Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

kontonissssΑύριο είναι η μέρα που απαντώνται όλα τα ερωτήματά μας για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά με το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Αύριο μαθαίνουμε αν έχουμε άλλη μια μαριονέτα στη θέση του υφυπουργού ή κάποιον με κάκαλα που πραγματικά ενδιαφέρεται να το καθαρίσει. Τα δεδομένα είναι τόσο απλά που δε χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη: Ζήτησε να ληφθούν μέτρα, από ανθρώπους που κερδίζουν δεκάδες εκατομμύρια από το ποδόσφαιρο, για να συνεχίζουν να τα κερδίζουν και αυτοί του απάντησαν χλευάζοντας αλαζονικά, όπως κάνουνε πάντα, τον ίδιο το θεσμό που εκπροσωπεί: «Ε, για να είναι υφυπουργός, κανένας ηλίθιος θα είναι κι αυτός».

Εμένα δε μου κάνει για ηλίθιος ο Κοντονής. Αλλά δεν τον ξέρω και προσωπικά, μπορεί και να είναι. Μπορεί να ανακοινώσει αύριο κανένα «συζητήσαμε με τους εκπροσώπους της Super League και θεωρούμε πως τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι ικανοποιητικά και με τη συνεργασία μας» και τα λοιπά και τα λοιπά. Πόσες φορές το έχουμε δει το έργο, πιο πολλές κι από τις επαναλήψεις των Απαράδεκτων.

Κάθε υπουργός που αναλαμβάνει τον αθλητισμό διώχνει τη βία από τα γήπεδα. Δεκαετίες τώρα, η ίδια ιστορία. Τα τελευταία χρόνια, με μεγάλη ανάμειξη του Παοκτσήδικου στοιχείου στο θέμα, το «διώχνω τη βία από τα γήπεδα» σημαίνει «διώχνω τον κόσμο από τα γήπεδα». Απλό είναι, αν δεν υπάρχουν οπαδοί, δε θα γίνονται και επεισόδια. Έτσι γίνομαι κι εγώ υπουργός. Με βάζεις στην Οικονομία, ανεβάζω τον ΦΠΑ, φέρνω έσοδα. Με βάζεις στον Αθλητισμό, κόβω τις μετακινήσεις, μειώνω τη βία. Η νέα κυβέρνηση δε δείχνει τέτοιες προθέσεις, προς το παρόν.

Άλλοι κώλοι θα σφίξουν σε περίπτωση που ο Κοντονής αποδειχτεί σοβαρός. Άλλος θα χάσει τα 25 εύκολα εκατομμύρια Ευρώ, που ήδη τα έχει ξοδέψει με το νου σου, όντας βέβαιος Πρωταθλητής. Άλλος θα σκουπίσει τα σάλια από τo ονειρεμένο βάζο με το μέλι, που όλο προσπαθεί, στην πλάτη μας, να βουτήξει τα χέρια του. Εμείς θα χάσουμε τα 3-4-5 εκατομμύρια μιας καλής πορείας στο Europa League. Αφαιρετικά, θα χάσουμε 20 εκατομμύρια λιγότερα από τον Ολυμπιακό. Θα χάσουμε, ναι. Ναι, μεν, αλλά.

Αν αυτό το Πρωτάθλημα δεν τελειώσει, αν οι ομάδες δεν αγωνιστούν στην Ευρώπη, αν όλα αυτά γίνουν για να καθαρίσει η κοπριά, θεωρώ πως η θυσία αξίζει. Θα έχουμε επενδύσει λιγότερα από όσα επενδύουμε, ως ΠΑΕ, για να φτιάξουμε ομάδα που θα ανταγωνίζεται τη βρωμιά –και δεν έχουμε ελπίδα να το καταφέρουμε με τις παρούσες συνθήκες. Θα πέσει το πρεστίζ, λογικά δε θα μπορούμε να προσελκύσουμε άλλους Νομπόες, αλλά δε θα μπορούνε κι οι άλλοι. Δίλημμα είναι: Συνεχίζουμε ως έχει, παλεύοντας με τα ανίκητα θεριά ως φωταγωγημένες γλάστρες στο Πρωτάθλημα ή σβήνουμε τα φώτα σε όλους και πάμε από το μηδέν. Αν εμπιστευόμαστε τον άνθρωπο που κρατάει στα χέρια του το τιμόνι, σαφώς και η θυσία αξίζει. Ή, μάλλον, αξίζει όπως και να το δεις, καλύτερα να τα πάμε χάλια σε κάτι καθαρό παρά να ζούμε με ψευδαισθήσεις πως μπορούμε να επιπλεύσουμε μέσα στο βόθρο.

Βαφακούντο

Βαφακούντο

Κριτική ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα 0-1. Όπως τα πήρε τόσα ματς ο Άγγελος, έτσι έχασε αυτό με τη Φιορεντίνα. Δικ ...

Read more
Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας καλημ&epsi ...

Read more
0020

0020

Μια παρέα όλοι οι «π&alph ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
Επανάσταση

Επανάσταση

“Won’t Bow, Don’t Know How”«Δε θα σ&ka ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
0003

0003

Το κλάμα της Ναντ, το & ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more
Χρέος

Χρέος

Το πρώτο αγωνιστικό Σαββατοκύριακο της χρονιάς είναι πραγματικά ενδιαφέρον. ...

Read more
Όργανο

Όργανο

Στον τελικό του 2003 είχε πάρει φωτιά το μπατζάκι ενός Οργάνου της Τάξεως. Όποιος ήταν μέσα θα το ...

Read more
Ενέργεια

Ενέργεια

Αριστερά, τα πιο πο&lambda ...

Read more
Ραδιόφωνο

Ραδιόφωνο

Το κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.