μύθο του και τις τρεις φορές. Αν η ιστορία του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ ήταν μονάχα η πρώτη του περίοδος, ακόμα θα τον μνημόνευαν όλοι.

Δεν πέφτω πάντα μέσα. Τις περισσότερες φορές πέφτω έξω, επειδή κρίνω τα πράγματα με απόλυτη άγνοια, δηλαδή με την απλή λογική του οπαδού από την κερκίδα. Αναγκαστικά, διαβάζω και ακούω διάφορα και επηρεάζομαι, όπως επηρεάζονται κάποιοι που διαβάζουν εμένα, γι’ αυτό προσπαθώ να είμαι προσεκτικός. Αφήνοντας στην άκρη όσα γράφονται και ακούγονται για τον σημερινό προπονητή της ομάδας και με κριτήριο μονάχα όσα μου έχει δείξει ως σήμερα για τις ικανότητές του στον πάγκο του ΠΑΟΚ, πιστεύω πως δεν υπήρχε χειρότερος τρόπος να διαχειριστεί την παρουσία του στην ομάδα. Απέτυχε στη συνείδηση του μέσου οπαδού δίχως να αποτύχει αγωνιστικά, κάηκε ως σοβαρό χαρτί επειδή εμφανίζεται ως εποχιακή, πρόχειρη λύση. Από το κεφάλι του, όπως κι αυτός που αντικατέστησε.

Θα τον αγαπάω και θα τον εκτιμώ για πάντα, γιατί είμαι απ’ αυτούς που σκαλίζουν καθημερινά την ιστορία και δεν αφήνω καμιά λήθη να μου θολώσει την κρίση για την προσφορά των ανθρώπων. Έδωσε πολλά, κράτησε μια όμορφη εποχή που τελείωνε λίγα χρόνια παραπάνω με την παρουσία του στην ομάδα, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Αλλά αν δεν πάρει αυτός τον εαυτό του στα σοβαρά, αν δε μας πείσει πως δεν είναι μόνο ένα ανέκδοτο στα χείλη των Παοκτσήδων που ξέρουν πότε μπαίνει η Άνοιξη όταν αναλαμβάνει ο ΓουΧου προπονητής, δεν έχει μέλλον στον ΠΑΟΚ. Από τα μαλλιά να το πιάσεις, δεν το βλέπω πουθενά.

 

Αξιοκρατία

Αξιοκρατία

Πολύ περίεργο τυπάκι. Είχε σκάσει στη δουλειά όταν εγώ είχα ήδη παλιώσει και με είχανε βάλει να τον ...

Read more
Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος «ακροδεξιό&sig ...

Read more
Εναλλακτικές

Εναλλακτικές

Αποφάσισα να σταματήσω να στέλνω επιστολές στην ΠΑΕ, πιο πολύ επειδή πηγές μου μέσα στην ΠΑΕ μου είπ ...

Read more
Εξιλέωση

Εξιλέωση

Στα παιδιά μου δεν &l ...

Read more
Φαινόμενο

Φαινόμενο

Αυτά τα νούμερα φυσ&io ...

Read more
Παραίτηση

Παραίτηση

Η Εποχή Των Ηρώων τελείωσε τον Ιούνιο του 1999. Έγινε κομμάτια, όπως η εφημερίδα που έσκισα, διαβάζο ...

Read more
Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός, ει&de ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Η περίπτωση του ασύ&lambda ...

Read more
Μανουριάρης

Μανουριάρης

Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την ...

Read more
Αγκάθι

Αγκάθι

Τέλη Αυγούστου, πριν δύο χρόνια, η είδηση πως ο Γιώργος Τζαβέλλας ήταν υποψήφιος στόχος του ΠΑΟΚ ικα ...

Read more
Αυτοεξόριστος

Αυτοεξόριστος

Εγώ ξέρω να χάνω. Την αποδέχομαι την ήττα, δε διαμαρτύρομαι για τον τρόπο που έχασα το παιχνίδι –ειδ ...

Read more
Θερμοσίφωνας

Θερμοσίφωνας

Είχε χαλάσει ο θερ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.