Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

toyrsounidis04Απαντώντας σε όλους μαζί, ο λόγος που δεν ασχολούμαι με τον Άρη είναι πως δε βρίσκω κάποιο λόγο να ασχοληθώ με τον Άρη.

Όχι αλαζονικά, όχι επειδή νιώθω «ανώτερος» ή κάτι παρόμοιο. Απλώς δε με ελκύει το θέμα. Δε με τραβάει. Δε με ενδιαφέρει, πώς να το πω. Όπως δε με πολυενδιαφέρει η ΑΕΚ. Δεν υπάρχει στο χάρτη, έχει εξαφανιστεί –όταν επανέλθει, το βλέπουμε.

Οι Σαλονικιοί Παοκτσήδες έχουν μια τάση ενασχόλησης με την κατάντια του συμπολίτη. Λογικό είναι, όταν έχεις συμμαθητές αρειανούς, φίλους αρειανούς, συνεργάτες αρειανούς, συγγενείς, θείους, ξαδέρφια, μπατζανάκηδες, κουνιάδους αρειανούς, όταν από τότε που γεννήθηκες σε ζαλίζει η κίτρινη μπόχα τριγύρω σου, τώρα που τους έχεις έτη φωτός μακριά δεν κρατιέσαι, θέλεις να ξεσπάσεις. Να τους πεις «μια, δυο, τρεις, γλιτώσαμε από σας». Να κοροϊδέψεις, να χλευάσεις. Έστω, να κάνεις καζούρα, ρε παιδί μου, σε αθλητικά πλαίσια.

Από την άλλη, εγώ μεγάλωσα σε ένα χωριό της επαρχίας και όχι στη Θεσσαλονίκη. Δεν είχα συμμαθητές ή φίλους αρειανούς, δεν πλακωνόμουν στα εφηβικά μου χρόνια πριν και μετά τα Άρης-ΠΑΟΚ –ερχόμουν, τα έβλεπα, γύριζα στο χωριό. Εκεί όπου είχαμε έναν που ήταν Παναχαϊκή, έναν άλλο που δήλωνε «Σκόντα Ξάνθη», αλλά Άρης δεν ήταν κανείς. Και ήμουν από μεγάλο χωριό, όχι καμιά τραχανοπλαγιά, πάνω από δύο χιλιάδες κάτοικοι κι ούτε ένας αρειανός.

Είχαμε κόσμο που υποστήριζε τον Άρη στο μπάσκετ -εννοείται, ό,τι πουλάει γίνεται μόδα παντού. Αλλά κανείς τους δεν ήταν κανονικός αρειανός, ήταν όλοι τους «Άρης στο μπάσκετ» και στο ποδόσφαιρο Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός. Μόλις φτιάξανε ομάδα οι Πειραιώτες και οι Αθηναίοι, οι «αρειανοί στο μπάσκετ» ξέχασαν και τον Γιαννάκη και τον Σούμποτιτς και τον Γουίλτζερ. Συνεπώς, το να κατακρίνω κάποιους Σαλονικιούς Παοκτσήδες για το κόλλημά τους με την καζούρα στους αρειανούς δεν είναι δίκαιο, από τη σκοπιά της «εκδίκησης». Το χαίρονται, ευκαιρία βρήκαν τα Παοκτσάκια και καλά κάνουν. Αυτή η διαρκής αμφισβήτηση περί «αφεντικών της πόλης» δεν μπορεί πλέον να συνεχιστεί με δύο κατηγορίες διαφορά. Έτη φωτός. Τέλος η κουβέντα, η πόλη καθαρή, που έλεγε και το πανί με την Ίντερ.

Εγώ δεν μπορώ να συμμετέχω στην καζούρα με τον ίδιο ενθουσιασμό. Είναι στη Γάμα Εθνική, με προοπτική να επιστρέψουν όταν οι ομάδες θα ανεβαίνουν κατηγορία με αλφαβητική σειρά, στο μπάσκετ είναι μια ταχύτητα κάτω και τα τρελά πανηγύρια για τις δύο πρόσφατες νίκες έδειξαν πόσο στερημένοι είναι από χαρές, ενώ στο βόλεϊ είναι δευτεροτρίτοι από το τέλος (τώρα πήγα και είδα τη βαθμολογία, δεν το ήξερα). Δηλαδή κατάντια. Πιο κάτω δεν έχει. Λέμε για τα δικά μας τα χάλια, που εμείς μαλώνουμε μεταξύ μας επειδή θα βγούμε δεύτεροι ή τρίτοι και δεν έχουμε άλλη υπομονή για το Πρωτάθλημα, ενώ αυτοί έχουν πάρει Πρωτάθλημα πριν αρχίσει το Πρωτάθλημα, δηλαδή πριν οχτακόσια χρόνια και ένα Κύπελλο το 1970, που το πήραμε πίσω το 2003 και τέλος κι αυτή η πληγή. Τι να τους πεις, τι να τους κοροϊδέψεις. Είναι unfair.

Είναι ανθρωπιστικό το ζήτημα. Αρναία, Ακροπόταμος, Χρυσούπολη, Χαλάστρα, κάθε βδομάδα και μια ευκαιρία για καζούρα. Γιατί να το κάνεις, δεν έχει νόημα. Άσ’ τον αρειανό στο μαύρο του το χάλι και κοίτα πώς θα πάμε μπροστά εμείς. Μας χωρίζουν αιώνες, ποιος Παοκτσής πιστεύει πως θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια. Είναι κρίμα. Κι αν σου λένε μια κουβέντα παραπάνω στην καφετέρια, δώσε τόπο στην οργή. Προχθές, ένας χαιρόταν με το 4-0 στο Περιστέρι, κορόιδευε. Η ψυχούλα του το ξέρει. Κάντε την εικόνα στο νου σας, αυτό τον άνθρωπο, χλευάζει τον ΠΑΟΚ, τον Ιβάν, τον Άγγελο, το «χάλι» μας που είμαστε τρίτοι στην Άλφα Εθνική, που παίζουμε στην Ευρώπη, που έχουμε ομάδα εκατομμυρίων Ευρώ, που σκάμε επειδή χάσαμε την κούπα, που θεωρούμε ως αποτυχία τη μη διεκδίκηση της πρωτιάς. Λέει, λέει, λέει στο καφενείο, μετά γυρίζει στο σπίτι, πέφτει να κοιμηθεί. Πόση ώρα κάνει να κοιμηθεί, άραγε.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038