Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

IvanSavvidis03Όταν η προσωπική μου γνώμη ταυτίζεται με την πλειοψηφία, πάντα αρχίζω να ψάχνομαι τι δεν πάει καλά. Αν δε νιώθω προβοκάτορας, τρελαίνομαι, το έχω στο αίμα μου.

Τελευταία, αντιλαμβάνομαι πως πληθαίνουν οι επικριτικές γνώμες για τον Ιβάν Σαββίδη, σε αντίθεση με τις αυξανόμενες ωδές προς το μεγαλείο του από αρθρογράφους, που ξεφυτρώνουν κάθε τόσο εδώ και λίγο καιρό. Με λίγα λόγια, ο κόσμος δείχνει μια αρνητικότητα προς τον μεγαλομέτοχο και τη διοίκηση που έχει ορίσει, ενώ οι δημοσιογράφοι συνεχίζουν να τον στηρίζουν. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν, υποθέτω (και ελπίζω). Όχι ολοκληρωτικά, φυσικά, υπάρχουν και οπαδοί που κρίνουν θετικά το έργο του στην ομάδα και εκπρόσωποι του Τύπου που τον βλέπουν τουλάχιστον επιφυλακτικά, αλλά η κύρια τάση είναι αυτή.

Για να το ξεκαθαρίσω, η προσωπική μου γνώμη για όλο το οικοδόμημα που έχει στήσει ο Ιβάν Σαββίδης είναι αρνητική. Οριακά δεν είναι αποκρουστική, αναγνωρίζοντας αρκετά θετικά πράγματα που έχουν συμβεί τα τελευταία τρία χρόνια και πάντα σε σύγκριση με το παρελθόν. Εξαρχής ήμουν προκατειλημμένος, νιώθοντας μια απέχθεια για το συνολικό του προφίλ: Ρώσος μικρο-ολιγάρχης, πολιτικός συνεργάτης του Πούτιν, ανοιχτά υποστηρικτής της χειρότερης κυβέρνησης που είχε η χώρα από τότε που με θυμάμαι, πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, εξόφθαλμες επιχειρηματικές φιλοδοξίες στη χώρα, φανφάρες, ασυναρτησίες, αίσθηση εξωγήινου που δεν καταλαβαίνει πού βρίσκεται. Στην πορεία, μαθαίνοντας περισσότερα γι’ αυτόν και από τον ίδιο αλλά και από τους ανθρώπους που είναι κοντά του, η γνώμη μου δεν άλλαξε σχεδόν ποτέ –είχε κάποιες αποκλίσεις κατά καιρούς, αλλά παραμένει ως έχει από την αρχή. Με τα σημερινά δεδομένα, παραμένει ένας ακόμα υποψήφιος περαστικός, με ελάχιστο στίγμα στην ιστορία του ΠΑΟΚ, τον οποίο χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί ως εφαλτήριο για άλλες, ξένες προς την ομάδα επιδιώξεις.

Ας το πάρω ανάποδα. Ο Ιβάν Σαββίδης έχει φτάσει τον ΠΑΟΚ να αποτελεί, αντικειμενικά, τη δεύτερη δύναμη στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στα τρία χρόνια που τον διοικεί. Ναι μεν η ΑΕΚ έχει χαθεί από το χάρτη προσωρινά, το αντίπαλο δέος στην πόλη μας έχει εξαφανιστεί, ο Παναθηναϊκός στροβιλίζεται υπό τις γελοιότητες ενός άρρωστου χαρακτήρα και θα πληρώσει αργότερα το λογαριασμό, αλλά αυτό δε μειώνει καθόλου το επίτευγμα του επιλαχόντα πρωταθλητή, του δεύτερου καλύτερου. Δεν υπήρξε στη σύγχρονη ιστορία περίοδος που να ασχολιόταν ο οπαδικός Τύπος του Ολυμπιακού αποκλειστικά με τον ΠΑΟΚ, να γράφονται μειωτικά και προπαγανδιστικά κείμενα εναντίον του, να γίνονται συστηματικά δηλώσεις υπενθύμισης από τη διοίκηση των Πειραιωτών προς τη μεγάλη παρέα που ελέγχει το ελληνικό ποδόσφαιρο πού πρέπει να έχει το νου της.

Σταματήσαμε να διαβάζουμε πόσο καιρό έχουν να πληρωθούν οι παίκτες. Κόπηκε το αγαπημένο χόμπι των προσφυγών, «για να κατοχυρωθούν τα δεδουλευμένα επειδή ο ποδοσφαιριστής ναι μεν αγαπάει τον ΠΑΟΚ αλλά είναι και επαγγελματίας». Δε χρειάζονται πλέον «επώνυμοι φίλαθλοι» να πληρώνουν τα ταξίδια και τα γεύματα της ομάδας. Στα χαρτιά, τουλάχιστον, έχουμε ακολουθήσει την εποχή και στήσαμε δίκτυο επικοινωνίας με τον κόσμο. Παίρνουμε ό,τι καλύτερο υπάρχει στην αγορά, αν δεν το πάρει ο Ολυμπιακός. Φέραμε έναν από τους καλύτερους ελεύθερους παίκτες στον κόσμο. Έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα των υπαλλήλων ώστε να τους μένει μόνο η δουλειά τους. Και, το κυριότερο, δε μας ρούφηξε ακόμα η χυδαιότητα της διάλυσης, όπως έγινε με την ΑΕΚ, τον Άρη, τον Ηρακλή και τόσες άλλες ομάδες, καθώς παραμένουμε εκεί όπου μας αρμόζει, παρέα με τα χρέη μας και όχι πνίγοντάς τα με αντίτιμο τον ιστορικό εξευτελισμό που επέλεξαν οι υπόλοιποι.

Ο Ιβάν Σαββίδης δεν είναι Κόκκαλης ή Μαρινάκης ώστε να ντρέπεσαι για κάθε τίτλο που σήκωσε η ομάδα σου. Δεν είναι Αλαφούζος για να κλαψουρίζει μπροστά στις κάμερες σαν κοπελίτσα. Δεν είναι Μελισσανίδης για να φουντάρει την ομάδα ώστε να την πάρει στο τσάμπα, στερώντας από τους οπαδούς της το ίδιο το ποδόσφαιρο. Έφερε μεγάλα ονόματα, έκανε αλλαγές, καθάρισε πολλή κοπριά τριγύρω από τα τέσσερα γράμματα. Οι επιλογές συνεργατών και υπαλλήλων είναι δικό του θέμα και το αφήνω στην άκρη.

Λογικά, θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι. Δεν είμαστε, όμως. Σκεπτόμενος όλες τις παραμέτρους, με τον κίνδυνο να τα χάσουμε όλα πριν λίγα χρόνια θα ήμουν σήμερα ευτυχής αν ο ΠΑΟΚ μου ήταν μια ομάδα που θα πάλευε να τερματίσει όσο το δυνατό πιο ψηλά κι ας ήταν αυτό το «ψηλά» μια πέμπτη ή μια έβδομη θέση, αγωνιζόμενος ίσως με «φτηνά»  πιτσιρίκια που νιώθουν τι σημαίνει το σήμα στη φανέλα και με κάποιους έμπειρους να τους καθοδηγούν, με ήττες, με νίκες, με αποκλεισμούς, με τα πάνω της και τα κάτω της. Το έχω ξαναζήσει, έχω ανοσία σ’ αυτό. Δε με ελκύει η προοπτική ενός τίτλου όσο η απόλαυση μιας ασπρόμαυρης εντεκάδας που ξέρω πως παίζει λίγο παραπάνω από όσο μπορεί. Ίσως είναι ρομαντισμός, ίσως είναι το DNA του λούζερ, δεν ξέρω. Αλλά γράφω αυτό που νιώθω και δε θα το φτιασιδώσω.

Τα χρέη του ΠΑΟΚ πρέπει να έχουν ονοματεπώνυμα. Δε χρωστάω εγώ ούτε οι συνοπαδοί μου. Εμείς πληρώσαμε και πληρώνουμε τη συνδρομή μας, δίνουμε το αίμα μας τακτικά, χρεωμένοι δεν ήμασταν ποτέ. Φυσικά, δε θα πληρώσουμε εμείς τη λεζάντα, τα μουρντάρικα χέρια ή τις μίζες του καθενός. Κάθε ποσό έχει ημερομηνία, κάθε ημερομηνία έχει Πρόεδρο του Δ.Σ. Απορώ, ακόμα, γιατί δεν έχει γίνει αυτή η αντιστοίχιση, να τελειώνουμε με το θέμα. Πριν λίγες μέρες η Δικαιοσύνη μας έδωσε μια μικρή γεύση σχετικά με το πού μπορεί να πήγανε τα χρήματά μας από τα έσοδα της ΠΑΕ –σύντομα θα έχουμε και την επίσημη απόφασή της. Αναδρομική μισθοδοσία, εξυπηρετήσεις κολλητών, εμφύτευση στη διοίκηση ανθρώπων που φυλακίστηκαν λίγο μετά, ποιος ξέρει τι άλλο. Ώσπου φτάσαμε μια μέρα που ένας άνθρωπος θεώρησε πως όλα αυτά δεν πρέπει να μας απασχολούν. Για τους δικούς του λόγους, αποφάσισε πως πρέπει να καλύψει κάθε υπεύθυνο για το φαγοπότι και να πληρώσει αυτός τη ζημιά. Κι εμείς το δεχτήκαμε. Δεν ωφελεί να κυνηγήσουμε τους κλέφτες, εφόσον τα κλοπιμαία θα επιστραφούν. Αλλά ακόμα δεν έχουν επιστραφεί. «Τα χρέη του ΠΑΟΚ είναι δικά μου χρέη». Πλήρωσέ τα, λοιπόν. Τόσο απλό.

Από τότε που ασχολούμαι με τον ΠΑΟΚ τους κυνηγήσαμε όλους. Και, ιστορικά, αποδείχτηκε πως ορθώς τους κυνηγήσαμε. Ποτέ δεν αφήσαμε κάποιον να φύγει από μόνος του και ποτέ δεν κάναμε λάθος. Βουλινός, Μπατατούδης, Γούμενος, Ζαγοράκης, Βρύζας. Ο Σαββίδης δεν έχει μπει σε αυτή την κατηγορία. Προς το παρόν, βρίσκεται στο στάδιο της γκρίνιας. Από τις μελλοντικές του κινήσεις εξαρτάται πώς θα εξελιχθεί. Όπως και να πάει το πράμα, όμως, αυτό που θα μείνει πίσω είναι αυτό που μένει πάντα: Εμείς και ο ΠΑΟΚ. Κι αυτό είναι που με απασχολεί, περισσότερο από τον κάθε τζαβελλάκο, τον κάθε κοντό προδότη ή την Παναγιά που γυρίζει τα κουμπιά.

Το ξέρω πως γράφω ό,τι μου κατέβει, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μεταφέρω τις σκέψεις μου σε κείμενο. Όπως οι περισσότεροι, αδυνατώ να τακτοποιήσω τόση υπερπληροφόρηση και να ξεχωρίσω τι είναι αλήθεια και τι δεν είναι. Αλλά οι γνώμες μας για τα δημόσια πρόσωπα χτίζονται από την πληροφορία που παίρνουμε γι’ αυτά, όσο και από τις πράξεις τους. Προσπαθώ να δώσω βάση στο δεύτερο σκέλος, γιατί το πρώτο είναι τόσο μολυσμένο που απλώς θολώνει την κρίση. Το σίγουρο είναι πως δε μου υπαγορεύει κανένας τι να σκέφτομαι και τι να γράφω -από μόνο του το θεωρώ αυτό ως προσόν.

Αν δεν υπήρχε ο Ιβάν, θα παίζαμε στη Γάμα Εθνική. Αν δεν υπήρχε ο Ιβάν, θα είχαμε διαλυθεί. Δεν ψαρώνω. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω πως αν δεν υπήρχε ο Ιβάν θα υπήρχε κάποιος άλλος ή κάποιοι άλλοι. Γιατί το πιστεύω; Το ονειρεύτηκα; Το φαντάζομαι; Όχι. Το ξέρω. Όπως ξέρω ότι μετά τον Ιβάν δε θα είναι καθόλου εύκολο να υπάρξει επόμενος. Με την παρούσα κατάσταση, κανείς δεν πρόκειται να βάλει το χέρι του σε μια υπερχρεωμένη εταιρεία στις σύγχρονες οικονομικές συνθήκες. Υπήρχε αύριο πριν έρθει ο Σαββίδης –δεν υπάρχει αύριο αν φύγει. Κοινώς, θεωρώ πως ήταν μεγάλο λάθος η έλευσή του και πως ενδεχομένως να ήμασταν σε καλύτερη μοίρα, γενικώς, αν δεν είχε αναλάβει τη διαχείριση της ΠΑΕ. Σήμερα, αποτελεί μονόδρομο. Εκβιαστικά. Ή αυτός ή το χάος. Κάποιοι θα προτιμούσαν το χάος. Εγώ το σκέφτομαι ακόμα.

Η μόνιμη απορία που ακούω στο καφενείο και στην κερκίδα είναι αυτή: «Μα καλά, τόσο βλάκας είναι και αφήνει να του τρώνε τα λεφτά όλοι ετούτοι»; Δεν ξέρω. Δεν το νομίζω. Ψάχνω τόσο καιρό να δω μέσα από την ομίχλη που απλώνεται από εδώ μέχρι το Ροστόβ να καταλάβω τι κουβαλάει στο μυαλό του αυτός ο άνθρωπος. Αν έπρεπε να μαντέψω, θα έλεγα πως είναι πανέξυπνος. Εκμεταλλεύεται το τεράστιο μέγεθος του ΠΑΟΚ και του Λαού του για να αποκτήσει κύρος, κάνει τις δουλειές του στην πλάτη του, φροντίζει να κρατά στη ζωή την ομάδα ώστε να διατηρεί την επιρροή και ταυτόχρονα να αποτελεί, κάθε μέρα που περνάει, τη μοναδική της επιλογή. Μακάρι να κάνω λάθος. Να το γυρίσει ανάποδα και να φάω τη γλώσσα μου. Αλλά το μόνο που σκέφτομαι είναι πως μας έχει συνδεμένους με τα μηχανήματα και βρίσκεται δίπλα στην πρίζα. Την τραβάει και τέλος. Όποτε θέλει. Σβήνει τα φώτα. Μας κρατάει στο χέρι. Πώς; Με τα χρέη. Αν τα πληρώσει, ποιος θα τον έχει ανάγκη;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038