Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

villldΤόσες δεκαετίες πνίγουμε τον καημό μας στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, αλλά από μέσα μας η φλόγα δε σβήνει ποτέ: Τα σωθικά μας τα τρώει το βόλεϊ.

Από μικρό παιδί με θυμάμαι, χαιρόμουν με τον Σκαρτάδο, τον Μαγκντί, τον Μπάνε, τον Κόρφα, αλλά η καρδιά μου το ‘ξερε πόσο άδειος ένιωθα στην πραγματικότητα. Πρωτάθλημα στο μπάσκετ, Κύπελλα σε μπάσκετ και μπάλα, παυσίπονα για τον μεγάλο πόνο του βόλεϊ που η ομάδα δεν τα πήγαινε καλά τόσα χρόνια. Μεθαδόνη, δηλαδή. Έκανα πως με ενδιέφερε το ποδόσφαιρο, έτρεχα σε όλη την Ελλάδα, στο Παλέ κάθε Σάββατο με όποιον κι αν παίζαμε, πόσα ματς, θα πήγα σε δεκάδες ή εκατοντάδες, δεν τα έχω μετρήσει. Κι όμως, κάθε φορά που έλεγα ένα σύνθημα, κάθε φορά που πανηγύριζα ένα γκολ ή ένα καλάθι, στο μυαλό μου πάντα είχα καρφωμένη τη σκέψη που με στοίχειωνε από πιτσιρίκι: «Το βόλεϊ να πάει καλά και όλα τα άλλα έρχονται δεύτερα».

Για μας, λοιπόν, τους αναντάμ παπαντάμ λάτρεις του αθλήματος, που τόσες δεκαετίες κάνουμε υπομονή και στηρίζουμε την ομάδα με το να μην την ενοχλούμε ποτέ και να την αφήνουμε ήσυχη να χτίσει την αυτοκρατορία της, ούτε στο γήπεδο δεν πάμε μη χαλάσουμε την ατμόσφαιρα, ήρθε η ώρα της δικαίωσης. Ειδικά εγώ, που κατάγομαι και από την πετοσφαιρομάνα Ορεστιάδα από την πλευρά της μάνας μου (γιατί από την πλευρά του πατέρα μου άσε καλύτερα), απόψε νιώθω περήφανος, περισσότερο για μένα, που πίστεψα σ’ αυτή την ομάδα τόσα χρόνια και τώρα την καμαρώνω πρωτοπόρα, τρεις μόλις στροφές πριν τη λήξη της κανονικής περιόδου.

Ελπίζω και άλλοι να ακολουθήσουν το δικό μου παράδειγμα και να βγουν να δηλώσουν δημόσια πως και αυτοί από πάντα ήταν πρώτα και κύρια φανατικοί της πετοσφαίρισης, αλλά πήγαιναν στα δύο άλλα αθλήματα επειδή δεν άντεχαν να βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα του βόλεϊ να τα πάει τόσο χάλια. Και πώς έτυχε, πάνω που το ποδόσφαιρο δίνει στη λέξη «καταστροφή» νέες σουρεαλιστικές ερμηνείες και το μπάσκετ κουτσαίνει σαν το πόδι του Χαραλαμπίδη, από τη μέρα που τραυματίστηκε. Τυχαία αυτά τα γεγονότα, δε σημαίνουν πως αν στην μπάλα ήμασταν πρώτοι ή στο μπάσκετ διεκδικητές του τίτλου εμείς δε θα ασχολούμασταν με το βόλεϊ. Σε καμία περίπτωση.

Στην τελική, φέτος έχουμε μια ομάδα που δεν παλεύει τίποτα και δεν κερδίζει πουθενά, μια ομάδα που παλεύει τα πάντα και κερδίζει τα μισά και  μια ομάδα που παλεύει τα πάντα και κερδίζει τα πάντα. Την πρώτη την αφήνουμε στην άκρη, τη δεύτερη τη στηρίζουμε, την τρίτη την αποθεώνουμε. Εγώ, τουλάχιστον. Για μένα μιλάω.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038