Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

oaggelosΔεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσεις με αφοσιωμένους Μουτζαχεντίν του Άγγελου και να μη σπάσουν τα νεύρα σου. Οι άνθρωποι έχουν απάντηση για όλα.

Μηχανάκια. Ό,τι και να τους πεις, τσακ, αμέσως απλώνουν το επιχείρημα, άλφα, βήτα, γάμα. Γιατί δε φεύγει; «Επειδή δεν τον διώχνουν». Δεν πρέπει να φύγει; «Πρέπει». Ε, τότε γιατί δε φεύγει; «Επειδή δεν τον διώχνουν».

Ε, ας παραιτηθεί. Λέω, ας παραιτηθεί. Εεεε, ρε σεις, σας μιλάω, ας παραιτηθεί, λέω. «Συγνώμη, ποια είναι η ερώτηση»; Η ερώτηση είναι «γιατί δεν παραιτείται»; «Ο Άγγελος δεν παρατάει ποτέ μια ομάδα».  Μα δεν κάνει κακό μένοντας; Τι άλλο έχει να δώσει; «Σε ποια από τις δύο ερωτήσεις θέλεις απάντηση»; Δεν κάνει κακό μένοντας; «Όχι». Τι άλλο έχει να δώσει; «Αν τον αφήσουν, πολλά». Ποιοι να τον αφήσουν; «Όλοι».

Δηλαδή φταίνε όλοι, οι παίκτες, η διοίκηση, οι δημοσιογράφοι, το χορτάρι, τα δοκάρια, τα φελιζόλ, οι σημαίες, τα σπόρια και δε φταίει ο Άγγελος; «Έχει ένα μερίδιο ευθύνης». Πόσο μεγάλο μερίδιο; «Αυτό που του αναλογεί». Μικρό ή μεγάλο; «Δεν είναι θέμα μεγέθους». Δεν πιστεύετε πως έχει αποτύχει τη φετινή χρονιά; «Η χρονιά δεν τελείωσε ακόμα». Δεν αποκλειστήκαμε από το Κύπελλο; «Ναι». Και από την Ευρώπη; «Ναι». Και χάσαμε το Πρωτάθλημα; «Δεν τελείωσε ακόμα, αλλά μάλλον». Οπότε; «Για να ορίσεις την αποτυχία, πρέπει να γνωρίζεις τους στόχους». Και ποιοι ήταν οι στόχοι; «Να είναι επιτυχημένη η χρονιά».

Τα απλοποιώ τώρα, γιατί κάθε απάντηση ήταν, ας πούμε, ένα τέταρτο ανάλυση. Τεχνική, κοινωνικοπολιτική, αγωνιστική, διοικητική, τα πάντα. Για το θέμα της τιμωρίας του Κάτσε, ας πούμε, από τη Λεωφόρο, άκουγα επί δέκα λεπτά ανάλυση του σχήματος, τρανζίσιον, όβερλαπ, πικ εν ρολ, ιστορικά στοιχεία για την παρουσία του παίκτη στην εντεκάδα και μέσους όρους χιλιομέτρων, κλεψιμάτων, αβίαστων λαθών, πώς γίνεται η ανάπτυξη με αμυντικό χαφ πλεόνασμα στην κάθετη πάσα και η κάλυψη στον κενό χώρο μετά από απώλεια της μπάλας στο τρίτο τέταρτο του γηπέδου, τέτοια πράματα, δηλαδή αν με έβαζες στο CERN να μου εξηγούν οι φυσικομαθηματικοί για τα μποζόνια και τις τήξεις κάτι θα καταλάβαινα, αυτοί ήξεραν τα πάντα απ’ έξω, λες και είχαν τα μάτια του Τερμινέιτορ και έβλεπαν τα στατιστικά κάθε παίκτη και κάθε αγώνα λάιβ την ώρα που αναλύανε. Και στο τέλος, αναγκάζεσαι να πεις «έτσι όπως το λέτε, έχετε ένα δίκιο». Και να μη συμφωνήσεις, σιγά μην κάτσεις να ξανακούσεις το επιχείρημα.

Κάθομαι τώρα και βλέπω κινούμενα σχέδια για να αδειάσω το κεφάλι μου. Άτιμη φάρα τα Αγγελόσκυλα, δεν παλεύονται, ειδικά άμα είσαι μόνος μεταξύ τους. Δηλαδή, ρε παιδιά, θα μου πείτε στο τέλος πως ο Άγγελος είναι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο; «Είναι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο για τον ΠΑΟΚ». Και γιατί δεν τα πάει καλά; «Επειδή δεν τον αφήνουν». Ποιοι δεν τον αφήνουν. Και λούπα, το ίδιο πράμα από την αρχή.

Στο κάτω-κάτω, τι ψύχωση έχετε πάθει, τόσους προπονητές έχει ο κόσμος, δε θα πεθάνουμε χωρίς τον Άγγελο. «Αδερφέ, ο Αγγελάρας είναι ένας από μας. Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ. Και τα όποια -λίγα- λάθη έχει κάνει, τα κάνει από την παθολογική αγάπη του για τον ΠΑΟΚ, για τον οποίο πιστεύει ότι είναι η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου». Μαζί σου, σε Παοκτσηδιλίκι ποτέ δεν τον αμφισβήτησα, αλλά όσο καλή θέληση και να έχει, προπονητής είναι, πρέπει να φέρνει και αποτέλεσμα. «Αδερφούλη μου, ο Άγγελος είναι αυτός που μας έκανε πολλάκις να ονειρευόμαστε. Όταν πρωτοήρθε στον ΠΑΟΚ είχε κάνει 13 νίκες σε 15 ματς. Το θυμάσαι; Επαναλαμβάνω: 13 νίκες σε 15 ματς. Και αμφισβητούμε αυτόν τον άνθρωπο; Ε, ποτέ»!

Ναι, τα θυμάμαι εκείνα τα 15 ματς, στα 10 ήμουνα μέσα. Θυμάμαι και τα επόμενα, θυμάμαι τα ευρωπαϊκά, θυμάμαι που τον προσκυνούσα, θυμάμαι, όμως, και αυτά που έλεγε, που ντρεπόμουν να τα ακούω, όλα τα θυμάμαι και τίποτα δεν ξεχνάω. Γι’ αυτό και συμφωνώ πως, συνολικά, η καριέρα του στον ΠΑΟΚ έχει όχι απλώς θετικό πρόσημο αλλά θα μείνει στην ιστορία ως ο προπονητής που κατάφερε τα περισσότερα αναλογικά με τα εργαλεία που είχε στα χέρια του -ο προπονητής που με έκανε να ανυπομονώ για το επόμενο ματς από το τελευταίο σφύριγμα του προηγούμενου. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, αυτό μου έχει λείψει από τον ΠΑΟΚ μου, αυτή η ανυπομονησία για το επόμενο ματς, πώς θα περάσουν εφτά μέρες, τι μέρα είναι σήμερα, αργεί ακόμα.

Δυστυχώς, παλικάρια, βρισκόμαστε στο τελευταίο κομμάτι της προσφοράς του στον ΠΑΟΚ και το γεγονός πως το συζητάμε, αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι, τη φετινή σεζόν, δηλαδή, δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά -έστω, δεν πάει όσο καλά θα περιμέναμε. Σε κάθε περίπτωση, κάπου λέμε το ίδιο, κάπου λέμε διαφορετικό πράγμα, όλοι ΠΑΟΚ είμαστε, στο τέλος της κουβέντας για το αύριο της ομάδας θα αγχωνόμαστε όλοι. Εγώ θεώρησα λάθος την πρόσληψή του, μου φαίνεται ακατανόητο που παραμένει ως σήμερα, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μη στηρίξω ούτε για ένα λεπτό την ομάδα όσο κι αν παραμείνει αυτός. Να χαρώ με μια ήττα! Όχι, τέτοια συναισθηματική ξεφτίλα δε θα τη ζήσω ποτέ -ήδη, έχω απομακρύνει κάθε έναν σκατόψυχο από τη ζωή μου που τόλμησε να εκφράσει θετικό συναίσθημα σε μια ήττα του ΠΑΟΚ.

Εν κατακλείδι, δε θα πω ότι συμφώνησα ούτε πως διαφώνησα μαζί τους. Τα γραπτά μένουν και τα δικά μου γραπτά τον έχουν βγάλει διχαστικό, παρανοϊκό και παρωχημένο από την ημέρα που προσλήφθηκε στον ΠΑΟΚ και πριν αρχίσει η τρελή πορεία του Φθινοπώρου, οπότε δεν έχω πολύ χώρο για κωλοτούμπες. Αλλά με βοήθησαν να συνδέσω κάποια πράγματα που είχα σκόρπια, το άλφα με το βήτα, το γάμα με το δέλτα, σκέψου κι αυτό, θυμάσαι εκείνο, ναι, κάπου έχουν μια λογική να τον στηρίζουν ακόμα. Ο πιο υποσχόμενος νέος Έλληνας προπονητής έφυγε κυνηγημένος για να αναλάβει ένας υπηρεσιακός, ο πιο επιτυχημένος ξένος τεχνικός που ήρθε ποτέ στην Ελλάδα έφυγε κυνηγημένος για να αναλάβει ένας υπηρεσιακός, ο πιο πολυνίκης στην ιστορία του ΠΑΟΚ προπονητής να φύγει κυνηγημένος για να αναλάβει ένας υπηρεσιακός; Κάτι δεν κολλάει. Και τα νούμερά τους να βάλεις κάτω, ήττες, ισοπαλίες, ήττες, άμυνα, επίθεση, ρόστερ, πάλι δεν κολλάει. Εκεί, τους αποκάλυψα ένα υπέροχο δημοσίευμα που κανείς δε θυμάται, πως ο ίδιος υπηρεσιακός ήταν να αναλάβει την ομάδα όταν θα έφευγε ως κυνηγημένος και ο προκάτοχος όλων αυτών, ο Μπόλονι, αλλά κάτι συνέβη λίγο πριν ολοκληρωθεί η δουλειά και χάλασε η συμφωνία. Το ίδιο έργο, δηλαδή, θα το βλέπαμε στην ουσία για τέταρτη φορά και όχι για τρίτη.

Τι έμεινε πια, το φάγαμε το πολύ. Λίγες αγωνιστικές πρωταθλήματος, τα πλέι-οφ και τέλος η χρονιά. Δεν ωφελεί να επαναληφθεί η κατάσταση, όπου ο φέρελπις άπειρος τεχνικός κάνει την καρδιά του πέτρα και προσπαθεί να κάνει τα μαγικά του με λευκές επιταγές από τον συμπαθούντα Τύπο. Ας μείνει ο Αναστασιάδης ως το τέλος. Για «να ολοκληρώσει» αυτό που ξεκίνησε και να κριθεί συνολικά. Για να φτιάξει ομάδα ή να τη διαλύσει, να μας βγάλει στο Τσάμπιονς Λιγκ ή εκτός Ευρώπης, για να γίνει, τέλος πάντων, ό,τι είναι να γίνει. Είναι τεράστιο κεφάλαιο ο Άγγελος για την ομάδα ώστε να του στερήσεις τουλάχιστον την ευκαιρία να φύγει στην ώρα του. Ευκαιρία και για τους υβριστές, να μη μείνει αμφιβολία στην ιστορία, «αν δεν τον έδιωχναν θα κέρδιζε τα πλέι-οφ για πλάκα». Τον Μάιο θα είμαστε καλά. Είτε ευχαριστημένοι από το επιτυχημένο τελείωμα της χρονιάς, είτε ευχαριστημένοι που ο υπεύθυνος για το αποτυχημένο τελείωμα της χρονιάς μας αποχαιρέτησε. Για τον Ιούνιο δεν ξέρω πώς θα ‘μαστε.

Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
Χαρμάνης

Χαρμάνης

Ο πατέρας μου με τσά&k ...

Read more
Αναπάντητο

Αναπάντητο

Πέρσι στο φιλικό με μ&i ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος π&om ...

Read more
Βράχια

Βράχια

1 Οκτωβρίου 1992 - 1 Οκτω&b ...

Read more
0030

0030

Λίγο άνω του μετρίο&ups ...

Read more
Αξιοκρατία

Αξιοκρατία

Πολύ περίεργο τυπάκι. Είχε σκάσει στη δουλειά όταν εγώ είχα ήδη παλιώσει και με είχανε βάλει να τον ...

Read more
Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Αστικό

Αστικό

Πριν από εικοσιτόσα χρόνια ήμουν σαν αυτούς. Τώρα είμαι ο «μεγάλος» που τους ακούει και τους παρατηρ ...

Read more
Αυλαία

Αυλαία

Είκοσι χρόνια ακριβ ...

Read more
Παπέν

Παπέν

Την ημέρα που δημοσι& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.